Vergevingsmoment

`Er is nog zoveel niet gezegd" (Paul van Vliet)

Er is nog zoveel niet gezegd
Er is nog zoveel doodgezwegen
Door jullie en door mij
In nachten dat wij wakker lagen
Op onvoltooid verloren dagen
Door jullie en door mij
Zoveel nog niet uitgesproken
Zoveel waarheid nog ontdoken
En het heeft zo voor de hand gelegen
Bij jullie en bij mij
Er is nog zoveel niet gezegd
Er is nog zoveel doodgezwegen
Weggestopt en opgekropt
Stilgesust en zoetgekust
Afgeschoven... weggewoven
Door jullie en door mij
Er is nog zoveel niet gezegd
Er is nog zoveel doodgezwegen
Door jullie en door mij
Er is nog zoveel blijven hangen
Stille drift, verdrukt verlangen
Van jullie en van mij
Zoveel grond nog niet ontgonnen
Zoveel plannen niet begonnen
Vragen die geen antwoord kregen
Van jullie noch van mij
Er is nog zoveel niet gezegd
Er is nog zoveel doodgezwegen
Wel gedacht maar niet verteld
Afgewacht en uitgesteld
Doorgeschoven... weggewoven
Door jullie en door mij.

In iedere liefde
komt een moment
dat je bij mekaar
niets meer te bewonderen hebt.

 Wonden van té harde woorden
 en misbruikt vertrouwen
 worden zelfs door de tijd
 amper geheeld.
 Hooggespannen verwachting
 werd bittere ontgoocheling.
 Aanbidding werd haat.

 Uitpraten helpt niet meer:
 je kent mekaar al door en door.
 Gebreken zijn niet meer te verbergen.
 Van de idealen en de dromen
 is alleen wat naakte schamelheid
 overgebleven.

 En misschien
 heel diep van binnen de vraag
 die men niet meer stellen durft:
 Zou jij nu nog
 van mij willen houden?

 In elke liefde
 komt dat cruciale moment
 dat een mens heel diep moet kiezen
 ofwel geef je het kwaad een kans,
 ofwel mekaar.
 Vergeven heet het dan:
 mekaar aanvaarden zoals je bent
 en niet meer zoals je zou moeten zijn.

Zo heeft God de wereld liefgehad.