Familiehulde aan E.H. Raymond Vandoren

In naam van nichten en neven Vandoren breng ik graag hulde aan E.H. Raymond Vandoren.

Nonkel Raymond werd geboren in december 1920 als 9de kind in een rij van 12.

Naar eigen zeggen spartelde hij door de moderne humaniora. Toen besloot hij definitief om priester te worden, maar doordat hij geen Latijn kende zou hij een heel jaar thuis blijven om ’s morgens karweitjes op te knappen en ‘s namiddags Latijn te leren.
Verder  staat in het familiealbum: “Op 31 augustus 1937 legde ik fier mijn scoutsbelofte af: ‘Ik beloof op mijn erewoord en met behulp van God mijn plichten te vervullen jegens God, Kerk en Land, andere mensen te helpen waar ik kan, de scoutswet te gehoorzamen’. Deze belofte werd mijn levensregel als priester voor gans mijn leven. Ik probeer van gans mijn leven één grote goede daad te maken, het spoor van Jezus te volgen waarheen het ook mag leiden “.

In 1939 begon zijn seminarietijd, te samen met 150 andere kandidaat-priesters! Hij werd priester gewijd op 23 mei 1945 door Kardinaal Van Roey. Zijn leuze was voortaan “Wees paraat - dienen”.

Hij werd onderpastoor achtereenvolgens  in Huldenberg, Pamel en Tervuren. Daarna pastoor te Everberg van 1964 tot 1995, het jaar van zijn pensioen.  Op 27 mei 2000 hield onze familie een groot dankfeest ter zijne ere naar aanleiding van 55 jaar priesterschap. Wat graag hadden we volgend jaar zijn 65 jaar priesterschap gevierd!

Nonkel Raymond was de grote bezieler van de familie Vandoren! Toen moeke, zijn moeder en onze oma, stierf in 1967 werd door hem een jaarlijkse familiereünie in het leven  geroepen. Voortaan zouden we met beloken Pasen uitgenodigd worden met kinderen en kleinkinderen op de pastorij, voor een eucharistieviering voor de overledenen van de familie, gevolgd door een koffiemaaltijd met taart in de parochiezaal van Everberg. Ook na zijn pensioen kwamen we jaarlijks samen in Kwerps en was het drummen in de pastorij voor onze pistolets, taartjes, trappistjes  en wijntjes.  Zelfs toen nonkel Raymond een paar jaar geleden naar het rusthuis verhuisde, waren we op de afspraak en hielden daarna een gezellige babbel in de cafetaria van het rusthuis.
Onder zijn impuls kwamen ook, al zijn broers en zussen te samen op een jaarlijks etentje en onze generatie, zijn nichten en neven, zetten deze traditie voort sinds het begin van de jaren 70.

Nonkel Raymond bleef zijn gelofte trouw tot aan zijn dood. Hij droeg nog steeds de communie bij de zieke mensen te voet of per fiets, door weer en wind. Hij was nog steeds aanwezig bij alle parochiale werken. Groot was zijn vreugde toen tante Alberte, zijn zus, hem kwam vervoegen in het rusthuis. Dagelijks droeg hij de mis op in de kapel van het rusthuis, maar eerst ging hij zijn zus ophalen met de rolstoel! Zijn vreugde was van korte duur, want na een maand overleed  tante Alberte, uitgerekend op zijn 88ste verjaardag. En nu verliet jij ons plotseling, wij gunden je nog zo graag enkele gelukkige jaren, maar samen met jou zeggen wij : “Vader, uw wil geschiede “.

Nonkel Raymond, wij, je neven en nichten, beloven een hechte familieband te houden, zoals jij het hebt gewenst en we zullen je echt missen!

Het ga je goed, in het eeuwig Vaderhuis. Bid voor ons!