TROUWBLIJVEN : wat betekent dat?

verTROUWen     -     TROUWblijven     -     TROUWen     -     geTROUWd zijn

TROUW
Trouw ontkiemt waar mensen kiezen voor elkaar.
Trouw is een woord dat gegeven blijft, een huis van beschutting.              .
Trouw blijkt in nabijheid en ontferming.
Trouw biedt blijvend grond en vergezicht, houdt stand in de hitte van de dag en sterft niet wanneer het winter wordt.
Trouw geeft niet op, trouw stelt niet teleur, trouw is vasthoudend en blijft geloven.
Trouw voedt zich met de waarheid, leeft van liefde en geeft zich als genade.
Trouw vraagt om vertrouwen, trouw wil duren en wekt toekomst.
Trouw maakt groot en deelt zich uit als zegen.
Trouw leeft van de lange adem van God zelf.    

Trouwen en trouwblijven, wat is dat? Gaan wij dat kunnen?
        Is het alleen maar bij elkaar wonen?
        Is het alleen maar alles samen doen?
        Is het alleen maar toegeven aan elkaar?
        Zou het niet meer kunnen zijn?
        Zeker is het dit niet:
                ik doe waar ik zin in heb, wat zij er ook van denkt;
                als hij teveel van zijn neus maakt, trek ik er uit...;
                zij zijn nog maar een paar jaar getrouwd... en zij zijn reeds van elkaar weg.

Trouwen is ook:
        willen blijven luisteren en spreken met elkaar!
        opnieuw willen beginnen na kwade momenten!
        de moed kunnen opbrengen om de eerste stap te zetten!
        maken dat je op mij kunt rekenen!
        bezorgd zijn dat jij je goed voelt bij mij!
        aandacht hebben voor het goede in jou!

Trouwzijn
        gaat niet zomaar vanzelf
        vraagt een ernstige inspanning
        vraagt moeite en zelfverloochening
        vraagt geloof, hoop en liefde in jou.

Trouwbelofte

IK WIL ER VOOR JOU ZIJN
EN IK BELOOF
JE TROUW TE BLIJVEN
IN GOEDE EN KWADE DAGEN
IN ARMOEDE EN RIJKDOM
IN ZIEKTE EN GEZONDHEID
IK WIL
JE LIEFHEBBEN EN WAARDEREN
AL DE DAGEN VAN ONS LEVEN
EN SAMEN MET JOU
WIL IK WERKEN
AAN EEN BETERE WERELD
VOOR ALLE MENSEN.

TROUW BLIJVEN?                                                       Gaan wij dat kunnen?  ALLE DAGEN?                                                              Is dat doenbaar?  LIEFHEBBEN EN WAARDEREN?                             Ook als wij van elkaar verschillen?   EEN BETERE WERELD VOOR ALLE MENSEN?  Wat kunnen wij daaraan doen?  KINDEREN?                                                                   Horen die er echt bij?  HUWEN VOOR DE KERK?                                         Een wonder gebeuren?

TROUW IS INHERENT AAN DE LIEFDE

Sommige  mensen denken dat trouw-zijn uitsluitend een christelijke waarde is. Niets is minder waar. Trouw zijn hoort bij de liefde. Of je gelovig bent of niet, de liefde vraagt om trouw. Men kan niet voor een beperkte periode elkaar graag zien, de liefde vraagt om duurzaamheid. Deze duurzaamheid is noodzakelijk om van echte liefde te kunnen spreken. Het trouw-zijn in de liefde (een scheppingswaarde) hebben de christenen verbonden met de trouw die Christus zo duidelijk beleefd en voorgehouden heeft. Daarom gaan christenen de trouw niet alleen als menselijke waarde promoveren, omdat deze inherent is aan de liefde, maar ook omdat deze trouw een diep christelijke waarde is.

De trouwe liefde heeft echter nog een diepere betekenis. Zij is nog meer dan een christelijke waarde. Trouw zijn in de liefde is een teken en een symbool, een verwijzing naar de trouw van God aan de mensen. In het trouw-zijn aan elkaar wordt de trouw van Christus voor zijn Kerk zichtbaar. Daardoor krijgt de huwelijkstrouw een religieuze waarde. Daarom gaan christenen deze trouw als een kostbare parel bewaren en bevorderen door ontgoochelingen heen.

"Trouw zijn", zoals de realiteit ons aantoont, is niet zo evident. Daarom zal men ook oog hebben voor de dynamiek die in de trouw aanwezig is. Want om te evolueren van verliefdheid naar liefde zal er een zeker `rouwproces' plaats vinden. De evolutie van de gedroomde andere naar de reële andere is een lang en soms pijnlijk proces. Want in de verliefdheid gaat men de andere idealiseren terwijl men binnen het huwelijk de werkelijke andere leert kennen.

In een eerste periode gaat men deze verschillen of gebreken van de andere ontkennen. Men gaat ze niet aanvaarden.
In de tweede periode gaat men daarvoor opstandig worden en zeggen: dat kan toch niet, dat moet veranderen.
In de derde periode gaat men daar veel verdriet om hebben want men verandert de andere niet zomaar.
In een vierde periode gaat men dan uiteindelijk de andere met zijn gebreken, met zijn grenzen, in zijn anders-zijn aanvaarden.
En pas als men de andere in zijn verschillend-zijn aanvaard en bemint, kan men uiteindelijk van trouw spreken. En trouw is hier de blijvende opdracht om die andere graag te zien zoals die is en niet zoals ik die droom. Trouw is dan een dynamiek waardoor je gelouterd wordt in je eigen verlangens en dromen en het werkelijk geluk van de andere gaat op `t oog hebben.

Omwille van de diepe betekenis van de trouw kan men niet spreken van trouw als van een gevoel. Trouw wordt natuurlijk ondersteund door een gevoel, maar wordt stilaan meer en meer een keuze. Het is niet: ik kan niet anders, maar wel: ik wil niet anders. Ik wil de andere graag zien. Ik wil zijn of haar geluk bevorderen, in de mate van mijn mogelijkheden. Trouw-zijn is dan de keuze om de andere steeds te beluisteren. Het is ook samen de belangrijke beslissingen van het leven bespreken en de gevolgen ervan samen te dragen. Trouw-zijn is samen groeien en weet hebben van de groei van de andere en deze groei stimuleren. Trouw-zijn is je laten kennen, is je open stellen voor de andere en zo samen één worden.