De vruchten van 'De Weg'..

Tom, hoe kwam je bij 'De Weg' terecht?
Toen ik hoorde over de plannen van de geloofsreeks, was er iets in mij dat zegde van daar moet je aan meedoen.
Als kind en jongere ging ik elke zondag naar de kerk (Brasschaat) en ik deed erg graag mee met wat er in die tijd in die parochie gebeurde. Ik hield dat kerkbetrokkene vol tot de eerste jaren van mijn huwelijk (met Tine Van den Hende uit Erps-Kwerps) en daarna werd het allemaal geleidelijk aan minder.
Mijn job zat daar wel voor iets tussen. Mijn werk in de horeca maakte immers het weekritme erg onregelmatig en ik kwam pas zaterdagavond laat thuis. Daardoor werd natuurlijk de zondagmorgen een heilig moment voor ons hele gezin, zo eens relax samenzijn zonder iets te moeten. Het naar de kerk gaan kwam er niet meer van.
Ondertussen zijn we jaren verder, werden de kinderen wat groter en kreeg ik een andere job. En het begon in mij te knagen in de zin van op zondag hoor ik naar de kerk te gaan, niet vanuit een moeten, maar iets in mij verlangde dat (opnieuw).
Voor mij immers behoort Eucharistie tot de kern van het geloven en zo samenzijn met anderen, dat is het toch. Na een tijdje pakte ik terug de draad op van dat wat ik in mijn kinderjaren als deugddoend had ervaren.
Waarschijnlijk werd ik op die manier opgemerkt door de pastoor, die mij vroeg om mee te doen aan de vormselvoorbereiding. Ik zegde volmondig ja, maar wel met een wat bang hart. Want iets in mij deed me aarzelen, in de zin van wie ben ik om met kinderen over geloven bezig te zijn. Het aanbod van 'De Weg' kwam dan ook op het juiste moment.
Eucharistie als kern van de dingen. Iets meer daarover?
Ik ga ervan uit dat ik als christengelovige voeding nodig heb. Ik vind die in de Eucharistie, zeker in de toelichting bij de lezingen. Ik krijg dan soms, niet altijd en dat is spijtig, voedende inzichten mee. Ik ben daar blij mee.
Niet elke viering biedt datzelfde voedsel. Het hangt mee af van de voorganger en de entourage en de lokale traditie. Ik vind het kerkgebeuren soms toch zo doods, zo weinig dynamisch. Rondom mij geen jonge mensen, geen mensen van mijn leeftijd, niet echt een sfeer van blij zijn om dat samen vieren. Het doet me iets van dat te moeten vaststellen en het vraagt dan ook soms wat moeite om toch te blijven gaan.

Je inzet bij de vormselvoorbereiding. Hoe loopt die?
Ik was verrast toen ik die vraag hoorde. Geen haar op mijn hoofd had daaraan gedacht. Als vader was ik er wel wat bij betrokken omdat de oudste van mijn drie kinderen aan de voorbereiding begon. Het was een voor mij ongekende wereld en zoals al eerder gezegd, ik voelde me onzeker.
Ik deed wat van mij werd verwacht en dat is normaal de eerste jaren. Je moet het immers nog allemaal leren en gewoon worden. Het was, als ik er nu op terugkijk, eerder een kopiëren dan het inbrengen van mezelf en mijn eigen geloven. En nu en dan kwamen er zo van die bedenkingen.

Er is ondertussen zeker maturiteit gegroeid. Kun je over je anders gaan kijken iets vertellen?
Ik mis iets van 'we doen het samen', een zeker groepsgevoel. Het is allemaal nogal apart, ieder voor zich, de groepjes thuis... Natuurlijk vraagt dat wat meer inzet en een extra komen en gaan. Maar ik heb ja gezegd op een vraag en ik wil me dan ook tenvolle inzetten en zelf ook creatief zijn. Zo ben ik voor dit en ook voor alle andere engagementen. Ik ga ervoor.
Misschien ben ik soms wat hevig, maar zo zie ik me graag bezig, ook al heb ik meer dan mijn handen vol met mijn job in de banksector, mijn gezin met drie kinderen en mijn inzet in het buurtcomite en de schoolraad. En toch. Ik kies voor dat extra van 'samen' (inhoud voorbereiden, afspreken, doen, terugkijken), want dat geeft je zoveel terug.
Met kinderen omgaan rond geloven, veronderstelt over je eigen geloven kunnen praten en dat is allesbehalve gemakkelijk. Ik voel bij mezelf dat ik graag met anderen daarover praat en door zo te werken heb je twee vliegen in een klap. Je komt anders over bij de kinderen omdat de inhoud meer doorleefd is, ook meer persoonlijk verwerkt, en je groeit op die manier als volwassene in je eigen geloven.
Ondertussen kwam dus dat aanbod van 'De Weg'. Ik kan met wat ik daar heb mogen horen en ervaren, zeker en vast iets doen bij de kinderen de volgende jaren.

Hoezo?
Wat we hoorden over godsbeelden, over het al of niet kunnen vergeven en verzoenen, over Jezus' omgaan met mensen, over het nieuwe bestaan na moeilijke tijden, ... het staat allemaal zo dicht bij het eigen leven, niet alleen bij volwassenen, maar ook bij kinderen. Ik ga daar zeker mee aan de slag. Meer vertrekken van onderuit, van daar waar kinderen mee bezig zijn. En dan doortrekken naar de bronnen van ons geloof en geloven.
Voor mijzelf is 'De Weg' een revelatie geweest. Het heeft me zoveel deugd gedaan, niet alleen wat ik aan inzichten mocht beluisteren, maar ook de manier waarop er getuigend werd gesproken, mijn eigen inbreng in het gespreksgroepje, de blije sfeer, het groeiend enthousiasme, de engagementswoorden, dat gevoel van 'samen'. Kortom, het was dat wat ik zocht.
Vooral te mogen horen dat elke mens op een heel eigen wijze zijn geloof beleeft, klonk erg bevrijdend. Ook dat de manier van geloven kan groeien en wijzigen in de loop van een mensenleven. We blijven immers allen zoekende mensen en dat is zeker op mij van toepassing.

Wat ruimer. Wat is voor jou de dag van vandaag 'parochie'? En morgen?
Eigenlijk heb ik daar nog nooit bij stilgestaan en die vraag verrast me wel. Ik weet dat we over enkele jaren hier bij ons voor veranderingen staan, bij het wegvallen van een eigen pastoor. Ik hoor daarover echter weinig 'in de wandelgangen'. Van heel de plaatselijke kerkstructuur weet ik niet zoveel.
Ik voel wel dat er voor 'geloven', voor dat iets meer, interesse komt. Niet dat ik bijvoorbeeld tijdens mijn werktijd extra dingen ga zeggen of doen die tonen dat ik een actieve christen ben, maar ik bemerk dat zo tussen de dingen door. Mensen (en ik zit toch in de wereld van het geld en het 'hebben') beginnen naar zichzelf te kijken in de zin van ik heb nu bijna alles en toch voel ik me ergens niet content. Maar hoe met dit gegeven omgaan, dat is een andere zaak. Dat is iets waar de 'structuren' moeten mee bezig zijn.
Er worden plaatselijk veel dingen georganiseerd, omdat het al jaren traditie is of omdat mensen het leuk vinden. Ook ontstaan er nieuwe buurten die een eigen 'gemeenschapsleven' opstarten. Dat alles is natuurlijk wat anders dan echt bezig zijn met geloofsinhoud en geloofsopbouw en -beleving. Dat laatste is toch iets wat niet mag vergeten worden en daar gaat het toch over. Zeker hoort het helpend zorgen erbij voor mensen die het minder goed treffen en niet te vergeten het ritueel/sacramenteel zorgen voor mensen die iets blij of triestig overkomt. En voor mij natuurlijk de Eucharistie.

Zo te horen en te lezen, is het een erg vruchtbare weg geweest, niet alleen voor Tom, maar voor alle aanwezigen en begeleiders. De lachende gezichten tijdens het feestelijk slot zijn de mooiste weerspiegeling van het hele traject.
Dank aan de mensen van de federatieploeg die het initiatief hebben genomen, dank aan het begeleidersteam en de helpende handen en vooral dank aan het werk- en stuurgroepje dat maandenlang op hete kolen heeft moeten zitten vooraleer vruchten te kunnen plukken.

Godelieve De Keyser