KVLV
EERBETOON AAN MARCELLA DE SMEDT
DOOR SIEN BEYENS
voorzitster KVLV Everberg

Everberg, 18 mei 2009

Lieve Marcella,
 

Afscheid nemen is: met dankbare handen meedragen al wat waard is om herinnerd te worden. En de mooie herinneringen aan jou zijn talrijk!

Ik heb jou en Lode voor de eerste keer ontmoet, begin jaren '80, tijdens een weekeinde 'verloofdenontmoetingen', ter voorbereiding van ons huwelijk.
Jullie hebben ons toen schitterend begeleid en op het einde werden we uitgenodigd om bij jullie thuis eens langs te komen.
Ik herinner me dat ik na dat eerste bezoek dacht: “Ik hoop met Staf, toen mijn 'toekomstige echtgenoot' ook zo'n warm, liefdevol nest op te kunnen bouwen.”
Jullie waren een prachtige voorbeeld voor ons...
Dit is dus mijn eerste mooie herinnering aan jou.

Gedurende de 8 jaren dat je bestuurslid was van kvlv hebben we tijdens de vergaderingen of andere bijeenkomsten geen enkel hoog woord van jou gehoord.
Je zei je mening steeds op een discrete manier, zonder je op te dringen en je kon je steeds zonder problemen aansluiten bij de beslissingen die door de meerderheid werden genomen. Je had voor iedereen altijd een luisterend oor en we hoorden je nooit iets negatief zeggen over iemand.

Vriendelijkheid en gedienstigheid kwam voor jou op de eerste plaats.
Ons Sylvie zei onlangs nog: ik herinner mij Marcella als die lieve dame die altijd naar mij glimlachte.
En wat betreft je gedienstigheid en inzet herinner ik me bv. een voorval van een  jaar en half geleden, toen je reeds al heel wat ongemakken ondervond door je ziekte.  We waren met het bestuur de restaurantdagen aan 't voorbereiden en toen ik vroeg wie nog extra kon meehelpen in de keuken zei je meteen: "Daar wil ik wel bij helpen".  Iets later vroeg ik wie aan de afwas ging staan en opnieuw stak je de hand op. Toen bleek dat we nog één persoon nodig hadden aan de kassa zag ik je knikken en bood je terug aan om daar in te springen, waarna we al lachend opmerkten: 'Maar Marcella toch, je kan toch geen 3-4 dingen tegelijk doen?’
Maar ja, zo was je: bereid om je zo veel mogelijk in te zetten en te helpen waar kon.

Hoe kon je het toch allemaal gedaan krijgen?

Een gezin met vier kinderen staande houden, een voltijdse job met grote verantwoordelijkheid volbrengen en zelfs buiten de werkuren nog tijd maken voor voordrachten en vergaderingen… En daarbovenop heb je ook heel wat lidmaatschap en vrijwilligerswerk verricht: Zangkoor, Ziekenzorg, Verloofdenontmoetingswerk, KVLV, Turnkring, Gemeenteraad ...

Wij kunnen ons maar al te goed voorstellen hoe frustrerend het voor jou moet geweest zijn om alles te moeten loslaten en vooral het 'willen', maar 'niet meer kunnen'.

Natuurlijk was je grote betrokkenheid en inzet enkel mogelijk met de steun en hulp van een grote rechterhand. En jouw rechterhand is goud waard!
Hoe dikwijls hebben we jou niet horen zeggen: 'Mijne Lode die kan dat' of 'Mijne Lode die zal dat wel doen, daar mag je op rekenen!'
Jouw Lode heeft inderdaad heel wat mensen doen verbazen; vooral de laatste zware jaren, maanden, weken, dagen en uren.  Een prachtig voorbeeld van oprechte liefde.

Het klinkt misschien gek en banaal, maar ik ga ook je lieve stem missen.
Jij was de enige in het bestuur die mij aansprak/riep met 'Sientje' en dat ga ik missen.

We zullen allemaal een enorm gemis voelen tijdens onze uitstappen: met de daguitstappen en 3-daagse reizen was je er steevast bij, samen met je Lode.
Zelfs de laatste jaren, ondanks de pijnlijke gebreken en ongemakken wou je er nog bij zijn.

Het deed de bestuursleden ook enorm veel plezier dat je samen met ons nog Nieuwjaar wou vieren.

Vanaf nu is er echter een leegte en gemis.
Maar weet Marcella, dat je bij elke vergadering of les, bij elke feestelijke bijeenkomst en elke uitstap in ons hart aanwezig zult zijn!

Bedank voor alles!

Vanwege je gildezusters van KVLV Everberg