"Ik dien"
Raymond Vandoren
60 jaar priester
1945-2005

Een half mensenleven

Wie Raymond Vandoren zegt, zegt tegelijkertijd de vroegere pastoor van Everberg en dat betekent heel wat. Hij is er 31 jaar pastoor geweest en was iemand van het goede kaliber, een echte volksvriend, voor wie iedereen meetelde. Op  zijn 75ste heeft hij zijn `prinselijke' parochie Everberg als pastoor moeten verlaten en is gaan wonen in de pastorie van Kwerps waar hij de voorbije jaren pastoraal actief is gebleven.

Hoe het begon

Hij was de tiende uit een gezin van twaalf (eigenlijk dertien, maar alleen de ouders hebben het oudste kindje gekend). Zijn roots liggen in Veltem-Beisem. Als broekventje van amper zes moest hij voor enkele jaren naar kostschool, omdat dit in die tijd het beste was voor een goede opvoeding en ontwikkeling. Maar hij verpieterde daar letterlijk en was erg opgelucht toen die periode voorbij was. Daarna ging hij naar het college in Leuven en deed de `moderne humaniora'. Het waren mooie tijden, ook al moest hij zich behoorlijk inspannen om elk jaar de eindstreep te halen.

De jonge Raymond was een vrome jongen en ging elke dag voor hij naar Leuven vertrok naar de 'mis' in Veltem. Toen al trok de Eucharistie hem bijzonder aan en dat is zo zijn leven lang gebleven. Dit vrome leven bleef natuurlijk niet onopgemerkt. Toen hij op een zekere dag bij een van de leraren op de kamer werd geroepen, kreeg hij na wat ditjes en datjes prompt te horen "wilt gij priester worden?". Vanaf toen werd dat wat hij al langer in zichzelf gewaar werd steeds meer duidelijk. En hij ging ervoor. Na zijn humaniora ging hij zich melden.

Het werden spannende tijden. Omdat hij 'de Latijnse' niet had gedaan en omdat Latijn noodzakelijk was om priester te kunnen worden, moest hij een brugjaar volgen, waarin hij op enkele maanden tijd stof te verwerken kreeg waar een ander jaren over had gedaan. Hij was ook niet de enige priesterkandidaat;  ze waren met meer dan honderd. Het waren de jaren net voor de Tweede Wereldoorlog en het Rijke Roomse leven manifesteerde zich al tenvolle.

Raymond werd gewijd en met hem 90 andere priesters. Het was het jaar 1945. Tot zijn ontgoocheling kon hij niet direct aan de slag. Alle parochies, scholen, bewegingen waren `volzet' met pastoors, onderpastoors, aalmoezeniers en er zat niets anders op dan nog wat extra te gaan studeren. Maar het echte werk bleef hem aantrekken. Hij was dan ook dolgelukkig toen hij zijn eerste benoeming kreeg. Hij gaf enkele maanden les in een college om daarna onderpastoor te worden in Huldenberg, Pamel en Tervuren, tot hij in 1964 aanbelandde in Everberg en dit op eigen verzoek.

Roeping en scouts

Een eerste signaal van zijn priesterroeping situeert hij op zijn twaalfde. Erg verwonderlijk op het eerste gezicht, maar hij kan dit nog  haarscherp voor de geest halen. Een van zijn zussen ging in het klooster en als jongetje van twaalf maakte  hij thuis de hele voorbereiding en daarna de aanvaarding in het klooster mee. Op een bepaald moment, bij bepaalde woorden en of gebaren, is hij beginnen wenen, zomaar, omdat hij in zijn diepste binnenste erg geraakt werd door iets wat hij toen niet kon benoemen. Achteraf gezien was dat het signaal dat hij ook voor die weg zou kiezen. Later hebben het scouts- en het collegeleven hem daarin verder gevormd en gesterkt.

Het scoutsleven blijft hem tot op de dag van vandaag aantrekken. Hij heeft er als jonge gast voor zichzelf zoveel in ontdekt en hij heeft later als scoutsaalmoezenier heel wat aan idealisme kunnen doorgeven. De leuze "Ik dien" is dan ook het leidmotief geworden van zijn priesterlijke instelling. Geleidelijk aan, doorheen de jaren, kwamen de scouts- en de jongerenbewegingen in het algemeen losser te staan van het lokale kerkelijke leven en dat verschijnsel doet hem tot op de dag vandaag pijn. Het is en blijft voor hem een onverklaarbaar fenomeen.

Gedragen door mensen

Pastoor Vandoren is altijd voelbaar graag gezien geweest door de mensen, waar hij ook pastoraal actief was. Tervuren, Pamel, Huldenberg, Everberg en als laatste Erps-Kwerps, mensen getuigen er tenvolle van. Mogelijk komt dat omdat hij als een echte Franciscus in het leven stond. Hij voelde zich erg verwant met deze figuur, sloot zich aan bij de 3de orde van Franciscus en deze spiritualiteit heeft zijn 60-jarig priesterschap zeker mee kleur gegeven.

Vandaar wellicht ook zijn voorliefde voor het wandelen in de natuur, het samen bezingen van Gods liefde in koren allerhande, zijn vlotte omgang met alle mensen, kerkgangers of niet en zeker ook zijn keuze voor een eenvoudige levensstijl.

Figuur van Christus

Voor de priester Raymond Vandoren staat in zijn gelovig leven de figuur van Christus centraal. Jezus Christus is voor hem de kern waar alles om draait. Van daaruit is ook zijn grote voorliefde voor de Eucharistie te verklaren, die voor hem altijd een dagelijkse Eucharistie is geweest. Hij droomt een evangelisch georiënteerd leven voor
iedereen en de figuur van de apostel Paulus geniet volop zijn bewondering.

Pastoor Vandoren heeft op 60 jaar tijd natuurlijk veel zien veranderen in de Kerk en het parochiale leven en hij voelt nu en dan toch wat heimwee naar de tijden van weleer. Hij blijft echter openstaan voor alles wat mensen ten goede komt, op welke manier dit ook gebeurt in de geloofsgemeenschappen van vandaag en hij draagt daartoe nog altijd zijn steentje bij.

Tot slot

Bovenstaand verhaal is een fragment van wat pastoor Vandoren op de vooravond van zijn jubileum zelf heeft verteld. Er kan nog heel wat meer gezegd worden. Ieder die hem persoonlijk kent of gekend heeft, kan er wel wat aan toevoegen of kan misschien hier en daar iets nuanceren.

Het voornaamste is dat wij hem danken. Hij heeft zijn 60 jaar mooi ingevuld en afgerond. Hij verdient een applaus en ook het Woon- en Zorgcentrum van Erps-Kwerps zal hem binnenkort graag als bewoner binnenhalen. We wensen hem ook daar een mooie tijd. Eind 2005 wordt pastoor Vandoren 85 jaar. Nu al een 'dikke proficiat'.

Godelieve De Keyser
Copie uit het Parochieblad van 18 mei 2005

Jubileumviering
Pastoor Vandoren
Zaterdag 28 mei 2005
Kerk Everberg 18 uur
Gevolgd door een receptie

Dankviering in Erps-Kwerps op 4 juni 2005.