Homilie Marcella De Smedt
Uitgesproken door pastoor Theo Borgermans
19 mei 2009
Everberg

Dierbare familieleden, talrijk opgekomen vrienden van Marcella,

Vandaag zijn we hier met velen samen en samen is ons hart groot genoeg om dit zware verlies te dragen. Praten over iemand die ons dierbaar is, is altijd delicaat. Toch willen we iets over Marcella vertellen als echtgenoot, als moeder, als familielid, als geëngageerde vrouw, maar ook iets zeggen over haar ziekte.

Marcella had een heel erge ziekte, nl. A.L.S. Zij vond het een smerige ziekte die ze niemand toewenste. Als verstandige vrouw, had ze zelf al de diagnose vastgesteld nog voor het onderzoek in Gasthuisberg plaats vond. Ze wist ook dat er hiervoor nog geen efficiënte medicatie bestond. Ze had die immers destijds nog zelf goedgekeurd in de Terugbetalingscommissie van het RIZIV.
Ze vond het ook erg dat er zo weinig onderzoeksmiddelen werden voorbehouden voor zeldzame ziektes en heeft tijdens haar ziekte nog stappen gezet om op Europees niveau sommen hiervoor vrij te krijgen, was het niet voor haar, dan zou het later andere A.L.S.-patiënten kunnen helpen. Graag was ze nog in aanmerking gekomen voor de laatste klinische proef. Zelfs als dit dodelijk zou aflopen, dan was het wellicht toch nuttig geweest voor de wetenschap.

Marcella kende perfect het verloop van de ziekte en heeft er ook erg onder geleden. Toch was ze altijd bereid om op elk ogenblik bezoek te ontvangen. Als familie, vrienden en kennissen er naar vroegen, vertelde ze wel hoe het met haar was, maar liever gaf ze complimentjes aan de bezoekers en praatte ze over de gewone dingen des levens.

Ook al ging het gesprek moeizaam toen ze meer en meer verlamd werd, toch bleef ze  moed  houden. Toen de pijn ondraaglijk werd, wist ze dat haar verblijf bij ons bijna ten einde was. Wel liet ze op bepaalde momenten nog duidelijk horen dat ze nog graag de trouw van Yves en Maaike zou mogen meemaken. Maar de mens wikt en God beschikt.

Als echtgenoot was ze echt een lieve, innemende en trouwe vrouw, die duidelijk liet voelen dat ze van Lode hield en hem waardeerde voor alles wat hij deed voor haar en voor de anderen. Ook liet ze Lode met volle goesting zijn hobbies beoefenen.
Ze wou echter ook dat ze als koppel naar buiten kwamen. Ze had immers ervaren bij Marriage Encounter, waarvan ze samen meerdere weekends gevolgd hadden, dat sommige dingen best samen konden gebeuren en dat ze zich daar allebei goed konden bij voelen.

Zo hebben ze samen ook heel wat avonden gegeven in het kader van Marriage Encounter waar ze o.m. getuigden over hun relatie met hun kinderen. Goede ervaringen meegeven en luisteren naar de kinderen was voor haar belangrijk, maar ook dat de kinderen mochten zien en ervaren dat hun mama en papa van elkaar houden. Ook het doorgeven van levenswaarden vond ze belangrijk.

Gedurende meer dan 25 jaar hebben ze zich samen geëngageerd in de verloofdenontmoetingen van onze dekenij, waar zij vooral goed kon luisteren naar de koppeltjes die voor de kerk wilden trouwen. Het was altijd haar bekommernis dat die koppeltjes gelukkig zouden worden, dat ze echt van elkaar zouden blijven houden en dat zoiets een leven lang mogelijk is als daar maar een wil is. "Trouwen is beslissen" zei ze altijd, dat is iets dat je zelf in handen hebt.

Jaarlijks gingen ze allebei onder haar impuls op bedevaart naar Scherpenheuvel. Verder heeft ze alle belangrijke Maria- en bedevaartsoorden éénmaal of meerdere keren bezocht . Ook bij ieder buitenlandse reis wou ze even verpozen in de plaatselijke katedralen en kerken. Daar kon ze van genieten en rustig van worden.

Als mama was ze een bezorgde moeder voor haar 4 kinderen, maar ook voor hun partners. En met haar kleinkind Noa had ze een speciale band, al vond ze het erg dat ze dat kleintje niet kon knuffelen zoals ze dat zou gewild hebben. Maar Noa wist op haar eigen manier aandacht te geven aan Moeke en vindt het nu onbegrijpelijk dat ze er niet meer is.

Marcella hield van haar kinderen, ook nadat ze wat uitgespookt hadden. Ze bleef altijd achter hen staan. Wel gaf ze altijd aan wat belangrijk was. Ze kon het niet nalaten sommige eenvoudige dingen voortdurend te herhalen: rij voorzichtig, overdrijf niet, gooi niet te vlug weg, doe uw best, eet gezond en bio, doe veel aan sport, smijt niet met het geld, wees zuinig.
Ze hechtte bijzonder veel belang aan gezond eten en leven, aan sport beoefenen, aan wandelen, ... en beklemtoonde het belang van een zuinig leven en van een energiebesparende en milieuvriendelijke levenswijze. Verspilling en overdreven luxe waren niet aan haar besteed.

En op ieder moment was ze bereid te luisteren naar de kinderen, niet alleen toen ze klein waren, maar ook toen ze volwassen werden en waren. Ze heeft steeds volgens haar eigen waarden geleefd en probeerde die ook aan de kinderen door te geven. Als ze iets belangrijk vond, dan kon ze dat zo dikwijls herhalen tot ze hoopte dat ze het nu eindelijk begrepen hadden.

Als mama was ze ook erg begaan met wat de kinderen meemaakten. Ze kon delen in de prestaties en vreugdes van haar kinderen, maar trok zich nog veel erger het verdriet van en bij haar kinderen aan. Als ze kon helpen deed ze dat direct.

Samen ontspannen met het gezin en samen op vakantie gaan, vond ze heel belangrijk, maar ze wou dat altijd sober houden, nooit overdrijven met dure hotels of reizen, eerder op camping of met rugzak, liever een lange en goedkope vakantie dan een korte en dure vakantie.

Ook vond ze dat veelvuldige contacten met de familie belangrijk zijn. Ze vond het tof dat de gewoonte werd aangenomen om met de zussen, schoonbroers en schoonzus geregeld samen te komen. Dat creëert en maakt een deugddoende onderlinge band. Op die manier groeit men niet uit elkaar. Toen haar broer en vader nog leefde, wou ze haar zieke broer zo dikwijls als mogelijk bezoeken. En ze maakte er werk van om haar bejaarde vader, die 99 jaar werd, praktisch wekelijks te bezoeken, gewoon om naar hem te luisteren en om bij hem te zijn.

Marcella was erg begaafd, haalde enorm veel diploma's omdat ze steeds bleef studeren en gebruikte die kennis overal waar die nuttig kon zijn. Als ze iets toch niet wist, dan deed ze er alles voor om dat in haar uitgebreide bibliotheek op te zoeken. Niet alleen officiële experten deden beroep op haar, ook veel familieleden, vrienden en kennissen wisten dat ze bij Marcella altijd terecht konden voor medische en farmaceutische informatie en voor het oplossen van hun gezondheidsproblemen.

Zo maakte ze overal vrienden, zowel in binnen- als in buitenland, in Vlaamse en Waalse non-profitorganisaties, in de politiek over de partijgrenzen heen zowel op Belgisch als op Europees niveau, maar ook in het plaatselijk verenigingsleven. Waar ze kon en binnen haar mogelijkheden droeg ze op een eigen wijze haar steentje bij.

Gedurende heel haar beroepscarrière is Marcella op haar werk niet éénmaal afwezig geweest wegens ziekte. Altijd was ze op post.

Verder leefde ze heel gezond en had aandacht voor de dingen die goed voor haar waren. En toch werd ze plots getroffen door die zelfzame A.L.S.-ziekte. Dat was een zware klap voor haar. Tijdens die moeilijke periode probeerde ze toch moed te putten uit haar geloof, en vroeg ze om samen te bidden.

In die laatste periode kwam het er geregeld uit: "Ik zie je graag. Ik leefde heel graag. Geef me een kusje. Knuffel me. Ik heb geen schrik om dood te gaan."

Marcella was klaar voor haar ontmoeting met de levende Heer die haar rijke leven beslist zal voltooien in de hemelse heerlijkheid, waar zoals de apostel Johannes zegt, “geen angst meer is en geen pijn, want al het oude is voorbij’.

Ondanks de pijn om haar afscheid ontluikt in ons hart ook stille dankbaarheid: dankbaarheid voor wie ze was, dankbaarheid voor wat ze zei, dankbaarheid om wat ze deed, dankbaarheid voor wat zij voor haar dierbaren en zovele anderen betekende en zelfs blijft betekenen over de grenzen van de dood heen. Amen.