FEDERATIENIEUWS.

Parochieblad 28 december 2005

Ouderschap, het achtste sacrament?

Eerste bedrijf

We zaten eens in de auto met iemand die gespecialiseerd was in 'kerkgeschiedenis'. We stelden hem de vraag waarom ouderschap eigenlijk geen sacrament is. Hij had een lachtje en zei: 'weten jullie dat het ouderschap als sacrament door de kerk is erkend?'

Zoiets geeft natuurlijk moed om verder door te denken. De liefde tussen een man en een vrouw verwijst naar Gods liefde voor zijn mensen. Onze liefde is dus sacrament. De liefde van trouwende mensen kan vele gezichten hebben. We geven in de eerste plaats leven aan elkaar, door dik en dun, en we kunnen van daar uit heel wat betekenen voor de mensen rondom ons. Maar kinderen, denken we, zijn toch wel een heel sprekend gezicht van de liefde tussen man en vrouw.

Tweede bedrijf

We gingen de laatste weken in voor de bevalling van ons derde kind. De zwangerschap was zalig, zonder noemenswaardige complicaties. We genoten van het nog onzichtbare leven dat we hadden tot stand gebracht. De bevalling kondigde zich probleemloos aan, maar in extremis werd het een keizersnede. Toen ervoeren we allebei aan den lijve dat je als ouder het leven minstens evenzeer krijgt dan dat je het zelf tot stand brengt. Het leven zelf gaf ons dat kind en de dankbaarheid om het ouderschap werd er alleen maar groter door. We ervoeren dat we inderdaad als ouders een gezicht konden geven aan onze liefde voor elkaar, en tegelijk aan Zijn liefde. Wie zou voor een kind niet 'zo goed als God' willen zijn? Je neemt er bij wijze van spreken met plezier de slapeloze nachten en de volle pampers bij.

Derde bedrijf

Vijfentwintig jaar later. Onze zoon is intussen opgegroeid en door zijn puberteit gesparteld. Hij heeft gestudeerd en is aan het werk. Al die tijd zijn we ouders gebleven. Soms was dat een leuke, dankbare opdracht, soms was het veeleer een onzeker zoeken, vallen en opstaan, omgaan met meningsverschillen en waardeconflicten, met hem, maar ook tussen ons als vader en moeder. Maar altijd was er die vraag: wat betekent het, hier en nu, van dit kind te houden? Voor die vraag was er geen pasklaar antwoord in de overvloed van 'boekjes voor ouders'. We moesten het zelf uitzoeken, samen met andere ouders die ook niet zo goed wisten hoe ze om moeten gaan met de soms licht verbijsterende bokkensprongen van hun kinderen.

Onze zoon, gezicht van onze liefde, gezicht van de Liefde, bleef ons kind. We bleven, vaak onhandig, aan deze opgroeiende mens zeggen: jij bent bemind én belangrijk, zoals Hij je gedroomd heeft. Een sacrament is niet iets eenmaligs, een soort batterij voor het leven. Je krijgt het weliswaar, maar het is in wezen een lege doos, vol potentieel. Het wordt wat we ervan maken. Een maand geleden is dit kind getrouwd. Niet volgens de logica en de chronologie die de onze is - elkaar leren kennen, trouwen, een kind krijgen en een eigen huis zoeken - maar wel met in essentie dezelfde droom als de onze, namelijk zo van elkaar houden dat elk van hen afzonderlijk en andere mensen er beter, gelukkiger van worden. Op de bruiloft hebben we hem en zijn vrouw gegeven wat we al die tijd als ouders - in Zijn naam - hebben gegeven, namelijk de boodschap dat we hem graag zien en dat hij belangrijk is voor ons. We hebben hem allereerst gezegd wat we in hem en in hen beiden appreciëren. En vervolgens hebben we hen een leven toegewenst zoals wij het zelf dromen: stevig op eigen benen en tegelijk verbonden met mensen die hen dierbaar zijn.

En God? Die was op de achtergrond aanwezig, in elk van onze woorden, zij het onuitgesproken. Wij geloven niet dat Hij er behoefte aan had uitdrukkelijk geciteerd te worden. Heeft niet alles zijn tijd?

M.L.A. - Encounter Vlaanderen
 
 

In de ligturgische traditie van de Kerk, zijn er in de dagen na Kerstmis enkele bijzondere feestdagen. 
Dit jaar op vrijdag 30 december, 'Feest van de H. Familie', 
op zondag 1 januari 'Hoogfeest van Maria, Moeder van God', 
op zondag 8 januari 'Feest van de Openbaring' en 
op maandag 9 januari 'Doop van de Heer'. 

Bij het 'Feest van de H. Familie' bidden we:
God , een wonder mag het heten man en vrouw te mogen zijn.
In onze zorg en eerbied voor elkaar komt uw scheppingskracht  ten volle aan het licht.
Zo maken wij elkaar tot wie we kunnen worden.
Zo vinden kinderen een plaats om te groeien tot zichzelf.
Houd ons gaande, God, ook als de dag te lang wordt."

Huwelijksvoorbereiding - Relatiedagen 2006

Initiatief van de parochiefederaties Kortenberg/Kampenhout

Een avondbijeenkosmt op vrijdag 27 januari of 31 maart of 12 mei of 23 juni of 17 november 2006.
In het Parochiehuis "De Klok", Dekenijstraat te Erps, van 20 tot 22.30 uur.
Begeleid door koppels uit de parochiefederaties.
Bedoeld voor wie gaat trouwen en dit enagagement ook sacramenteel wilt bevestigen in de christelijke geloofsgemeenschap.
De eerst stap is contact opnemen met de parochieverantwoordelijke.

Weekend met Encounter Vlaanderen

Dit samenzijn geeft een duwtje in de rug om samen stil te staan bij het toekomstproject, met zijn zekerheden én zijn vragen.
Er zijn verschillende werkvormen en de gesprekken verlopen uitsluitend tussen de twee partners.
Het is een origineel cadeau, met een levenslang rendement.

Data: 27-29 januari, 3-5 maart, 7-9 april, 5-7 mei, 30 juni-2 juli, 6-8 oktober, 1-3 december. Deze weekends gaan door op verschillende plaatsen in het Vlaamse land.
Begeleiding door koppels van Encounter Vlaanderen.

Plaatselijk contactadres: Mues-Janssens te Erps-Kwerps, tel. 02/759.28.31, meus.janssens@skynet.be
Encounter Vlaanderen, Azalealaan 27, 1030 Brussel, tel. 02/242 52 00 en www.encounter-vlaanderen.org

Ontmoetingen met KLJ Vlaanderen

Om aan deze weekends deel te nemen hoeft men nog geen huwelijksdatum  of trouwplannen te hebben.
Ook voor wie samenwoont, vormt dit aanbod de ideale gelegenheid om te kijken hoe de relatie verder kan groeien.

Data: 20-22 januari, 17-19 februari, 31 maart - 2 april, 28-30 april 2006, telkens van vrijdagavond tot zondagnamiddag.
Info bij het secretariaat KLJ, tel. 016/47 99 99 en verloofdenontmoeting@klj.be
Voor meer plaatselijk nieuws, ook bij www.kortenberg.be/gezin/federatie
 

WENSBEDEN VOOR HET NIEUWE JAAR

Bejaarde
Goede God, in naam van alle bejaarde mensen keer ik mij tot U. Onze weg naar U is grotendeels afgelegd. Het was een weg van werken en zwoegen, bidden en zwijgen. Wij hebben uw nabijheid mogen ervaren, vaak hebben wij U om raad en steun gevraagd. Kom ons tegemoet nu wij in de herfst van ons leven staan.

Volwassene
Goede God, in naam van alle volwassenen uit onze gemeenschap bid ik tot U: wij hebben allicht onze grootste plicht vervuld of staan er nog middenin. Onze kinderen een levensbestemming aanwijzen of misschien pijnlijk ervaren dat zij andere wegen gaan. Wij hebben onze plaats in de samenleving al gevonden of wij zijn misschien langs de kant van de weg gezet bij gebrek aan werk in onze maatschappij. Geef ons de kracht op weg te blijven gaan met veel vreugde.

Jongere
God, namens alle jongeren wil ik tot U bidden: geef dat wij in ons leven de fantasie  mogen bewaren dat het anders kan met ons leven en deze wereld. Neem ons aan, wie we ook zijn. Blijf bij ons in het volle licht van ons leven.

Kind
Goede Vader, namens alle kinderen bid ik tot U: wij horen telkens verhalen over Jezus uw Zoon. Help ons te groeien tot een goed mens die denkt aan anderen en die veel fijne goede dingen doet. Blijf bij ons, Heer.
 

Parochieblad 21 december 2005
ONZE GELOOFSGEMEENSCHAPPEN WENSEN JULLIE VAN HARTE
EEN ZALIG KERSTFEEST

Bethlehem, middernacht 25 december - Open brief van Maria aan alle mensen

"Beste mensen,

Ik zie hoe, tweeduizend jaar na de geboorte van onze zoon, vele mensen zijn boodschap misbruiken. De echte gelovigen zijn snel geteld... Daarom deze begeleidende brief bij het evangelie dat jullie in de kerstnacht zult beluisteren.

Je moet me niet geloven, maar er was die nacht in Bethlehem in feite niet veel bijzonders aan de hand. Er was eigenlijk alleen maar een familie-aangelegenheid: onze zoon werd geboren en we noemden hem Jezus. Het werd pas een wereldaangelegenheid dertig jaar later; toen hij als een volwassen mens de moed had om voor zijn geloof te sterven. Dat geloof hadden we hem zelf doorgegeven, zoals sommigen onder jullie bij hun kinderen ook doen.

En Hij had het allemaal zo goed begrepen dat Hij het ook in daden wou omzetten. En toen er op een sabbat in de synagoge van Nazareth werd voorgelezen uit de profeet Jesaja, die sprak over de tijd dat de Messias zou komen, zei Hij: "Die tijd moet dan maar eens aanbreken, vandaag begin ik eraan!"

En toen Hij drie jaar lang consequent had gedaan wat Hij die keer gezegd had, maakte men een einde aan zijn leven. Hij stierf voor wat Hij overal had uitgeroepen, en daar heb ik deze woorden het  best van onthouden: "Wie zijn leven niet afstemt op een kind, zal geen toekomst zien!" Ik was erbij toen Hij stierf. Het was de meest verdrietige en tegelijlk de grootste dag van mijn leven, want ik wist: een Zoon Van God is opgestaan.                                    ~

Toen met Pasen in Jeruzalem: toen werd het voor mij pas echt Kerstmis. En ik zou jullie, die naar de kerk komt om zijn geboorte te vieren, willen zeggen: Vergis je niet in de datum, want zijn echte geboorte is onvoorstelbaar zonder zijn sterven en verrijzen."
 

Geef het kind zijn stal van Bethlehem zodat je de kaarsjes ziet glinsteren in de grote kinderogen en de vele dromen vermoedt die door zijn hoofdje gaan.

Geef het zijn stal van Bethlehem zodat het kan vertellen wat het op school heeft gehoord, en de herders kan verplaatsen, honderd keer opnieuw, en Jezus een zoen kan geven vóór het slapengaan.

Geef het zijn stal van Bethlehem maar geef het vooral een kerstmis die het nooit vergeet, met de geur van een echte spar, en als 't kan een kleine trip met vader door de donkere nacht om een ster te zien of een klok te horen luiden in de verte.

Geef het kind een kerstmis mee als een kompas voor het hele leven, waarin het leert op stap te gaan met de mooiste bloemen en de beste taart, om iemand blij te maken.

Geef het kind zijn stal van Bethlehem maar geef het vooral een thuis met dezelfde eenvoud en dezelfde vrede.

Geef het een kindertijd met weinig speelgoed uit de winkel, maar met veel vertelsels voor het slapengaan en veel verrassingen van niemendal.

Geef het zijn stal van Bethlehem maar laat het ook nog vriendschap sluiten met een deur, laat het ook nog proeven en genieten van de natuur, van de wind en de sneeuw en het licht zoals wij die elke dag beleven.

Geef het zijn stal van Bethlehem maar geef het ook een kleine ruimte om zichzelf te zijn: de ruimte om zijn dromen te vertellen en zijn fantasieën, de ruimte om eens blij, eens droef te zijn, eens braaf, eens stout te zijn en zo maar mens te worden.

Geef het kind zijn stal van Bethlehem maar vooral, laat het nog eens volop kind zijn. Het heeft maar éen keer die kans in zijn leven.

Weten we het nog?

In kerken, bij mensen thuis en soms ook in open lucht, wordt met Kerstmis een namaakstalletje neergezet, met daarin de belangrijkste figuren uit het kerstverhaal. Hiermee wordt de boodschap dat God in het kerstkind mens is geworden, tastbaar gemaakt.

In bijna iedere kerststal treffen we naast het kerstkind ook Maria, Jozef, een os en een ezel aan. De engel die de boodschap aan de herders verkondigt hangt vaak in de nok van de stal of grot. Wie het echt goed wil doen, plaatst het kindje tijdens de kersstnacht in de kribbe, en daarna de herders en de drie wijzen.

Al in de 2de eeuw trokken pelgrims naar Bethlehem om de plaats te bezoeken waarin Christus volgens de overlevering werd geboren. In het westen groeide de devotie voor de kerststal toen in de 7de eeuw een gedeelte van de vermeende kribbe uit Bethlehem werd overgebracht naar de basiliek van Maria in Rome. Het werd met Kerstmis ter verering tentoongesteld.

Het stalletje van Bethlehem zoals we dat nu kennen, gaat terug op Franciscus van Assisi. In 1223 kreeg hij van de paus toestemming om het kersttafereel met levende personen voor te stellen. In het bos bij Greccio bouwde hij een stalletje. Op kerstavond werd daar de Eucharistie gevierd, waarbij het idee was dat het goddelijk kind zelf onder de gedaante van brood en wijn aanwezig zou zijn.

En dan verhaalt de legende... Toen Franciscus het evangelie zong en gekomen was bij de woorden "en legde hem neder in de kribbe", knielde hij neer om het geheim van de menswording te overwegen en zie in zijn armen kwam een kindje, omstraald van schitterend licht. Het zijn dan ook de franciscanen die de volksdevotie rondom het stalletje van Bethlehem wijd hebben verspreid.

De evangelisten maken in de bijbel geen melding van een os en een ezel. De bijbel vermeldt wel een voerbak, maar geen stal.  De stal die later aan het kerstverhaal is toegevoegd dient waarschijnlijk om de armoede van het paar nog te onderstrepen. Volgens de getuigenis van de H. Justinus uit de 12de eeuw, werd Jezus geboren in een grot. Deze 'geboortegrot' in Bethlehem is tot op de dag van vandaag een belangrijke bedevaartsplaats.

In de bijbel wordt niet gesproken van koningen maar van wijzen of magieërs. Dat de term koningen gangbaar is geworden komt waarschijnlijk door liederen uit de bijbel. De profeet Jesaja bijvoorbeeld schrijft herhaaldelijk over koningen die de Messias bij zijn komst zuloen aanbidden.

Het aantal wijzen wordt in het evangelie niet vermeld. Het aantal drie is wellicht in de wereld gekomen daardat er drie geschenken werden aangeboden: wierook, mirre en goud. Later is men de 'drie koningen' bovendien gaan zien als vertegenwoordigers van de drie toen bekende continenten: Azië, Afrika en Europa. Daarom zijn zij op afbeeldingen vaak respectievelijk bruin, zwart en blank.

KERSTVERHAALTJE

Ik heb vandaag een kind ontmoet.
Het is nog héél klein.
Het is teer en onbeschrijflijk hulpeloos.
Maar het is een mens onder de miljoenen mensen.
En het kijkt naar mij. En het lacht.
Het heeft de wereld voor zich.
Het lacht de wereld toe.
Het lacht de mensen toe.
Omdat het vertrouwt op de mensen en op de wereld.
Laten we vandaag even "herberg" zijn voor dit kind.
Zijn lach overnemen.
En ons spiegelen aan zijn betrouwen in de mensen.

Kerstwensen
Mag jouw verhaal een aaneenschakeling zijn van vredevolle momenten waarin het hart tot rust komt en de geest geen enkele verwarring meer kent.
Mag jouw verhaal ietwat gelijken op het verhaal van God die zich niet heeft willen vastklampen aan eigen macht en aanzien maar mens is geworden met de mensen.
Moge de dagen vredevol voorbijgaan en onderweg jouw huisgenoten met vreugde overstelpen.
Moge de vrede van kerstmis jouw deel zijn.
Dat alles wensen wij elkaar toe.


Parochieblad 14 december 2005
Parochiefederatie Kortenberg
Jeugdpastorale werking
Een rugzak vol verrassingen
Een cadeau voor jongeren

Cd's, dvd, sterke songs ... het zijn dagdagelijkse dingen waar jonge mensen oog en oor voor hebben en zelfs heel intens mee bezig
zijn. Het zijn sowieso kanalen die inspirerend en levensoriënterend werken. Het commerciële circuit legt er zich sterk op toe en - wat nieuw is - de jeugdpastorale werking heeft een spiksplinternieuw eigen aanbod, een hele rugzak vol.

Die rugzak is niet zomaar een sportief hebbedingetje, integendeel, het is een echt `doe-ding'. Meerdere spulletjes zijn erin terug
te vinden. Er zijn cd's, dvd, songs, dag- en logboeken, symbolen die alle uitnodigen om actief bezig te zijn met dat waar het in het
christelijk geloof over gaat, heel basic en toch kerngericht. Alles is up to date qua vormgeving en taal en met een jeugdige look.

Het opzet is om jongeren (16-25 jaar) dit rugzakje toe te vertrouwen, zo voor een periode van een maand. Op eigen ritme kan dan
gekeken, geluisterd, gereageerd, gebeden, geschreven worden, dit volgens het persoonlijk aanvoelen en op maat van de interesse. En wat meer is, aan de zijlijn staat een coach (een begeleider) die supportert en een bemoedigend teken geeft `just in time'.

Bijkomend. Als het hele opzet goed draait, en de eerste prognose doet dit veronderstellen, dan wordt met deze jongeren en hun
coaches samengekomen om erover te vertellen. Het is dan tegelijkertijd brunchtijd. Het nuttige laten samengaan met het aangename is nog altijd een succesformule.

Elke jongere kan op eigen initiatief zo een rugzak aanvragen. Volwassenen, of het nu ouders of leraars of buurtmensen zijn, kunnen namen van jongeren suggereren. Er wordt door het jeugdpastoraal team, met de leuke naam Aksent, dan zelf stappen gezet.

Een verrassend cadeau, dat is het minste wat men van dit soort rugzak kan zeggen. Iedereen die de christelijke geloofsgemeenschap genegen is, kan dit jeugdpastoraal project steunen, door 16-25-jarigen te tippen, door erover te spreken op plekken waar het 'zaad op goede bodem kan vallen'.

Meer  info. Erik Van Vaerenbergh, jeugdpastoraal werker, 0499/21.44.82.
 

Een oproep om warmte en licht te zijn - Advent 2005 - actie Welzijnszorg "Huishouden vraagt energie"

Verbonden met elkaar, in gebed en bezinning. Opkomen voor wie het minder goed heeft. Meezingen met Rorate caeIi ... Advent is verwachten en uitkijken ... Kerstmis nadert.

Thema tekst Welzijnszorg

Advent is leven,
een kans om wat ons is gegeven te delen
en aan anderen door te geven.
Een kans om wat krom is recht te trekken,
om wie inslaapt wakker te schudden,
om wie hopeloos of radeloos is
er weer in te laten geloven.
Advent is het licht zien in de duisternis.

Gebed hij de vierde adventskaars
God, de kaars die we vandaag laten branden, brengt de menswording van Uw Zoon heel dichtbij:.
Maria krijgt de engel op bezoek. De spanning stijgt ten top.
Jezus mag opnieuw geboren worden bij Maria, in ons hart, in onze wereld.
Wij bidden dat we dit wonder toelaten in ons bestaan.
Wij hopen dat U weer eerste en laatste in ons leven mag worden.

Bij het evangelie ... De boodschap van de engel Gabriel aan Maria
De engel, symbool van de verbinding tussen hemel en aarde, tussen God en mens, de engel, brenger van goed nieuws, vliegend, in beweging, niet vast te leggen, niet te pakken, verschijnt nu eens in een droom, dan weer echt aan mensen, een engel, stralend, brenger van licht in donkere dagen. Wie zegt dat engelen niet meer bestaan?

Wie zegt dat? Misschien heb je dan nog nooit goed rondgekeken, het is een kwestie van zien en willen zien, van anders kijken en meer zien.

Ik heb er in ieder geval één ontmoet. Ze was er even, heel intens, en zette de wereld op z'n kop met haar dienstbaarheid. Zij was het die wat licht bracht in mijn leven, zij was die engel voor mij.
Want toen ik afwezig was in school door ziekte, kon ik rekenen op haar steun en sympathie. Haar bemoediging en hartverwarmende woord gaven mij vleugels. Met veel geduld gaf ze me voor de derde keer uitleg bij een moeilijk stuk leerstof. En zelfs tijdens de middagpauze maakte ze tijd vrij voor wat extra uitleg aan mij. Van reddende engelen gesproken.

Wie zei dat engelen niet bestaan?
Misschien heb je dan nog niet goed rondgekeken.
 

KERSTSTALLENTENTOONSTELLING
Waar?  Gemeenteschool   Bierbeek, Schoolstraat, 37 - Bierbeek (Bremt).
Wanneer? Zaterdag 17 december van 16.00u. tot 21.00 uur en zondag 18 december van 10.00 u. tot 18.00 u.

Heb jij dat ook dat KERSTMIS jou zo boeit? Een sfeervolle tijd, een tijd die rust brengt! Een tijd waarin ieder klein gebaar volstaat om gelukkig te zijn. Dit alles inspireerde Greet Van Aerschot om kerststallen te verzamelen... stallen uit diverse landen, stallen uit allerlei materialen, handgemaakte figuren... Stallen die voor haar een hele grote waarde hebben omdat zij op de een of andere manier verband houden met een geliefd iemand of een herinnering zijn aan een dierbaar moment. Wil jij ook van deze sfeer genieten, kom dan gerust eens kijken! Toegang gratis. Er is gelegenheid tot een hapje en een drankje. Aan een kleine verkoopstand worden leuke kerstversieringen aangeboden.
Dit jaar leefden wij door omstandigheden erg mee met jonge kankerpatientjes. Daarom organiseren wij deze kerststallententoonstelling ten voordele van het "Kinderkankerfonds" van het U.Z. Gasthuisberg te Leuven. Van harte welkom!

ADVENT

Wij kunnen er niet aan voorbij gaan.
Zolang wij met velen elk jaar werken aan armoede uitsluiten zolang heeft onze wereld reden van bestaan.
Zolang wij met velen werken en bidden voor huizen en plekken waar alle mensen geborgen zijn zolang heeft onze wereld recht op bestaan.
Zolang wij door onze inzet armen laten ervaren dat God ook van hen houdt zolang heeft onze wereld recht op bestaan.
En zolang wij ons groeperen actie voeren en hameren op een beter armoedebeleid zolang heeft onze wereld recht op bestaan.
 

LOURDES 2006, IETS VOOR JOU?
Sinds eeuwen is de mens op zoek naar plaatsen waar je tot rust kan komen.  Ook wij voelen deze behoefte aan en gaan op zoek naar momenten van bezinning en herbronning van ons geloof en naar antwoorden op levens- en geloofsvragen. Al meer dan 50 jaar organiseren KWB en KAV bedevaarten. Deze lange ervaring staat jaarlijks borg voor een degelijke combinatie van vakantie en bezinning. In 2006 gaat het Verbond Vlaams Brabant en Brussel, onder het thema: "Op de kruispunten van het leven" naar Lourdes.
De regio Kortenberg, met als Lourdesverantwoordelijke  Mevr. Julia De Coster, staat open voor alle andere parochies van het dekanaat, en koos de periode 20 tot en met 26 juli 2006 (5 volle dagen ter plaatse) met als vervoermiddel de HST. Vanaf het vertrek tot bij de terugkeer van de bedevaart, waarborgen ervaren begeleiders een gevarieerd  programma met o.a. gezamenlijke vieringen, begeleide activiteiten en keuzeactiviteiten. Uiteraard is er naast bezinning ook plaats voor vakantie met onder meer uitstappen, ontspanning en vrije tijd.
Voor meer inlichtingen kan U terecht bij Mevr. Julia De Coster, tel. 02/759.55.66 of bij Marcel Opdeweegh, tel. 02/759.84.10.

Parochieblad 7 december 2005
Derde adventszondag - Verhaal voor kinderen - Als een lopend vuurtje

Er liepen eens drie vlammen op straat. Ze hadden al een hele weg gelopen en waren bijna opgebrand. Ze vonden zichzelf maar armtierige vlammetjes. Ze waren druk met elkaar in gesprek hoe ze weer zouden kunnen opvlammen. De eerste vlam wilde graag voor iedereen schitteren.Toen hij dan ook in de buurt van een bos kwam, bedacht hij zich geen moment en zette het hele bos in brand. Dat zou in elk geval indruk op de mensen maken. Maar de vlam had zichzelf niet meer in de hand en binnen de kortste keren was het hele bos opgebrand. De brandweer moest komen om aan de laatste brandjes een einde te maken. De vlam had alleen maar een bende aangericht en het hele bos verwoest. Hij werd gelukkig dan ook snel vergeten.

Hoofdschuddend liepen de twee overgebleven vlammen door. Op een gegeven moment kwamen de vlammen bij de zee. Een van de vlammen werd een beetje boos op het water dat daar zo zelfgenoegzaam en rustig lag te golven. De vlam wilde het water wel eens een lesje leren om wat meer in vuur en vlam te staan, zodat het meer op een vuurzee zou lijken. Met een grote heldhaftige sprong dook de vlam in het water. Maar hoe de vlam ook zijn best deed, het water wilde met geen mogelijkheid branden. De vlam ging dan ook met een grote sisser uit. Niemand merkte hem op, dus kon hij ook niet 'worden vergeten.

De derde vlam tenslotte vond langs de weg een armzalig stompje kaars. Ze werden vrienden en besloten om samen te gaan werken. Als een lopend vuurtje gingen ze op weg om andere kaarsen aan te steken. En ook al waren ze klein, ze gaven veel licht en warmte. En in het donker wezen ze iedereen de weg. En hoewel de kaars en de vlam op een gegeven moment waren opgebrand, ging het vuur door. En al diegenen die tegenwoordig de kleine lichtjes zien, vergaten niet waar eens de oorsprong lag.

Evangelie (naar Joh.1, 6-28) - Johannes als wegwijzer naar Jezus

Johannes was heel lang alleen geweest. Hij was in de woestijn, in alle stilte. Maar daarna ging hij naar de oever van de rivier de Jordaan. Nu wilde hij aan de mensen vertellen wat hij had meegemaakt, wat hij had ontdekt en waarin hij nu echt geloofde. Hij was daar zelf heel gelukkig mee en dat gunde hij ook aan de andere mensen. Daarom stond hij daar om te getuigen van het Licht in hem, zodat iedereen tot geloof zou kunnen komen. De mensen wisten er niet goed raad mee en ze dachten: "Zou hij misschien de Messias, de bevrijder van ons volk zijn?" Daarom stuurden ze priesters naar Johannes. Ze vroegen hem: "Wie ben jij nu eigenlijk?" Meteen antwoordde Johannes: "Je moet niet denken dat ik de Messias ben." Toen vroegen ze: "Maar wie ben je dan wel? Ben je Elia of ben je de profeet?" Toen zei Johannes: "Neen, dat ben ik ook niet! Ik ben de stem van een roepende in de woestijn, maak de weg recht van Hem die gaat komen. Voordat je het weet is Hij er. Zorg dat je er klaar voor bent en dat je Hem zult herkennen."

Weten wij het nog?
Elk jaar op  8 december viert de Katholieke Kerk het hoogfeest van de Onbevlekte Ontvangenis van  de heilige Maagd Maria. Dit jaar is het precies 151 jaar geleden dat het dogma van Maria's onbevlekte ontvangenis werd afgekondigd.

Maria Onbevlekt Ontvangen is een van de feesten in de kerk waarover bij veel mensen misverstanden bestaan. Vaak wordt de Onbevlekte Ontvangenis van Maria verward met het feit dat
Maria zwanger raakte van Jezus zonder dat zij 'omgang met een man' had, zoals de oude bijbelvertaling schreef. Het gaat echter om het feit dat Maria zélf onbevlekt - dat wil zeggen zonder onden - in de schoot van háár moeder werd ontvangen. Niet voor niets wordt dit feest exact negen maanden vóór het feest van Maria Geboorte (8 september) gevierd.

De Katechismus van de Katholieke Kerk legt het geloofsmysterie van Maria's Onbevlekte Ontvangenis als volgt uit: "Om Moeder van de Verlosser te zijn, werd Maria door God begiftigd met gaven die pasten bij een zo grote taak'." Om moeder van Gods zoon te kunnen worden, moest zij
helemaal vrij van zonden zijn."

Het feest werd in de 9de eeuw vanuit Constantinopel ingevoerd in Italië en in 1708 voor de hele kerk algemeen voorgeschreven door paus Clemens XI. 1. Op 8 december 1854 verklaarde paus Pius IX de onbevlekte ontvangenis van Maria tot dogma. Een dogma is een leerstelling waarin een paus plechtig verklaart dat deze door God geopenbaard is en door de mens geloofd moet worden. De paus verklaarde dat Maria bij het eerste ogenblik van haar ontvangenis door een bijzondere genadegave en voorrecht van God gevrijwaard was van elke smet van de erfzonde.

Interessant is in dit verband dat korte tijd na de afkondiging van dit dogma h Lt meisje Bernadette Soubirous in Lourdes  in Zuid-Frankrijk meerdere verschijningen van 'een mooie dame' kreeg, die zichzelf presenteerde als de 'Onbevlekte Ontvangenis'. Dit is een van de redenen waarom de verschijningen in Lourdes als authentiek zijn erkend, omdat men ervan uitging dat de ongeletterde Bernadette zo'n theologische term nooit zelf verzonnen kon hebben.

Een oproep om warmte en licht te zijn - Advent 2005 - Actie Welzijnszorg
Campagneweekend zaterdag 10 en zondag 11 december 2005

Een dubbele oproep. Welzijnszorg legt niet alleen de vinger op de wonde van (nieuwe) sociale  problemen, maar doet er ook iets aan. Er gaan concrete voorstellen naar de politici om via   wetgevend werk eraan te verhelpen en er komt financiële steun voor projecten  die structureel iets op gang brengen. Concreet voor ieder van ons betekent dat het geven van zijn handtekening op de 'actiethermometer' om zo de campagne-eisen kracht bij te zetten en ... uit eigen portemonnee wat extra geld nemen om de armoedeprojecten een duwtje in de rug te geven. En verbonden met de mensen in de kerk tijdens de weekendvieringen, bidden ook wij...

 Thematekst Welzijnszorg
Advent is een oproep voor iedere christen om warmte en licht te zijn. Solidair met al wie de energie niet heeft om ten volle te kunnen leven. We willen ommekeer brengen voor mensen wie onrecht gedaan wordt. Mensen die door armoede uitgesloten worden,

Bij het aansteken van de derde adventskaars
God, vanavond zijn we weer bijeen. Het derde kaarsje brandt. Het licht overwint de duisternis. De contouren van datgene waarop we wachten worden zichtbaar. Kerstmis komt nu echt naderbij. God, leid ons op weg naar Bethlehem, op weg naar het kerstkind waarop de wereld wacht. Laten we proberen te getuigen van Hem die het licht van de wereld zal worden genoemd.

ADVENT
Hoe zal het ooit zichtbaar zijn
dat God met ons verbonden is,
als er geen mensen gevonden worden
die voor elkaar willen instaan?
Mogen wij zulke mensen zijn!

Hoe zal God ooit onder ons kunnen wonen,
als er geen mensen gevonden worden
die voor elkaar ruimte maken,
ook al hebben ze elkaar niet uitgezocht?
Mogen wij die mensen zijn!

Hoe kan Gods Woord tot ons spreken,
als er geen mensen gevonden worden,
die elkaar daarop ook durven aanspreken?
Mogen wij dat doen!

Hoe kan in deze wereld
geloofwaardig worden dat God met ons meegaat,
als er geen mensen te vinden zijn
die het met elkaar willen uithouden
en elkaar houden aan Zijn Woord?
Mogen wij zulke mensen zijn!

Hoe kun God mensen rechtop doen gaan
als er geen mensen te vinden zijn,
die te maken willen hebben met hen
die zijn temeer gedrukt.
Laten wij ons vinden!
Mogen wij de komende tijd op elkaar rekenen?

"WEGEN NAAR GELOOF" IN ONZE FEDERATIE

Waarom geloven? Wat is geloven eigenlijk? Is geloven een verplichting? Wie is God eigenlijk en Jezus en de kerk en de heilige Geest?

Data van "De WeG "in de Oude Abdij :

Informatie bij Ook is het wellicht nuttig om nu en dan eens naar de website van Kortenberg te kijken, waar niet
alleen informatie te vinden is over de Federatie Kortenberg zelf, maar ook over het project van de "WeG": http://www.kortenberg.be/gezin/federatie/weg.php
Parochieblad 30 november 2005
ZAND EN STEEN
Een verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen. Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de andere in het gezicht. Degene die geslagen werd, was gekwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand: "Vandaag sloeg mijn beste vriend mij in het gezicht."
Zij liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen raakte vast in de modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem.
Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen: "Vandaag redde mijn beste vriend mijn leven."
De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: "Nadat ik je had geslagen, schreef je in het zand en nu schrijf je op een steen. Waarom?"
De andere vriend antwoordde: "Als iemand ons pijn doet, moeten we het in zand opschrijven, zodat de wind van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons, moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen."
Leer om je pijn in het zand op te schrijven en om je goede ervaringen in steen te graveren.

GESCHENKENBEURS -  Oxfam Wereldwinkels
Zaterdag 10 december van 14 tot 19 uur en zondag 11 december 10 tot 17 uur. In de Gemeentelijke Basisschool "De Regenboog Kortenberg (rechtover kerk).
Het mooie uit heel de wereld binnen handbereik. Leuke hebbedingetjes, made in dignity en ook lekkere hapjes. Vrijwilligers helpen je graag met de feestelijke verpakking. Een extra kans om mensen te ontmoeten met dezelfde interesse. En je kunt rustig genieten van een hapje en een drankje.

De andere kerstmarkt
Op zaterdag 17 en zondag 18 december organiseren ACW, Wereldsolidariteit en Welzijnszorg in Leuven al voor de elfde keer hun `andere kerstmarkt'. Dit evenement gaat door in het ACV-gebouw, Vanderkelenstraat (centrum). Er is kinderanimatie en er zijn info- en geschenkenstands van organisaties als Wereldsolidariteit, Welzijnszorg, ACV, Pax Christi en Fair Trade.
De `andere kerstmarkt' wil de boodschap van solidariteit laten klinken zowel met mensen dichtbij als met mensen veraf. Bezoekers kunnen er onder meer de Welzijnszorgpetitie `Huishouden vraagt energie' ondertekenen. De opbrengst van de `andere kerstmarkt' is bestemd  voor projecten van Welzijnszorg en Wereldsolidariteit

Niet zomaar een dag
Vrijwilligers zijn onmisbaar, ook in het kerkwerk. De lnternationale Dag van de Vrijwilliger bestaat al enkele jaren. Deze brengt als het ware een ode aan de vrijwillige inzet van zovele mensen. Het was de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties die deze feestdag in het leven riep. Het werd 5 december.
Bijeenkomsten om vrijwilligers te danken zijn dan ook toppers in het leven van bewegingen, groeperingen, diensten, instellingen ... Als geloofsgemeenschappen sluiten we graag aan bij deze feestdag met een gemeend 'dankjewel'. En 'kerkwerk' zien we in deze context heel ruim.
'Zand en steen' was het dankkaartje dat op de tafel prijkte tijdens zo een bijeenkomst met vrijwilligers eind november. Niet alleen is 'Zand en steen' een mooi verhaal, maar tegelijkertijd is het een sterke tekst voor de adventstijd.

EEN OPROEP OM WARMTE EN LICHT TE ZIJN - ADVENT 2005
Actie Welzijnszorg : Huishouden vraagt energie - armoede uitsluiten
Week na week nemen we jullie mee, vier weken lang, de hele adventstijd. We weten dat er heel wat huisgebonden mensen zijn die via tv of radio de Eucharistie meemaken. De adventsliturgie is de rode draad die ons als christengelovigen verbindt. Ook wie thuisblijft, kan met ons meebidden. Uit de liturgie van de 2de adventszondag "Thematekst Welzijnszorg":
Advent is wintertijd: waarin we de koude te lijf gaan en verlangen naar warmte en geborgenheid.
En we weten ons verbonden met mensen ook hier bij ons die door armoede en uitsluiting menselijke warmte te kort komen.
Mensen die, soms letterlijk, in de kou staan.

Bij het aansteken van de tweede adventskaars
Wij bidden dat er licht mag zijn. Licht in onze gedachten, dat wij komen tot nadenken en eerlijke besluiten.
Licht in onze huizen, dat er vriendschap en gastvrijheid zullen heersen.

Bij het evangelie
 Wegen bereiden : Er zijn er onder ons die een gelukte week achter de rug hebben; er zijn er die tegenslag hadden en er zijn er wellicht velen die geleefd hebben in de opklaringen en de mist van de alledaagsheid. En toch is ieder van ons de week begonnen met plannen, vol hoop en verwachting. Als wij nog iets verwachten en hopen dan kunnen wij nog geloven en christen zijn. Want dan kunnen wij vermoeden dat God ons leidt als een herder en dat Hij geduld met ons heeft: dat Hij ons nodig heeft als wegbereiders voor elkaar. Want wij mogen hopen op een nieuwe aarde en een nieuwe hemel.

Weten we het nog?
Johannes de Doper
Onder de heiligen uit het evangelie neemt Johannes de Doper een vooraanstaande plaats in (Mt. 11, 11; Lc. 1, 15). Zijn moeder Elisabeth was al hoogbejaard bij zijn geboorte. Johannes trok zich eerst terug in de woestijn (Lc. 1, 80) en begon zijn boeteprediking rond de jaren 28-29 van onze  tijdrekening. Hij diende een doopsel van boetvaardigheid toe en kondigde de Messias aan, die hij in Jezus herkende.
De grootheid van Johannes de Doper ligt besloten in zijn zending als voorloper van de Messias. Hij leidde een streng leven, zoals de profeten van het Oude Testament, bijzonder zoals Elias (Mt. 11, 14), maar hij overtrof allen in heiligheid. Want hij moest getuigen van het Licht (Joh. 1, 8); aan hem  openbaarde Jezus zich bij diens doop (Joh. 1, 28).
Zijn persoonlijkheid wordt gemarkeerd door de strenge levenswijze die hij zichzelf oplegde en aan anderen predikte, door het vaste vertrouwen in zijn roeping als Gods afgezant en door zijn nederigheid tegenover Degene die na hem moest komen (Joh. 3, 30). Christus prijst hem dan ook als "de grootste onder de kinderen der vrouwen" (Mt. 11, 11).

De verering van Johannes de Doper
In de vierde eeuw was de verering van Johannes de Doper al overal verspreid. Vele kerken waren aan hem toegewijd. Het bekendste feest van westerse oorsprong is de geboorte van Johannes de Doper. Dit wordt gevierd op 24 juni (6 maanden voor de geboorte van Christus).
Er is nog een tweede feest ter ere van Johannes de Doper, namelijk dat van zijn onthoofding. Dit gedenkfeest wordt op 29 augustus gevierd. Johannes de Doper werd onthoofd op bevel van Herodes, omdat hij hem berispt had n.a.v. zijn affaire met Herodias, de vrouw van zijn broer (Lc. 6, 27).

ADVENT
De stille godsverwachting die wij advent noemen leert je anders kijken, voelen, spreken, handelen. Want niets is onomkeerbaar of voorgoed verloren. Alles blijft wachten in zijn diepste kern op - God weet - een bewogen menselijke hand waarmee al het gekneusde en vertrapte weer kan worden aangeraakt en in het licht getild. Om onaantastbaar als een ster te verschijnen.

De stille godsverwachting brengt je in een sterke tegenstroom, vandaag, in deze wereld. Van hoop ondanks het onheil. Van recht doen onvoorwaardelijk. Van zachte kracht als antwoord op geweld. Van mildheid en van mededogen.
(Kris Gelaude)

Parochieblad 23 november 2005

Parochieblad 16 november 2005

Parochieblad 9 november 2005
Huishouden vraagt energie - Welzijnszorg "Armoede uitsluiten"

Enkele afgevaardigden van de parochiefederatie Kortenberg gingen eind oktober kennismaken met wat de adventscampagne Welzijnszorg dit jaar in petto heeft. De advent begint dit jaar wel erg vroeg en wel op zondag 27 november . Dit betekent dan ook dat de voorbereidingen om er plaatselijk iets van te maken, nu al opstarten.

Op de campagneaffiche lezen we: "Advent is een oproep om warmte en licht te zijn', ook 'Armoede uitsluiten' en 'Huishouden vraagt energie'. Dit laatste is dan ook de invalshoek van de campagne 2005.

Elk jaar opnieuw zoekt Welzijnszorg partners die het hele project mee ondersteunen. Dit jaar zijn dat Greenpeace en KBG, 'S Plus', 'Samenlevingsopbouw Vlaanderen', 'Vlaams netwerk waar armen het woord nemen', Bond Beter Leefmilieu.

Als we rondom ons kijken, lijkt dit een thema te zijn 'ver van ons bed'. Niets is minder waar. Ook bij ons, misschien wel niet direct naast de deur, leven er mensen die het moeilijk hebben met het betalen van hun energieverbruik . Om iets van de problematiek te laten aanvoelen, brengen we de tekst van een getuigenis van een gezin met 4 kinderen. Bij het lezen gaat er wellicht bij ons een wereld open die we niet kennen. Gelukkig maar, zouden we kunnen zeggen. Dat mag ons er niet van weerhouden om begaan te zijn met mensen en gezinnen die het op dit vlak erg moeilijk hebben.

Een eerste kennismaking met het thema...

De ervaringen van Denise en Louis... Door financiële problemen was Electrabel één van de vele schuldeisers die ons leven en onze zielen in handen nam. Hoe zuinig ik ook probeerde om te gaan met energie, hoe meer ik mijn best deed om elektriciteit te beperken, hoe meer de betalingsproblemen doorwogen. Met een huishouden van zes mensen is het niet zo evident om facturen laag te houden. De bedragen van de facturen die we toegestuurd kregen, kwamen niet overeen met de energie die ik er zelf instak om te besparen. Het woord Electrabel alleen al, doet mij na al die jaren nog steeds huiveren. Het is zo'n negen jaar geleden dat de eerste financiële problemen zich voordeden. We bespaarden op alles en nog wat. Voor de kinderen werd de geldkraan zelfs volledig dichtgedraaid. Rekeningen gingen voor, waaronder die van Electrabel. We bouwden een achterstand op maar probeerden toch elke maand met onze laatste centen onze facturen bij te werken. Wat natuurlijk nooit helemaal lukte. Met als gevolg elke maand dreigbrieven in verband met afsluiten, elke maand overzichten van openstaande rekeningen, elke maand nieuwe facturen, elke maand,... En dat zo'n negen jaar lang. Ik wist wel zeker dat onze naam ergens op een zwarte lijst moest staan want de communicatie verliep steeds met harde woorden. Op een dag viel, letterlijk en figuurlijk, het licht uit. Het licht boven onze tafel en ons eigen licht. Ze moeten bij Electrabel gedacht hebben: "Nu zijn we het beu. We sluiten ze gewoon af. We zullen ze eens leren wie de baas is. Wij hebben de macht in handen en dit is hun straf!" Och, ze hadden er ook geen enkel idee van hoe we elke maand ons best deden. Hoe we elke maand onze kinderen tekort deden om hen te kunnen betalen. Zij mochten blij zijn dat ze nog iets kregen, onze kinderen konden dat niet zeggen. Mijn man belde (buitenshuis uiteraard!) om te vragen wat we nog moesten betalen om terug bij de mensen te mogen horen. Ze meldden ons dat er twee facturen onmiddellijk betaald en doorgefaxt moesten worden. Met de hulp van andere mensen lukte het. Mijn man belde nog een keer om te vragen of ze alles in goede orde hadden ontvangen zodat we de volgende morgen in een warm huis konden wakker worden. "Alles was toegekomen, maar we zien dat er nog een bedrag open staat", zo klonk het antwoord. Aan hun stem te horen, hadden ze er duidelijk genoegen in om ons zo op stang te jagen. Hun opzet was gelukt, we kregen de straf die we verdienden en ze wisten dat we er onder leden! Dus moesten we terug geld bijeen zoeken, terug overschrijven, terug doorfaxen, terug bellen of alles in orde was. We hebben wel drie dagen moeten wachten voor we terug aangesloten werden. Hadden ze dan gedacht dat we door dit pijnlijk opzet uit de armoede waren geraakt? Hoe kortzichtig om zo te denken. De probemen bleven waar ze waren. Er was nog steeds niet méér geld dan er vroeger was. Het werd zelfs veel moeilijker en zwaarder om de moed er in te houden en gemotiveerd te blijven. Een zware depressie was het gevolg. Na een paar maanden begon het kat-en-muisspel opnieuw. "De man met de Electrabelwagen" stopte geregeld voor onze deur om te vragen of hij een 6-ampère meter mocht installeren. Gelukkig had ik van iemand gehoord dat ik niet verplicht was om dit toe te laten. "De man met de Electrabel-wagen" werd dus steeds wijselijk de deur gewezen. Tot grote woede en frustratie van de energieleverancier! Onze straf volgde. De distributie werd afgesloten tot we alles betaald hadden. Geen TV meer... "Sorry kinderen, het laatste en enige vertier dat jullie hebben, wordt ook weggenomen."
Onze televisie stond acht maanden uit.  Na acht maanden zonder enige vorm van communicatie leek de wereld rondom ons een andere planeet. Totaal vervreemd, emotieloos. Mijn man ging het "nieuws" in het café halen. Voor hem een veilige plaats om bij de levende te mogen horen. Maar ja, daarvoor zijn we op de vingers getikt door de instantie die gewoon moest toezien hoe we telkens onze straf uitzaten.
Een buitenkant bestaat niet zonder een binnenkant. Achter openstaande rekeningen zit altijd een heel verhaal. Het is tijd om deuren te openen en verder te kijken. Dit geldt ook voor machthebbers als Electrabel. Zij moeten zich ook eens de vraag stellen "waarom " gezinnen achterstand oplopen met energierekeningen. Zij lijken er niet bij stil te staan. Het is mij een genoegen om samen met "mensen in armoede" deze maatschappijen een spiegel voor te houden. (wordt vervolgd).
 

Muurkranten

In sommige van onze kerken en ook op andere plaatsen hangen Muurkranten (Geloofskrant, Actueelkrant, Jeugdkrant). Via dit medium wordt onze aandacht gevraagd voor een meestal evangelisch thema. Bij de kalender staat in enkele woorden de kern weergegeven van het evangelie van die bepaalde zondag. Elke muurkrant biedt een aansluitende bezinning, een tekst die het thema wat meer body geeft.

Thema november van de Geloofskrant: Bidden is geloven dat woorden van liefde ons hoop geven.

Tekst bezinning:
Paulus wist het al: van geloof , hoop en liefde is de liefde de grootste. Zonder liefde geen hoop. En wie niet in de liefde gelooft rest geen hoop. God is liefde. Bidden is die liefde beluisteren in stille aanwezigheid. "Als een mantel om mij heen geslagen" is God liefde: troost en bescherming. Bidden is de liefde voelen van een God die zegt dat er toekomst is, wat ook komen gaat, dat er hoop is, wat ook gebeuren zal. Bidden is in onuitgesproken woorden tussen de lijnen van de tijd de regels lezen van de toekomst. Wie bidt wanhoopt niet ondanks de wanhoop. Wie bidt weet immer dat God liefde is, onze grootste hoop.
MVvV

Thema van de actueelkrant: Vrede is meer dan geen oorlog.

Thema van de jeugdkrant: Driftig durven dromen.
 

11.11.11 vecht mee tegen onrecht

191 landen ondertekenden een akkoord om tegen 2015 de armoede in de wereld te halveren. Voer samen met de Vlaamse Noord-Zuidbeweging actie om de politici aan hun belofte te herinneren én de lat hoger te leggen. Armoede moet de wereld uit!
12 en 13 november zal er in onze kerken een verkoop- en infostandje staan vanwege 11.11.11
 

Jaar van het gebed

Je verlangt tot rust te komen, een plek te vinden om te bidden, waar  je op adem kan komen bij het zingen van psalmen of bij het beluisteren van een bijbelverhaal, waar het zoeken naar God vorm krijgt in stilte en rust. Van harte welkom op onze Stille Zondagnamiddag 13 november van 14 u. tot 18.30 u. in de Oude Abdij, Abdijddreef 22 Kortenberg.

Programa:

Onthaal met koffie om 14 uur
Gebedsmoment in de stille ruimte
Wandeling doorheen de tuin van de Oude Abdij
Koffie om 16 uur
Tweede gebedsmoment
Eucharistieviering
Gezamenlijke broodmaaltijd (we leggen onze meegebrachte boterhammen samen)
Info en inschrijving
Oude Abdij : 02 757 20 22 - pr. Jos Geyskens 02 759 49 13 - Roland Fonteyne 016 65 58 25 - Mia Van Olmen : 016 48 03 99

Parochieblad 2 november 2005
Bidden met liederen uit Taizé

Jaar van het gebed

Broeder Roger+

Stijlkenmerken

Medidatieve liederen
Stilte
Psalmen
en nog anderen
Taizéontmoeting Abdij Keizersberg/Leuven
Vrijdag 11 november 2005 "Heb vertrouwen"
Info: up@upar.kuleuven.be

Taizévieringen ook in Vilvoorde.
Concreet op zaterdagavond 26 november om 20 uur in de kerk Onze-Lieve-Vrouw van de Troost, Leuvensestraat. Inzingen vanaf 19.30 uur. Iedereen welkom. Ook nog in 2006. Info bij: samuel.goyvaerts@hotmail.com


JONGEREN VIERDEN "DAG VAN JEUGDBEWEGING

Op vrijdag 21/10/2005 vierden 250.000 jongeren de "Dag van de Jeugdbeweging". Overal in het land werden activiteiten georganiseerd. Ze deden dat onder de slogan "We zijn met velen en dat mag iedereen weten." "Elk weekend zetten 40.000 jongeren zich belangeloos in om andere jongeren een leuke dag te bezorgen", zegt Dirk Loeckx van de VVKSM. "Daarom willen we hen bedanken." Heel wat jongeren gingen naar school in uniform van de jeugdbeweging. Op heel wat plaatsen waren er kampvuren.

In onze federatie zijn de jeugdbewegingen van scouts en chiro ook heel actief: heel wat jongeren zijn lid of zitten in de leiding:

Het zijn getallen die tot de verbeelding spreken en die onze waardering meekrijgen.
 
 
 
 

WACHTERS BIJ DE BRON

Op dinsdag 8 november start in de fraterniteit Godsvriendenhuis, Sint-Jozefsdreef te Herent een nieuwe reeks bijeenkomsten "contemplatief lezen van mystieke teksten uit de christelijke traditie". Een hele mond vol, voor wie er - nog - niet mee vertrouwd is.
Vanaf het begin van de Kerk tot op de dag van vandaag zijn er immers mannen en vrouwen die zich als wachters bij de Bron hebben toeglegd op een persoonlijke en intense beleving van Gods vriendschap. Boeiend om te vernemen hoe dit is kunnen gebeuren.
Ook wij kunnen ons aan die Bron laven en in Christus omgevormd worden. Wij kunnen ons laten raken door het levensverhaal van deze godsvrienden. Wat daarbij kan helpen is een aandachtige, gelovige en dialogerende lezing van hun geschriften.
De contemplatieve dialoog die tijdens de reeks aan bod komt, biedt kansen om sterk in de teksten door te dringen en er ook heel individueel mee bezig te zijn. Het gaat niet om een intellectuele studie en ook niet om het streven naar buitengewone ervaringen. Mystici beleven God juist als aanwezig in het gewone van het dagelijkse leven en in de worsteling met diepmenselijke levensvragen.
In de loop van de reeks komen aan bod: Joris Pofliet (Bisdom Gent, Dirk Hanssens (Abdij Keizersberg) en Steven Pinnoo (Abdij Averbode) en nog anderen. Wie zich aanmeldt, doet de hele reeks.
De overige bijeenkomsten gaan door op donderdagavond. Het onthaal is om 19.15 uur en er wordt stipt gestart om 19.30 uur.
Voor meer info en om zich aan te melden: Godsvriendenhuis, Sint-Jozefsdreef 1, 3020 Herent, 016/25.68.22, godsvrienden@busmail.net - http://www.godsvrienden.kapittel.be
 

Parochieblad 26 oktober 2005

Achter iedere naam staat een mens!
Allerheiligen en Allerzielen: een feest van verbondenheid tussen hemel en aarde

Tieners en rouwen

Geen leuk gezelslchap
Hoe reageren tieners op zware dobbers zoals dood en afscheid?
Waarom vinden pubers het zo moeilijk om hun verdriet te tonen?

Dansen van verdriet
Wanneer durft zo'n tiener dan wel te rouwen?
Wat als pubers hun verdriet echt niet onder woorden kunnen brengen?
Het komt er dus op aan om begrip te tonen voor het verdriet van de pubers, ook al uiten ze 't nogal vreemd.

Te zwaar om dragen
Tieners wrikken zich gretig los van pa en ma ... Maar hoe gaan ze 'r mee om wanneer één van hen sterft?
 

Intervieuw met Manu Keirse uit BOTsing. Brieven aan Ouders van Tieners/Gezinsbond (nr. 26)
Onthaal rouwende jongeren
Rouwgroep
Missing You
Info: Erik Van Vaerenbergh, 0499/21.44.82, erik.van.vaerenbergh@skynet.be

Parochieblad 19 oktober 2005
Kijken naar Hem - Spreken met haar

In het kader van het `Jaar van het Gebed' schrijft kardinaal Godfried Danneels elke maand een brief, telkens over een andere gebedsvorm, met achtergrondinformatie en enkele waardevolle aanbevelingen. Deze brief is (slechts) te lezen bij www.kerknet.be klikken op pastorale jaarthema's. Tijdens de maand oktober gaat het over de 'rozenkrans' en in de brief van september ging het over `De God van mijn verlangen'. We geven ter info de integrale tekst over de 'rozenkrans' en voegen er een 'tip ter overweging' bij.

Bidden: een zaak van denken en rust?

Bidden lijkt voor velen zo verbonden met nadenken. Het lijkt wel denkwerk en je zou het dan ook moeten zoeken in het domein van het intellect. Maar is dat wel zo? En wat dan voor hen die niet zo begaafd zijn om na te denken en te reflecteren? Zijn dat dan 'bidders van de tweede keuze'?

Zowel in de bijbel als in de gebedstraditie van de Kerk wordt bidden nergens vereenzelvigd met verstandswerk. Bidden huist in het hart, niet in het hoofd: het is in de eerste plaats een zaak van liefhebben, niet van denken en verstaan.

Verder lijkt bidden ook verbonden te zijn met tijd hebben, met rust, afzondering en stilte. Een waarde die tegenwoordig nog heel weinig mensen is gegund. In deze hectische tijd van draven 'op en af' lijkt bidden wel een luxe voor geprivilegieerden. Want vele mensen hebben noch tijd, noch stilte, noch rust. Hoe dan nog bidden?

Het psalter van de armen

Er is echter een gebed dat de eeuwen heeft doorstaan en dat geen zaak is van denken, noch van de luxe van de stilte. Dat is het rozenkransgebed.

Een repetitief mondgebed, met herhaling van steeds dezelfde formule, bestaat onder een of andere vorm al heel lang. Eigenlijk al sinds het begin van het christendom. Je vindt het zelfs in zowat alle godsdiensten. Al vanaf de Oudheid bidt het christelijke Oosten: "Heer Jezus, Zoon van God, heb medelijden met mij, zondaar." Dat is het bekende Jezusgebed. Dag en nacht - al dan niet met behulp van een gebedssnoer om het ritme bij te houden - hebben ontelbare monniken en andere christenen dat ene zinnetje als gebed gereciteerd.

Maar ook het Westen kent zo'n gebed: de rozenkrans. Die werd vooral gepropageerd en gepraktiseerd na de slag bij Lepanto (in het jaar 1571), toen de opmars van de islam naar het Westen werd gestuit. De rozenkrans als dusdanig is veel ouder. Al van in de 13de eeuw - dé eeuw van de grote liefde tot Maria - bestond de gewoonte een krans van vijftig rozen te vlechten voor de Moeder Gods.

Met het hart

Het  rozenkransgebed is al eeuwen  het 'gebed van de armen', van hen die God beter kunnen bereiken met het hart dan met het hoofd en die niet veel tijd en stilte hebben. Het werd de devotie van het volk. Maar ook in de middeleeuwse kloosters, waar de lekenbroeders moeilijk het Latijnse psalmboek konden meebidden met de meer geleerde monniken, baden ze in plaats van de 150 psalmen, 150 weesgegroeten. De rozenkrans werd het 'psalter van de armen'. En dat is nog zo tot op onze dagen.
 

Een hele geschiedenis

Die praktijk heeft ook te maken met de diepe waarheid van de mens, namelijk dat hij ziel én lichaam is, ook als hij wil bidden. Mensen bidden met het hart, maar ook met de mond en de lippen, met de vingers en de handen, terwijl de kralen van het gebedssnoer door de vingers glijden. Ze bidden zelfs met de voeten: al stappend in bedevaarten en processies. Daarbij bidden ze ook ritmisch vorderend, steeds weer dezelfde woorden herhalend. Deed Jezus dat niet zelf in de Olijfhof: "Steeds dezelfde woorden herhalend". Zo bidden vele christenen als ze pijn hebben. En misschien wordt dat wel ons laatste gebed in het uur van ons heengaan naar God.

Gebedsdieet

Soms wordt er ietwat neerbuigend neergekeken op dat volksgebed en zelfs op de hele volksdevotie. Die heeft inderdaad haar uitwassen en afwijkingen: bijgeloof en folklore of een ruilhandel sluiten met God in de aard van: "Ik bid, Gij geeft."
Na het Concilie werd - vooral in Latijns-Amerika - soms al te gedreven de bezem gehaald door de volksdevotie. Maar ze heeft ook daar die storm overleefd, al werd ze ongetwijfeld ook grondig gezuiverd. Volksdevotie kan niet stuk, want ze is een wonder samengaan van de vele dimensies in de mens: geloof en traditie, verstand en emotie, hoofd en hart, lichaam en ziel, God en mens, individu en gemeenschap, Christus en Maria. Goed begrepen is volksdevotie - en de rozenkrans in het bijzonder - een heel evenwichtig gebedsdieet.

Bidden tot haar, kijken naar Hem

Op het eerste gezicht lijkt de rozenkrans bijna uitsluitend een gebed tot Maria: weesgegroet na weesgegroet. Alleen het aanvangsgebed, het onzevader en het afsluitend Eer aan de Vader lijken dat exclusief `Mariaal' karakter ietwat bij te sturen. Maar voor wie goed toeziet, is het anders. De rozenkrans is eigenlijk spreken met zijn Moeder, maar kijken naar Jezus. Het voornaamste bij het bidden van de rozenkrans zijn niet de weesgegroeten,  maar de contemplatie van de vijftien (nu twintig) mysteries. Die zijn bijna allemaal Christusmysteries: zijn menswording, zijn bezoek aan Johannes de Doper in de schoot van zijn moeder Elisabeth, zijn geboorte, zijn opdracht in Jeruzalem, zijn gesprek met de leraren in de tempel. En verder natuurlijk de mysteries van zijn Lijden, Dood en Verheerlijking.

Recentelijk heeft paus Johannes-Paulus II dat christologisch karakter van de rozenkrans nog aangescherpt door de toevoeging van vijf nieuwe mysteries, de mysteries van het Licht. Die zijn zonder uitzondering allemaal uit het leven van Jezus genomen: zijn doopsel in de Jordaan, de bruiloft van Kana, de aanvang van zijn prediking, de verheerlijking op de berg Tabor en het Laatste Avondmaal.

Beeld en geluid

Het gaat met het bidden van de rozenkrans eigenlijk als met de projectie van een filmband. Een filmrol bevat duizenden beeldjes en daarnaast een meelopend geluidsspoor. Het voornaamste zijn de beelden. Die vertellen het verhaal en naar die kijkt men: dat is de film. Maar er is ook het begeleidend geluid: vaak veeleer bijkomstig en altijd ondergeschikt. Maar wel ononderbroken: een film heeft naast de beelden ook taal en muziek. Soms merkt men het geluid amper op. Maar als het wegvalt, merkt men het vast: er gaat iets mis.
Zo is het ook bij het bidden van de rozenkrans. Het voornaamste zijn de beelden: de twintig mysteries. Naar die moet je kijken.  Maar er is een begeleidend geluidsspoor: dat zijn de weesgegroeten. Vaak is men zich daarvan amper bewust, maar als dat stilvalt, merkt men het dadelijk op. Dan schort er iets.

Dat is dus de rozenkrans: kijken naar Hem en spreken met haar. Maar die twee zijn één. Het rozenkransgebed is dan ook volmaakt
'Mariaal'. Want wat doet Maria als men haar aanspreekt? Ze verwijst ons door naar Jezus. Zoals te Kana: "Doe maar wat Hij u zeggen zal".

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het rozenkransgebed de eeuwen heeft getrotseerd. En het zal blijven bestaan. De oktobermaand is precies de maand van de rozenkrans. In dit gebedsjaar is het goed dat we ook die meer gaan bidden.

Praktisch

De eerste voorwaarde om de rozenkrans goed te kunnen bidden, is `de armoede van Geest', want dit gebed huist in het hart. Het geeft weinig voldoening aan het verstand, want het is arm en eenvoudig. Je haalt er geen eer van en het geeft je geen nieuwe gedachten. Maar het brengt je dicht bij Maria die "al deze woorden (mysteries) bewaarde in haar hart."

Toch is het een heel 'rijk' gebed: het beroert je helemaal. Het brengt je lichaam in beweging én je ziel, je lippen en je gevoelens. Je kunt het alleen bidden en ook in gemeenschap, luid of stil, thuis en onderweg, op de trein, de bus en de tram. Het vraagt niet om de luxe van de stilte en de rust. Je kunt het doen in het volle leven en in de volle wereld. En je kunt het altijd doen: tijdens het werk en op reis. Heeft Jezus misschien niet speciaal dát bedoeld toen Hij zei: "Jullie moeten altijd bidden".?
 

TIP

Enkele dagen terug werd de Nationale Ziekendag (initiatief van de CM) in onze parochies onder de aandacht gebracht. Het thema voor dit jaar was 'Pijn, zelden zichtbaar, altijd voelbaar!' Een belangrijk accent in de werking van de plaatselijke 'ziekenzorg' is het huisbezoek.

Een bedenking hierbij en zelfs een vraag. Geberurt het dat, aanvullend aan het huisbezoek, nu en dan ook met de mensen 'samen' gebeden wordt? Mensen weten misschien niet dat dit ook kan of durven het mogelijk niet te vragen. Het samen bidden echter schept een diepe verbondenheid, sterker nog dan elk ander uitgesproken woord of gebaar. En 'Waar twee of drie in Mijn naam samenzijn, ben Ik in hun midden', zegde Jezus toch zelf.

De praktijk wijst uit dat het huisbezoek vaak gebeurt bij wat oudere mensen, wat in deze context wil zeggen dat zij zeker nog de tijd van het 'rozenhoedje bidden' hebben gekend.

In dit Jaar van het Gebed is dit dan ook een aandachtspunt voor al wie met het 'zorgen voor mensen' begaan is.
 

AANDACHTSPUNTEN, BESPROKEN OP DE FEDERATIEPLOEG VAN 28 SEPTEMBER

Informatiepanelen
Wellicht wordt in sommige parochies (Erps, Kwerps) binnenkort een paneel/plakkaat besteld en geplaatst op een goed zichtbare plaats met informatie over de uren van de eucharistievieringen en gebedsdiensten in de 5 verschillende parochies. Wellicht is dit initiatief ook nuttig voor de andere parochies.

Doopselcatechese
Er wordt een bepaalde trend vastgesteld, namelijk dat vele jonge ouders hun kinderen  opnieuw laten dopen, ook al zijn ze bijvoorbeeld zelf niet kerkelijk of voor de kerk getrouwd. Verder stelt men vast dat in sommige parochies (bv. Everberg) in 50 % van de doopselvieringen de ouders voor een zelfgemaakt vieringsboekje zorgen, dat er terug meer doopsels zijn (bv. in Erps-Kwerps 8 à 9 per maand), dat er meestal    gemeenschappelijke doopvieringen zijn behalve indien de priester/pastoor bereid is om een individuele viering te blijven doen of mits bijzondere omstandigheden dit vereisen (bv. anderstaligen).

Inleefreis Broederlijk Delen
Er wordt een oproep gelanceerd voor deelname aan de inleefreis van Broederlijk Delen naar de Sahel (Burkino Faso, Senegal). Men wenst hiervoor beroep te doen op mensen van 25 tot 50 jaar. Info: priester van de parochie.

Parochieblad
Er werd opgemerkt dat de evalutie van het aantal abonnees in Kortenberg heel behoorlijk blijft scoren. Vorig jaar is het aantal abonnementen met slechts een 10-tal gedaald, maar er zijn ook nieuwe jonge mensen die zich hebben geabonneerd (vorig jaar een 6-tal in Erps-Kwerps) , en ook via telefoon en internet/email (vermeld in parochieblad en aan de ingang van de kerk), worden abonnementen aangevraagd of vernieuwd.
 

PAROCHIEBLAD KERK EN LEVEN
PAROCHIEBLAD

Wie in 2006 op de hoogte blijven van al wat er reilt en zeilt in onze federatiegemeenschap Kortenberg moet DRINGEND zijn abonnementsgeld (19 EUR) overschrijven op het lokaal rekeningnummer van de VPW-afdeling. De nummers waarop u kan storten zijn:

Schrijf dus het lidgeld over op het nummer van uw eigen parochie of gebruik het stortingsbulletin dat u in de brievenbus zult vinden. Vergeet alstublieft niet naam en adres te vermelden bij de mededelingen. Dank u.


Parochieblad 12 oktober 2005

Youth Alpha : If you don't look, you can't find
Youth Alphacursus Kortenberg

Start op vrijdag 23 december 2005
Een ontdekkingstocht langs enkele kernpunten van het christelijk geloof.
Bestemd voor jeugdigen, zo tussen 16 en 25 jaar.
Een idee van de jeugdpastorale werking van onze parochiefederatie.

Vrienden voor het leven

A. Over het christelijk geloof valt er altijd wel wat op te steken. Nooit denken dat de schoolse kennis volstaat om als christen door te groeien.

L. Lachen en nog bijleren ook, dat kan best samengaan. Die combinatie maakt Youth Alpha tot een erg leuke tijd.

P. Samen eten is keitof en erg handig om elkaar wat beter te leren kennen. Het maakt niet uit of het bij een pizza of pasta is.

H. In een kleine groep je gedachten en vragen ter sprake brengen en elkaar daarbij helpen en ondersteunen, het is een luxe. Je kunt immers niet overal je zoekend bezig zijn onder woorden brengen.

A. Alles wat in je opkomt en je wilt weten over het christelijk geloof, kan aan bod komen. Alpha is een plek waar geen enkele vraag als te simpel of als te bedreigend wordt gezien.

Alles tesamen, Youth Alpha is een ontdekkingstocht die verloopt langs tien avondbijeenkomsten en een weekend. De kernpunten van het christelijk geloof worden  aangeraakt. Met  videoclips, muziek, getuigenissen, babbelen...

Met Alpha maak je vrienden voor het leven
 

Een feest van herkenning en ontmoeting
Eveline, 22 jaar, vertelt

Youth Alpha was voor mij één groot feest van herkenning en ontmoeting.

Herkenning, omdat ik hier mensen ben tegengekomen die, net als ik, bezig zijn met het geloof en alles wat daarmee te maken heeft. Hier bedoel ik mee: bidden, geloofsverdieping, kerkgang, het lezen van de Bijbel en dergelijke.

Maar ook: vergeving, de werking van de Heilige Geest en je persoonlijke relatie met God.

Omdat we hierover in kleine groepjes spraken, kwamen we vaak bij onze persoonlijke geloofservaringen uit, die we dan uitwisselden en hierin een stuk herkenning en bevestiging kregen van onze medegroepsleden en begeleiders. Dit vertellen aan elkaar, van dikwijls zeer persoonlijke en soms diepgaande ervaringen, heb ik als heel dierbaar, bijzonder en waardevol ervaren.

Ontmoeting, een groot feest. Het woord zegt het al. Ontmoeting: het samenkomen met mensen. Mensen die je voor deze cursus nog niet kende en vvaar je nu mee in gesprek gaat en waar je samen de maaltijd mee gebruikt. Het nuttigen van een gezamenlijke maaltijd diende zo twee doelen. Een heerlijk bereide maaltijd en een kans om je tafelgenoten beter te leren kennen. En zo dus tot een ontmoeting met elkaar te komen.

Ontmoeting ook met het eigen geloofsbeleven, het nadenken hierover, de twijfel soms, of een gevoel van onvermogen. Maar ook een kans, een uitdaging voor een nieuwe of hernieuwde ontmoeting met God, Jezus en de Heilige Geest. Om weer met andere of nieuwe ogen naar je
eigen relatie met God en de kerk te gaan kijken.

Naast deze twee 'rode' draden waren er ook bijzondere gebeurtenissen tijdens de cursus. Halverwege was daar het weekend wat we met elkaar hebben doorgebracht. Naast veel gezelligheid was er ook ruimte voor gebed en bezinning.

Misschien hebben we dit weekend met elkaar een band voor het leven gesmeed. Het was een weekend om niet snel te vergeten. Leerzaam, heilzaam en gezellig.

Alpha leerde ons veel over God

Praktisch Youth Alpha


Wa@rom Jezus? BASISCURSUS CHRISTELIJK GELOOF

Interviews met jongeren laten zien dat ze nog meer tijd achter de pc doorbrengen dan voor de tv. Veel informatie halen jongeren van internet. Even `googelen' en je weet er alles van. Weten jongeren ook alles van het christelijk geloof? Wellicht het een en ander, maar mogelijk niet genoeg.

De internetcursus 'Wa@rom Jezus?' biedt een introductie. Slechts vier weken interactief bezig zijn
onder begeleiding van een e-coach, die persoonlijk ingaat op de vragen en opmerkingen.

Aan het eind van deze korte cursus wordt er gezocht naar een follow-up, mogelijk een Youth Alpha-cursus of iets anders de buurt.

Half oktober start een nieuwe internet-cursus `Wa@rom Jezus?', te bereiken via www.rk-alphacentrum.nl.
Als follow-up na de Wereldjongerendagen is dit een echte aanrader, niet alleen voor wie jong is naar leeftijd, maar voor elke mens die wil (her)aansluiten bij de bronnen van het christelijk geloof.
 

Nieuwe abonnementen Parochieblad "Bidden werkt"

Als je 19 euro betaalt en het adres van de bestemmeling doorgeeft aan iemand van de parochie
dan kun je er zeker van zijn dat 'Kerk en Leven' hem of haar elke week echt zal verrassen. Doe dit zo snel mogelijk.
 

Rouw ???!!! Voor jongeren en jongvolwassenen

Enkele keren samenkomen in een beschermend milieu om te kunnen praten over wat diep vanbinnen leeft, daar heeft een mens wat aan. Jongeren, zo tussen 16 en 30 jaar, krijgen daartoe de kans. 'Jongerenpastoraal' van het Vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen organiseert een reeks samenkomsten. De eerste gaat door op woensdag 26 oktober en verder om de 14 dagen, in Casa Chispa te Haasrode.

Voor meer informatie en ook voor de aanmelding, contact opnemen met Erik Van Vaerenbergh, 0499/21.44.82 en erik.van.vaerenbergh@skynet.be. Vervoer kan geregeld worden.
 

WEGEN NAAR EEN VOLWASSEN GELOOF

Waarom geloven?
Wat is geloven eigenlijk?
Is geloven een verplichting?
Wie is God eigenlijk en Jezus en de kerk en de heilige Geest?

De federatie biedt twee gespreksinitiatieven aan:

Vooropgestelde data van "De WeG" in de Oude Abdij Er wordt een bijdrage gevraagd van 15 euro en er kan informatie bekomen worden of ingeschreven
worden bij:    Ook is het wellicht nuttig om nu en dan eens naar de website van Kortenberg te kijken, waar niet
   alleen informatie te vinden is over de Federatie Kortenberg zelf, maar ook over het project van de
   "WeG": http://www.kortenberg.be/gezin/federatie/weg.php

Vooropgetelde data van "Youth Alpha "in residentie Amandus, Kloosterstraat 9

Er wordt een bijdrage gevraagd van 10 euro en de inschrijving gebeurt bij pastoraal jeugdwerker Erik Van Vaerenbergh, die te bereiken is op zijn GSM (0499/21.44.82) of via zijn email: erik.van.vaerenbergh@skynet.be
Parochieblad 5 oktober 2005
DROMEN VAN GELUK

Tijdens de geloofsavonden van de WeG - die binnenkort van start gaan in onze parochiefederatie - wordt een spoor getrokken om de levende God te ontmoeten. Dit gebeurt langs eenvoudige stapjes en met voorbeelden uit het dagelijks leven. Op die manier leer je ervaren, op je eigen manier, dat onze God een God van leven is. Iemand die je dag na dag levenskansen geeft, hoe je levenssituatie er op dit ogenblik ook uitziet.

Hoe gaat het eraan toe?

Tijdens elke samenkomst

Er zijn enkele eenvoudige thuisopdrachten voor een persoonlijke doorwerking. Het vraagt wat tijd om er bewust mee om te gaan. Op zich is dit aangenaam, want het gaat toch over belangrijke dingen van het leven. Alles samen een formidabel aanbod, waar je echt iets aan hebt.

Tegelijkertijd is 'de WeG' een aantrekkelijke manier om als spiritueel-zoekende mens, als christengelovige bij elkaar te zijn. De basis wordt gelegd van een echte vriendengroep.

Data vrijmaken

Noteer nu al in je agenda:

(wordt vervolgd)
 

Groeien in geloven is mogelijk. Het levensechte verhaal van E.

Ik wil graag getuigenis afleggen hoe God mijn leven veranderd heeft, sinds ik drie jaar geleden een geloofscursus gevolgd heb in onze parochie. Mijn doopsel, mijn eerste communie, mijn vormsel, mijn huwelijk en de doop van onze dochter hebben allemaal plaatsgehad in dezelfde parochie. Ik ben hier naar school geweest en ik woon en werk er nog steeds. Er was geen breuk in mijn leven doordat ik moest verhuizen of elders moest gaan werken.

Op een bepaald moment heb ik mijn verantwoordelijkheid in de parochie opgenomen. Ik werd lid van de parochieploeg. Ik begon stilaan te merken dat er steeds meer op mijn schouders geschoven werd. Na tien jaar wilde ik niet meer actief zijn in de parochieploeg. Het werd me teveel: tien jaar ter plaatse trappelen, niet open met elkaar omgaan. Ik kende wel iedereen en iedereen kende mij, maar de relatie onderling ontbrak, Er was niets te merken van een levende gemeenschap. Het werk werd steeds meer en de medewerking steeds minder, ik was opgebrand (burn-out). Toen stierf mijn vader. Er was nog de zorg om zijn bedrijf, overleg met broers en zussen, angst om de groeiende dochter, die's nachts niet meer thuiskwam ...

Op dat moment werd de eerste geloofscursus aangeboden. Na mijn 'christelijke loopbaan' vond ik een geloofscursus overbodig. Dat was toch iets voor mensen die ver van de kerk verwijderd waren. Toen de derde geloofscursus begon, dacht ik: nu heb ik alles al meegemaakt in de parochie, ik zal toch ook maar een geloofscursus volgen. Ik dacht bij mezelf: wat zou men mij daar nog iets nieuw kunnen vertellen? Met deze ingesteldheid nam ik deel aan de eerste avond en ik had niets nieuws gehoord. Toch ontstond er na een tijdje een nieuw godsbeeld. Ik hoorde van een God, die ik niet op die manier kende. Ik leerde de God van de Liefde kennen. Tot dan toe kende ik alleen de 'lieve God', zoals ik die als eerste communiekindje begrepen had. Ik wist, dat Hij ons op de dag van de eerste communie allemaal liefhad, alle honderd kinderen. Maar toch niet niet juist van mij? Het was de eerste keer in mijn leven dat ik de liefde van God voor mij persoonlijk niet toeliet. De tweede maal was het bij het sterven van mijn vader. Jezus was aanwezig. Ondanks verdriet en pijn ontving ik warmte en een gevoel van liefde. Ik liet het echter niet toe. In de plaats daarvan sloot ik mij op en ging op in zorgen en verdriet. In de groepsgesprekken en persoonlijke gesprekken kon ik in de geloofscursus ervaren, dat het voor God om mij persoonlijk gaat, dat Hij al mijn lasten op zich neemt, maar dat ik ze hem moet geven. Ik kon alles aan hem geven.

Dit pijnlijke proces duurde twee jaar. Het was pijnlijk omdat ik mijn hele leven lang geleefd had, zonder God te kennen en eigenlijk ook, zonder hem lief te hebben. Ik dacht dat ik hem liefhad, omdat ik van jongsaf aan alles deed wat men moest doen om een christen te zijn. Mijn opvoeding en mijn school zeiden me dat. En zoals mijn relatie met God was, zo was ook mijn relatie met de mensen. God werd stilaan meer het middelpunt van mijn leven. Nu woont hij in mij.

Ik heb nog steeds dezelfde opdrachten en verplichtingen, maar ze roepen als vanzelf om dat middelpunt. Zowel mijn huwelijk heeft zich veranderd als mijn relatie met mijn dochter, die ik ondanks mijn voorbeeld voor niks kon motiveren, maar die nu in een geloofsgroep is. In de parochiegemeenschap heb ik nog meer verantwoordelijkheden gekregen. Ik leid een gebedsgroep bij mij thuis, ik heb tijd voor de doordeweekse eucharistieviering, ik heb tijd om te bidden. Ik verheug mij in het werk in de parochieploeg, in de nieuwe stappen die de parochie maakt. Na de geloofscursus heb ik mijn doopbelofte nogmaals nieuw en heel bewust uitgesproken. Daarvoor dank ik God elke dag.
 

Oktober - Rozenkransmaand

Vanwaar de naam 'rozenkransmaand'? Kinderen krijgen het volgende te horen: "In de twaalfde eeuw heeft een monnik die veel van Maria hield, haar de naam roos gegeven. Van vreugde maakte men vroeger een grote krans van rozen, warmee het Mariabeeld versierd werd. De monnik heeft het rozenkransgebed uitgevonden: mensen die niet konden lezen of schrijven, baden dan 150 weesgegroetjes i.p.v. de 150 psalmen van de bijbel! Om ze te tellen had men 10 knopen of bessen aan een draad gemaakt. Tussen elk 10-tal vertelden ze dan de grote geheimen uit het leven van Jezus en Maria."

In het 'Jaar van het Gebed', dat in september werd opgestart staat het rozenkransgebed aangestipt als één van de zes aan te bevelen gebedsvormen om te 'bidden in groep'. Een wellicht wat vergeten vorm, doch o zo belangrijk. In Meerbeek en Everberg wordt een 'rozenhoedje' gebeden na de eucharistieviering tijdens de weekdagen.

Voor info over de voorgeschiedenis en het gebruik van de rozenkrans, zie bij
http://katholieknederland.nl/abc/rozenkrans
 

WEGEN NAAR EEN VOLWASSEN GELOOF

- Vind je dat het christelijk geloof voor jou niet levend genoeg is?
- Wil je gewoon eens wat meer over het christelijk geloof weten?
- Zit je wel eens met vragen over zin, schuld, vergeving?
- Zou je het geloof nog eens van het begin willen doordenken?
- Voel je je onzeker als (would-be) gelovige?

Als je op één van deze vragen positief kan antwoorden, zijn de geloofsavonden zeker iets voor jou. Het project startte in Duitsland. Eén avond in de week kwamen mensen samen, en dit zes weken lang. Ze zochten en vonden er opnieuw toegang tot God. Via een inleidende getuigenis, een gesprek in kleine groepjes en een aansluitende bezinning werden wegen gevonden naar een vernieuwd, persoonlijk geloven. Uit de vele reacties bleek dat mensen er deugd aan hadden en dat hun geloofsleven een nieuwe dynamiek had gekregen. In de federatie Kortenberg geven we dit project eveneens een kans. In januari 2006 starten zes geloofsavonden. Tijdens deze geloofsavonden kan je zoeken naar antwoorden op je levensvragen. Het is voor iedereen.

Kom proeven, telkens op donderdag, om 20 uur, in de Oude Abdij van Kortenberg (de Ridderzaal): 15 december 2005 (infoavond), 19/1, 2/2, 16/2, 2/3, 16/3, 30/3 en 20/4 (evaluatieavond).

Contacteer voor meer info:

Ook is het wellicht nuttig om nu en dan eens naar de website van Kortenberg te kijken, waar niet
alleen informatie te vinden is over de Federatie Kortenberg zelf, maar ook over het project van de
"WeG": http://www.kortenberg.be/gezin/federatie/weg.php
.
.
Vooropgstelde data "Youth Alpha "in residentie Amandus, Kloosterstraat 9 Er wordt een bijdrage gevraagd van 10 euro en de inschrijving gebeurt bij pastoraal jeugdwerker
Erik Van Vaerenbergh,  die  te bereiken is op zijn GSM (0499/21.44.82) of via zijn email:
erik.van.vaerenbergh@skynet.be
 

ERFGOEDHUIS KORTENBERG VZW SECTIE CULTUUR-HISTORISCHE VERENIGING VAN ERPS-KWERPS

Bezoek aan Hofstade, Mechelen en Lier of op reis met 'Dames met klasse' op zondag 9 oktober 2005.

's Morgens bezoek aan het Sportimonium of sportmuseum Hofstade. Dit nieuwe sportmuseum geeft de geschiedenis van alle sportactiviteiten in ons land. Men vindt er ook de fiets van Eddy Merckx. Middagmaal in het restaurant De Kraanbrug te Mechelen. 's Namiddags bezoek aan de expo 'Dames met klasse' in het kader van 'Stad in vrouwenhanden' te Mechelen met audiogids. Margaretha van York en Margaretha van Oostenrijk waren leidinggevende dames in de Nederlanden. Politiek, macht, publiek en privé-leven in de 15de en de 16de eeuw komen hierbij aan bod. Tenslotte bezoek aan het Stedelijk Museum Wuyts-Van Campen en Baron Caroly te Lier met gids. Hier vindt men prachtige schilderijen van Pieter Breughel de Jonge, David Teniers, Constant Permeke en Floris Jespers. (Inlichtingen 02/759.61.19).
 

De Brug

De Brug is de catechesegroep voor het derde en vierde leerjaar, die de brug legt tussen de Eerste
Communie (tweede leerjaar) en het Vormsel (vijfde en zesde leerjaar).

"Beste Bruggers, Het is weer een tijdje geleden dat we met elkaar op stap gingen. Graag willen we jullie nog eens terug zien in de Oude Abdij !! We gaan op ontdekking in Gods mooie natuur! We gaan luisteren naar het scheppingsverhaal uit de Bijbel, spelen, zingen en voelen aan de bomen.
En we maken een avontuurlijke wandeling met een natuurgids!

Wanneer?
Op zondag 9 oktober om 12.30 uur starten we met een picknick in de Oude Abdij.
Jullie ouders zijn om 16.15 uur welkom voor de afsluiting.

Wat meebrengen?

De beste groetjes en hartelijk welkom.
Parochieblad 28 september 2005
Heer, leer ons bidden
Het is zo moeilijk om midden in het jachtige leven dat we leiden alles stil te leggen en voor God te gaan staan. Tot je ontdekt dat de stilte als een bloem open gaat en prijsgeeft wat ze in zich draagt: het biddend binnengaan in het mysterie van de drie-ene God. Bidden is niets anders dan met liefde luisteren naar Hem die ons het eerst heeft bemind.
Godfried Danneels

Midden september werden de medewerkers in de parochie- en federatieploegen verwacht op een animatie-avond in Vossem, dit in het kader van het 'Jaar van het gebed'. Gastspreker was kardinaal Danneels.

De Belgische bisschoppen nodigen immers de parochies en andere geloofsgemeenschappen uit om 'scholen van gebed' te worden. Het gaat echt over meer dan praten over bidden en gebed, wel om het bidden aan te leren en in te oefenen, dus een jaar van gebed.

Er werd een 'handreiking om te bidden in gemeenschap' samengesteld, die enkele gezamenlijke gebedsvormen beschrijft en illustreert. Sommige vormen klinken mogelijk wat nieuw, andere zijn meer vertrouwd. Wie aan de start staat van een persoonlijker gebedsleven, kan kennismaken met deze
gebedsvormen en zo mogelijk een eigen traject uitstippelen.

Deze animatie-avond was een eerste stap. Het aanbod zal zeker en vast niet in de '`schuif' blijven liggen. Er wordt werk van gemaakt, want meer dan ooit snakken mensen naar innerlijkheid, stilte en vertrouwen.
Parochies en andere geloofsgemeenschappen kunnen daarbij helpen.

Eucharistische aanbidding - Bidden met Psalmen
Bidden met de bijbel (lectio divina) - Bidden met liederen uit Taizé
Bidden met kinderen (in het gezin) - Het rozenkransgebed

Bidden is

Je GELOOF beleven in tekens die kracht uitstralen.
Je LIEFDE uiten in daden die opbeuren.
Je HOOP uitspreken in woorden die aanmoedigen.
Je BEROUW verwoorden in voornemens die uitdagen.

Spreken met mensen en spreken met God - het is elkaar het beste wensen maar `t kan ook klagen en zagen zijn.

Denken aan mensen en denken aan God - het is soms heel tijdrovend maar dikwijls ook heel kort.

Inzet voor mensen en inzet voor God - het vraagt veel geduld en het geeft niet altijd op.

Bidden voor mensen en bidden tot God - dan gebeurt er iets meer iets anders dan al het vorige.

Op dat moment neemt God het op voor de mens die vraagt om hoop of liefde, om geloof of berouw.

A.V. - Geloofskrant september 2005 - Muurkranten vzw./Brugge
 

van bidden word je beter

Van bidden word je beterl
Niet uitdagend om dat te beweren?
Wie bidt, treedt binnen in de spelonk van zijn ziel en ziet zijn goede en kwade kanten.
Bidden is een beweging van het hart naar het Hart.
Bidden doet ons de hartenklop van God voelen in ons bloed.
Zichzelf te zien en God te voelen doet ons keren naar Gods wil, die goedheid is en liefde en hoop en vertrouwen.
Bij het bidden leggen we de leugen af, omdat we ons woord leggen op Gods Woord, onze daden spiegelen aan Gods Grote Daden.
Van bidden móet je beter worden.
Wie niet beter wordt van het gebed, heeft zichzelf aanbeden en niet de Gever van alle goeds.
Of je 'gezonder' wordt, is niet de vraag - je mag bidden om genezing - maar de vraag luidt: word ik een beter mens?

M.V. - Geloofskrant oktober 2004 - Muurkranten vzw./Brugge

Om het even

Soms is het zo eenvoudig.
Woorden en gevoelens wellen op en ik kan het allemaal bij U kwijt.
Soms ben ik blij om de woorden van anderen, zodat ik niet zelf origineel hoef te zijn maar rustig kan meedrijven op oude teksten.

Soms doet het deugd dat het stil is gewoon stil tussen U en mij.
We tasten elkaar af op diepere lagen en luisteren heel zacht.
En soms is het gauw een woordje tussen het werken in.
Even uw naam, een zucht, even maar want meer kan er niet bij.
Ik weet niet, maakt het U wat uit, hoe ik met U wil spreken?
Maakt het wat uit wat ik gebruik om bij U te zijn?
Ik denk het niet, ik reik naar U en net zoals het leven is mijn gebed altijd weer anders.
Ik denk, dat is U om het even.

Myrjam DK
 
 


WAT IS YOUTH ALPHA ???

Met jongeren in een knus lokaal, deugddoende gesprekken voeren over het christelijk geloof. Tien weken na elkaar een avond samen, in alle vertrouwen.  Elke avond babbelen we in kleine groepjes, genieten en laten het ons smaken.

Geprikkeld worden door getuigenissen, videoclips en muziek. Telkens op vrijdagavond in het Amandus-lokaal in Kortenberg, van 18u30 tot 21u30.

We starten met een lekker hapje: 23/12 (open avond), 13/1, 20/1, 27/1,3/2, 10/2, 17en 18/2 (weekend), 24/2, 3/3 en 10/3.

Voor meer info kan je terecht bij onze jeugdpastor: Erik Van Vaerenbergh (Everberg 0499/21.44.82)
 

POORTMOMENTEN voor alle vrijwilligers die hun schouders zetten onder het Vlaamsbrabantse kerkgebeuren. "Bemin de stilte in je wezen, bemin de stilte die bezielt. Zij die reeds de stilte vrezen, hebben nooit hun hart gelezen, hebben nooit geknield." (anoniem)

Er is een tijd van werken en een tijd van rusten. Onze ziel heeft beide nodig. Werken doen we meer dan genoeg. Niet werken en laten gebeuren, laten groeien, laten doen, doen we veel minder. En daar willen we ruimte en tijd aan geven.
Op adem komen op de adem van de kosmos, de ander en God: adem en adem.
Elke eerste maandag van de maand in de Oude Abdij Kortenberg(van 1 september 2005 tot 30 juni 2006) nodigen wij jou uit om samen met ons een Godsdag te nemen. Samen stil vallen in een door gebed omkranste tijd....
We bieden een programma aan, maar je kan ook gewoon komen en je laten voeden door de gebedstijden en de warme aandacht waarbinnen de vrijheid van de gast kan openbloeien.

Thema van maandag 3 oktober: "bidden is soms ook worstelen met God" door Iny DRIESSEN (geassocieerd met de Karmelgemeenschap van Vilvoorde). Inschrijven: OAK (02/757.20.22) of op het Vicariaat (015/29.84,29).
 

HERFSTFEESTEN 2005 - ONS TEHUIS BRABANT - VZW - KAMPENHOUT

Ons Tehuis-Brabant nodigt u van harte uit op de 23ste herfstfeesten op zaterdag 1 oktober en zondag 2 oktober. We vergasten u op een reuze mosselfestijn op zaterdag (ook kip verkrijgbaar) en een familierestaurant op zondag (ossentong in madeirasaus, koninginnehapje, varkensreepjes met diverse groenten en rijst). Doorlopend kunt u ook genieten van bodega, koffie, taart, pannenkoeken, Brusselse  wafels en ambachtelijk ijs. Op zondag is er speciaal voor de kinderen een sprigkasteel.
Op zaterdag en zondag tussen 14 uur en 16 uur: workshop DJEM-BE o.l.v. Walter METS en met medewerking van OTB-begeleiding.

Onze bedoeling is het tehuis waar permanent 90 gehandicapten wonen en waar nog eens 30 gasten hen overdag komen vervoegen, een financiële steun te geven. En Ons Tehuis Brabant heeft plannen! Iedereen heeft immers behoefte aan privacy, aan een eigen plek, ook onze bewoners. Daarom voorziet OTB voor de meer zelfstandige gasten 12 bijkomende kamers in een huis in de dorpskern, wat de integratie bevordert. Maar zulke plannen kosten geld,  veel geld. De opbrengsten van deze feesten zullen dan ook integraal besteed worden aan deze plannen. Van harte welkom!
 

Parochieblad 21 september 2005
Liesbeth Marques

FRAGIEL KORDAAT

Dit jaar vertoont de inzet van Liesbeth Marques een gouden randje. 50 jaar geleden gaf ze haar ja woord, na een oproep van de Belgische bisschoppen in de vijftiger jaren. Al die tijd was ze actief in het bisdom
Idiofa, in de provincie Bandundu in West-Kasaï (Democratische Republiek Congo), als missionaris. Niet als missiezuster, maar als lekenmissionaris, verbonden aan de beweging "medewerkster van het apostolaat / auxiliaires de l'apostolat'.

Kennen we Liesbeth zelf niet zo goed, des te meer haar familie  in Everberg, dr. en mevrouw Marques. Bij de "Marques" in de Ballingstraat was en is het bij tijd en wijlen een echte `missieprocuur', een soort verzameldepot van materialen allerhande die bestemd zijn voor de zendingspost van Liesbeth. Langs de
paters Oblaten van Kessel-Lo, waar ze goede contacten mee hebben, verloopt het lijntje naar Liesbeth, want ze werkt immers in hun missiegebied.

Met haar 75 jaar lijkt Liesbeth eerder fragiel, maar dat bedriegt. Tijdens onze ontmoeting werd ze vanuit Congo door één van haar medewerkers opgebeld. Er was immers een acuut probleem ontstaan waarover ze een dringend advies nodig hadden. Aan de telefoon gaf Liesbeth op een kalme en gedecideerde manier haar visie en nam als hoofdverantwoordelijke een belangrijke 'financiële' beslissing. Daarna ging het gesprek gewoon verder. Een staaltje bestuurskunde om 'chapeau' tegen te zeggen.

HOE HET OOIT BEGON

Zowat 50 jaar geleden kwam er een noodkreet vanuit Congo. De Congolese bisschoppen vroegen aan België 'verpleegkundigen' om hun lokale gezondheidscentra operationeel te maken, want er stonden wel gebouwen maar er waren geen gezondheidswerkers.

Deze oproep werd opgepikt door de Belgische bisschoppen en die roepstem werd eveneens gehoord door heel wat jonge vrouwen. Missionaris worden sprak immers deze jeugdige mensen wel aan, echter niet in de lijn van een of andere congregatie, maar als zelfstandige vrouwen, rechtstreeks onder de leiding en het gezag van de lokale bisschop. Deze autonomie gaf hun heel wat bewegingsvrijheid en dat had zo zijn voordelen.

OPROEP GEHOORD

Als jong meisje kende Liesbeth al langer het verlangen om iets te 'gaan doen', maar ze had er nog geen handen en voeten kunnen aan geven. Nu was er die vraag. Ze ging er met alle graagte op in en hjeld het ondertussen 50 jaar vol, iets wat zij doodnormaal vindt, wij echter niet.

Ze ging eerst studeren en verpleegkundige/vroedvrouw lag voor de hand. Daarna volgde een specialisatie in de 'tropische geneeskunde'. Nog voor de Congolese onafhankelijkheid vertrok ze met een collega naar West-Kasaï om daar aan de slag te gaan. Ze zou altijd in dat gebied blijven. Het werd een succesverhaal... iets wat ze in alle bescheidenheid niet wil gezegd hebben.

Als 'medewerkster van het 'apostolaat' (een bisschoppelijk initiatief) kreeg ze een geëigende pastorale en geestelijke vorming en opleiding. Ze gaf op een bepaald moment formeel haar jawoord aan de Kerk en dit voor heel haar leven. De evangelische raden (waarden) werden haar leidraad en steunpilaar.

EEN LANG VERHAAL

Doorheen haar relaas horen we voortdurend haar bekommernis voor alles en iedereen die in de regio aan haar zorgen zijn toevertrouwd. Zij is na al die jaren als het ware met hen vergroeid en is echt iemand van hen geworden. En zomaar, tussen de regels door, bijna onhoorbaar, fluistert ze dat het haar grootste wens is om voor altijd daar te kunnen blijven, tenzij een of andere ziekte haar dwingt om zich in België te laten verzorgen.

Want na haar vakantietijd gaat ze terug, ondanks haar hoge leeftijd. Het is haar sterke wens om ook daar begraven te omogen worden. Ze voegt er zelfs glimlachend aan toe: "Er is daar toch grond genoeg".

Liesbeth citeert vlotjes de namen van de plaatsen waar ze gewerkt heeft en we horen heel sterke dingen. Over het opstarten van dispensaria, beroepsopleidingen voor jongeren, vrouwengroepen, het bedélen van  sojapap voor ondervoede kinderen, de opvang van tienermoeders, de verzorging van malaria en lepra, ... alsof ze alles zomaar uit haar mouw heeft kunnen schudden. Over het inplanten van stenen gebouwen, het zoeken naar bouwmaterialen, het inrichten van tehuizen en scholen, het zoeken naar sponsoring en subsidies voor projecten allerhande, ... En elke keer weer dossiers, waarvan ze er vele zelf in handen heeft gehad. Alles bij elkaar, een waslijst aan realisaties, waarvan zij de bezielende en ook deskundige     begeleidster is geweest.

SOBER EN EENVOUDIG

Ondertussen en zeker zo belangrijk werkte ze constant aan het oké houden van de contacten met de lokale rooms-katholieke kerk, met de missionarissen en de burgerlijke overheden, doorheen alle tribulaties die Congo heeft gekend. Geen makkie. Nu en dan reserveert ze enkele uurtjes voor zichzelf, om wat te
rusten, na te denken en te bidden. Wie zou haar hebben kunnen volgen? En dan die eenvoud, met bijna een pleidooi: "Niet teveel daarover verder vertellen..."

OP VAKANTIE

Net geland op Zaventem kwam eind augustus Liesbeth met haar broer en schoonzus de kerk van Everberg binnen voor het vieren van de Eucharistie. Door de aanwezigen werd ze niet echt herkend, wel
door pastoor Salens die via dr. en  mevrouw Marques háár levenswerk en de missionaire inzet van de hele familie kent. Hij was het die voor haar een applaus vroeg, omwille van haar jarenlang zendingswerk
en zeker omwille van haar gouden jubileum. Langs haar familie is ze ook iemand van bij ons geworden.

Tijdens haar verblijf in België tot eind oktober doet ze de 'tour van de familie' en wordt ze zoals bij alle vorige vakanties overal hartelijk ontvangen en van harte gesponsord. Haar verblijf onder ons is trouwens
maar een tussenstop want, zoals ze zelf al eerder had gezegd, haar eigen huis staat immers in Congo.

GOED BEHEER

Sponsoring kwam in haar verhaal niet aan bod, dat was niet haar eerste bekommernis, tot er op het einde van het gesprek iets begon te dagen. Ze heeft nog zovele plannen... er staat zoveel in de steigers dat wacht om afgewerkt te worden

En toen kwamen de foto's boven tafel, gewone kiekjes waarop getoond wordt hoe ginder gewerkt wordt aan de heropbouw van een samenleving. Heel basic, met kleine gebouwen in steen, met vorming en scholing van het middenkader en technici. Foto's die aantonen dat al wat werd bijeengespaard (donateurs, subsidies, ...) door zuinige handen goed werd beheerd. En overal  lachende mensen die
het goed vinden dat hun levensomstandigheden verbeteren, dat ze zelf kunnen leren en werken en doorgroeien.

MISSIEMAAND

Het is bijna begin oktober, in het kerkelijk jaar traditioneel de missiemaand. De ideale tijd om mensen te informeren over missionaire inzet. Missionering echter heeft een heel ander gezicht gekregen dan in de tijd waarin Liesbeth zich geroepen voelde om lekenmissionaris te worden. Het zou boeiend kunnen zijn om beide verhalen te leren kennen.

Wie iets wil doen voor Liesbeth en haar mensen uit Idiofa, kan contact opnemen met dr. en mevrouw Marques, Ballingstraat 20, 3078 Everberg, 02/759.25.99.

G. ELISABETH
 

WEGEN NAAR EEN VOLWASSEN GELOOF

Als je op één van deze vragen positief kan antwoorden, zijn de geloofsavonden zeker iets voor jou. Het project startte in Duitsland. Eén avond in de week kwamen mensen samen, en dit zes weken lang. Ze zochten en vonden er opnieuw toegang tot God.

Via een inleidende getuigenis, een gesprek in kleine groepjes en een aansluitende bezinning werden wegen gevonden naar een vernieuwd, persoonlijk geloven. Uit de vele reacties bleek dat mensen er deugd aan hadden en dat hun geloofsleven een nieuwe dynamiek had gekregen.

In de federatie Kortenberg geven we dit project eveneens een kans. In januari 2006 starten zes geloofsavonden. Tijdens deze geloofsavonden kan je zoeken naar antwoorden op je levensvragen. Het is voor iedereen.

Kom proeven, telkens op donderdag, om 20 uur, in de Oude Abdij van Kortenberg (de Ridderzaal): 15 december 2005 (infoavond),  19/1, 2/2,16/2, 2/3,16/3,30/3 en 20/4 (evaluatieavond).

Contacteer voor meer info:

STILLE DINSDAGAVONDEN IN DE OUDE ABDIJ KORTENBERG

Lieve mens, je hebt het druk.... maar soms even en met anderen deze drukte leggen in de schoot van de stilte.... zou dat geen mooi geschenk zijn voor jezelf!!!!!

In de Oude Abdij te Kortenberg bieden we zo'n kans aan: elke vierde dinsdagavon van de maand organiseren wij een stilte-avond!!!

27 september - 25 oktober - 22 november - 27 december 2005
24 januari - 28 februari - 28 maart - 25 april - 23 mei - 27 juni 2006

Programma

20.00 u.: kennismaking met elkaar en met het opzet van de avond
20.30 u: 45 minuten meditatief bidden rond een thema
21.15 u: uitwisseling van ervaringen
21.45 u: afscheid
Meer info bij LEZING OVER CHINA IN DE BIBLIOTHEEK VAN KORTENBERG

Lieve Claessens-De Clerck zal een lezing houden over China. Deze lezing zal doorgaan op donderdag 29 september om 20 uur in de bibliotheek, De Walsplein 30, 3070 Kortenberg. Zij is een erkend China expert door haar kennis en ervaring. Zij studeerde onder meer aan de universiteiten van Shanghai en Xi'an en bezocht China reeds vijftig tot zestig keer. In 1993 ondernam zij voor het eerst een rugzaktocht van 8000
kilometer. Naar aanleiding hiervan verscheen haar boek "Onder Chinese Hemel". Zij combineert passie voor China met professionele gedrevenheid. Lieve zal in deze voordracht een zo volledig mogelijk beeld van China geven. Hierbij komen de voornaamste geografische aspecten van dit onmetelijke land aan bod en ook de verscheidenheid aan nationaliteiten, religies en filosofieën, de taal en de samenleving. Ook China's rijke geschiedenis en de Chinese politiek zullen worden belicht. Er wordt afgerond met een korte economische beschouwing.
Toegang 5.00 euro; één consumptie inbegrepen.
Meer info: Lieve Claessens-De Clerck, Bruulstraat 4, 3071 Erps-Kwerps. 02 759.50.21 of bij Constance Vanden Wijngaert, bibliothecaris. 02/755.22.90
 

HERFSTFEESTEN 2005 - ONS TEHUIS BRABANT VZW - KAMPENHOUT

Ons Tehuis-Brabant nodigt u van harte uit op de 23ste herfstfeesten op zaterdag 1 oktober en zondag 2 oktober. We vergasten u op een reuze mosselfestijn op zaterdag (ook kip verkrijgbaar) en een familierestaurant op zondag (ossentong in madeirasaus, koninginnehapje, varkensreepjes met diverse groenten en rijst). Doorlopend kunt u ook genieten van bodega, koffie, taart, pannenkoeken. Brusselse   wafels en ambachtelijk ijs. Op zondag is er speciaal voor de kinderen een springkasteel. Op zaterdag en zondag tussen 14 uur en 16 uur: workshop DJEMBE o.l.v. Walter METS en met medewerking van OTB-begeleiding.
Onze bedoeling is het tehuis waar permanent 90 gehandicapten wonen en waar nog eens 30 gasten hen overdag komen vervoegen, een financiële steun te geven.
En Ons Tehuis Brabant heeft plannen! Iedereen heeft immers behoefte aan privacy, aan een eigen plek, ook onze bewoners.
Daarom voorziet OTB voor de meer zelfstandige gasten 12 bijkomende kamers in een huis in de dorpskern,  wat de integratie bevordert. Maar zulke plannen kosten geld, veel geld. De opbrengsten van deze feesten zullen dan ook integraal besteed worden aan deze plannen. Van harte welkom!
 

Parochieblad 14 september 2005


Parochieblad 7 september 2005

LEVEN ZOALS VOORHEEN

Lotgenotencontact... het is de rode draad doorheen de missie van de zelfhulpgroep `Leven zoals voorheen'.  Het woord zelf kwam geregeld aan bod tijdens het gesprek met Luisa Marsé uit
Kortenberg. Vele jaren geleden kwam ze op een cruciaal punt in haar leven wat een echte omwenteling tot gevolg had. Na verloop van tijd werd die omgebogen tot een levensroeping.

Als jonge vrouw en moeder werd ze geconfronteerd met borstkanker die een borstamputatie tot
gevolg had. Het was nog de tijd waar met het vingertje op de mond gesproken werd over deze
ziekte.

Ondertussen is er wel wat gesneuveld van dit taboe, maar nog altijd is borstkanker een onvoorstelbare gebeurtenis in een vrouwenleven, nauwelijks te vatten voor wie er niet van dichtbij of
wat verderaf mee werd of wordt geconfronteerd.

Lotgenoten zijn dan ook erg belangrijk bij de opvang van dit toch zwaar emotionele proces. Het zijn vrijwilligers - vrouwen - die praktisch hetzelfde hebben meegemaakt en op een of andere manier erdoorheen zijn gegroeid om te kunnen openstaan voor het verdriet en het rouwen van anderen.

Ziek worden, of het nu borstkanker is of een andere levensbedreigende aandoening of ongeval, het heeft altijd te maken met een breuklijn in iemands leven, een stop waarna het anders wordt. En dat is zwaar om dragen, voor de betrokkene zelf én voor zijn of haar leefomgeving. In die moeilijke periode dan omringd en begeleid worden door mensen met `kennis van zaken omwille van de eigen ervaring' is een zegen.

In de begintijd van `Leven zoals voorheen' was  lotgenotencontact nog niet zo gebruikelijk. Het is maar doorheen de jaren dat deze vorm van elkaar nabij zijn, werd onderkend als sterk helend. Wie ziek was kwam in handen van dokters en verzorgenden, maar al het menselijke leed, dat wat binnenin zit, dat wat niet zomaar te grabbel wordt gegooid, werd als het ware vergeten, op een uitzondering na.

Beschikbaar zijn is altijd een grote troef geweest in dit soort vrijwilligerswerk en uit de verhalen van Luisa blijkt dat mensen op elk uur van de dag (of nacht) haar thuis konden opbellen, of ze dat nu prettig vond of niet. Een telefoontje kan immers wonderen doen; want een ontredderd of ontmoedigd mens heeft nood aan een stem, aan iemand die met begrip en geduld kan meegaan in het verhaal.

Dit had natuurlijk gevolgen voor haar thuissituatie. En wat ook hier weer opdook, is dat een sterk engagement, een inzet waarvan de grenzen moeilijk af te bakenen zijn, niet kan zonder het van harte uitgesproken jawoord van de levenspartner én van de grotere kinderen. De thuis blijft immers altijd de eerste en belangrijkste opdracht. De echtgenoot van Luisa is er zelf volledig in meegegroeid.

Geregeld kreeg hij de echtgenoten (partners) van vrouwen met borstkanker aan de deur of de telefoon. Ze waren eigenlijk op zoek naar Luisa, maar kwamen bij hem terecht. Ook mannen hebben hun verhaal, hun aandeel in het heel emotionele proces en dit eens kwijt kunnen van `man tot man' werkte eveneens bevrijdend.

Het feit dat Luisa thuis bereikbaar was, in de informele sfeer, werkte drempelverlagend voor al de zoekende kwetsbare mensen. Zij ging ook naar de plek waar mensen haar wensten te ontmoeten, waar dat ook was, bij hén thuis, in het ziekenhuis of elders. Het gebeurde altijd op uitdrukkelijke vraag van de vrouw zelf, dat was immers de eerste stap.

Dat het er niet altijd `braafjes' aan toeging, daar moest ze kunnen mee omgaan. Emotionele processen leiden immers nu eenmaal tot uitbarstingen van tranen, woede, onbegrip, moedeloosheid, marchanderen, om zo op termijn te komen tot realiteitsbesef en een langzame heroriëntering en heroppakken van het `leven zoals voorheen.' Haar eigen leven was het beste voorbeeld dat dit `zoals voorheen' mogelijk is.

Haar motto luidt dan ook tot op de dag van vandaag `blijf fier over jezelf en maak gebruik van
alle (hulp)middelen die er zijn'.

Voor sommige mensen kwam dat `leven zoals voorheen' niet in het vizier. Het werd dan een geleidelijk aan zieker worden en een voorbereiden op het grote afscheid. De contacten bleven bestaan, ook al werden de invulling en de intensiteit wel anders. Van `genezen' kon niet meer gesproken worden en er werden andere gedachten en gevoelens aangeraakt.

Luisa heeft zeker ervaren dat mensen die zich `christengelovig' mogen noemen anders omgaan
met hun ziek-zijn en zeker in die situaties waar het leven finaal bedreigd werd. Het is moeilijk onder woorden te brengen waar dit `anders' zich manifesteert. Het maakt sommige dingen gemakkelijker...

Het feit dat ze zelf christengelovend in het leven staat, maakt dat ze voor deze dimensie oog en oor
heeft en er dan ook effectief iets mee doet. Een wederzijdse verwantschap is mogelijk te sterk uitgedrukt, maar er is een gemeenschappelijke onderstroom, een gekend begrippenarsenaal, een perspectief, en dat speelt mee in een mensenleven op drijfzand.

Ze heeft meerdere mensen begeleid naar hun stervensuur, tot op de laatste dag. Erg emotionele ervaringen zegt ze zelf en toch zo bijzonder voor haar eigen leven.

Na het pionierswerk komt natuurlijk de zorg voor de continuïteit en de opvolging. De groen meewerkende `lotgenoten' is ondertussen  uitgegroeid tot een hele ploeg vrijwilligers, verspreid
over alle provincies. Wie mee doet heeft zelf het hele verwerkingsproces doorlopen en krijgt voorafgaandelijk  een  taakgerichte vorming en tussentijds de nodige ondersteuning en intervisie. Want begeleider zijn van emotionele processen kruipt niet in de `koude kleren'.

Er zijn de voorbije jaren ook al enkele mannen ingeschakeld bij dit lotgenotencontact. Want het blijkt dat ook mannen `borstkanker' kunnen krijgen die een operatieve ingreep vraagt. Zij bezoeken dan hun lotgenoten, op dezelfde wijze.

Ondertussen is `Leven zoals voorheen' een voorbeeld van hoe mensen elkaar kunnen helpen, weliswaar op een gestructureerde manier, maar met een inzet die getuigt van heel wat dankbaarheid voor al datgene wat men zelf heeft mogen ontvangen.

Er zijn al veel andere initiatieven gevolgd, niet alleen voor de ziekte `kanker', maar ook voor andere moeilijke situaties. Zelfhulpgroepen bestaan er bij tientallen.

Toch blijkt dat, aanvullend aan het lotgenotencontact, het gewone ziekenbezoek, het pastorale contact van grote betekenis is en blijft.

"Zich niet inkapselen," noch persoonlijk noch als groep van gelijken, blijkt het adagium te zijn van `Leven zoals voorheen' en wellicht ook van al de aanverwante werkingen.

Met dank, namens onze lokale geloofsgemeenschappen. We nodigen nu al de vele medewerkers/lotgenoten uit om erbij te zijn, wanneer begin oktober de nationale ziekendag wordt georganiseerd in onze parochies.

G. De Keyser

LEVEN ZOALS VOORHEEN VZW PA. LuisA MARSÉ, KORTENBERG, TEL./FAX: 02/759.86.56 LEVENZOALSVOORHEEN@SKYNET.BE
 

Open Monumentendag zondag 11 september 2005

Deelnemen aan de Open Monumentendag is op ontdekkingstocht gaan, soms naar afgelegen oorden, soms naar dingen die je elke dag passeert zonder erbj stil te staan. En als er iets alledaags is, dan zal het zeker wel hout zijn.

Hout was duizenden jaren lang ons belangrijkste bouwmateriaal en het werd nooit helemaal verdrongen door steen, metaal of kunststof. Dat heeft te maken met zijn eigenschappen, maar ook met de vakman die wonderen doet met hout. Van ruwe balken in het dakgebint tot spiegelglad parket, van kroonlijst tot plint ... overal hebben mensen de eigenschappen van hout gebruikt om geborgenheid, beschutting, schoonheid of comfort te creëren.

Te bezoeken in onze gemeente:

Kerk van Sint-Martinus en Sint-Ludovicus te Everberg, waar de ruimte boven de gewelven kan bezocht worden dankzij (houten) loopbruggen. Openingsuren: 10-18 uur. Gidsbeurten de hele dag door.

Orgelmakerij Draps. Daar   worden niet alleen oude orgels hersteld volgens de regels van de kunst, maar ook worden er nieuwe orgels gemaakt. Er komt veel hout aan te pas. Vertrekplaats in de Vissegatstraat 155 te Erps-Kwerps, tussen 14 en 17 uur.
Verder nog: houtgebruik in bosrijk Kortenberg, merkwaardige bomen en villa's van de belle époque.

SOLIDARITEIT BUITENGEWOON ONDERWIJS
Dit weekend (10 en 11 september) gaat de jaarlijkse omhaling door ten gunste van het katholiek buitengewoon onderwijs. Jongeren met een handicap of leermoeilijkheden kunnen les volgen in buitengewone scholen. Deze scholen hebben echter ook buitengewone noden. Wilt u deze actie ook individueel steunen, dan kunt u storten op het rekeningnummer 001-3766394-57 van het Aartsbisdom Mechelen - Brussel met uitdrukkelijke vermelding:'Collecte buitengewoon onderwijs'. Alvast bedankt voor de steun.

TEKENCURSUS DAVIDSFONDS
Alle dinsdagavonden vanaf 13 september 2005 tot 13 juni 2006 organiseert het Davidsfonds van  Erps-Kwerps en Kortenberg een tekencursus voor beginnelingen en gevorderden in het CC Atrium  in Meerbeek. Voor info: 0. Lesenne, Erpsestraat 127, Kortenberg (02/759.81.07)

STILLE ZONDAGEN IN DE OUDE ABDIJ KORTENBERG

Je verlangt tot rust te komen, een plek te vinden waar je op adem kan komen, waar het zoeken naar God vorm krijgt in stilte en rust.
De Oude Abdij van Kortenberg wil voor jou en anderen zo'n plek zijn.
Op zondag 11 september van 14 uur tot 18.30 uur ben je van harte welkom voor een
STILLE ZONDAGNAMIDDAG"
Een namiddag in een rustige sfeer gedragen door stilte en gebed, een wandeling in het park, een eucharistieviering en een gezamenlijke broodmaaltijd. (we leggen onze meegebrachte boterhammen samen)

Meer info bij:


Parochieblad 31 augustus 2005

Parochieblad 24 augustus 2005 Parochieblad 17 augustus 2005
70 jaar samen in lief en leed

Zeventig jaren getrouwd en... kijk naar haar hand die zijn knie aanraakt, als samen 'poseren' voor de foto. Spontaan, zomaar. De gekende tederheid en wederzijdse zorg van mensen die het geluk hebben van samen heel oud te worden. Niets dat nog moet, geen drukdoenerij meer, niet binnenshuis en ook niet daarbuiten, maar doodgewoon bij elkaar zijn, met de partner als spiegel van zichzelf, als levende getuigen van zoveel dingen die zijn voorbijgegaan...

Amelie en Ferdinand

92 en 93 jaar oud. Ze zijn `geboren en getogen' in Meerbeek, gingen daar naar school tot hun 14de, trouwden er, kregen kinderen en lieten die daar dopen en hun 'communie doen' en zo kan het rijtje nog verdergaan. Echt een leven dat cirkelde rond de kerktoren.

Ze deden in het `witloof', zwaar werk met kou lijden in de winter en daar weten alle witlooftelers vanuit die tijd van mee te spreken. Het was nog werken met de blote hand. Maar ze hadden het goed en deden het graag en ze kijken daar met een zekere fierheid op terug. Hun terrein lag aan de Lange Weg, die wij nu kennen als de E. Moensstraat.

Ze kregen twee kinderen, een zoon en een dochter. Maar ook bij hen is het verlies niet weggebleven. Hun enige dochter hebben ze moeten afgeven, Op haar 25ste stierf ze, niet lang nadat ze getrouwd was. Dit leed is en blijft een litteken op hun levenspad.

Zoon Frans zorgde voor de nakomelingen en hij trouwde met Nicole. Het jonge paar bleef al die tijd inwonen en kreeg meerdere kinderen. Nu zijn de rollen omgekeerd. De oude (schoon)ouders zijn nu inwonend en dit in het huis dat van generatie op generatie het `ouderlijke huis' is gebleven. Nicole
zorgt goed voor hen, thuiszorg zonder veel woorden, zovele jaren lang.

Ferdinand (Ferre voor de mensen) en Amelie zijn kranige negentigers, hoogbejaard, genietend van een aan hun leeftijd gerelateerde goede gezondheid. En dat is een godsgeschenk.

Trouwen in 1935

Op 29 juni luidden de klokken voor het jonge paar. Trouwen was ook in die tijd een bijzondere gebeurtenis. Ze deden dat om 11 uur, met daarna een feest thuis, en dat alles was echt chique. Immers meerdere koppels toen moesten tevreden zijn met de vroegmis van 7 uur, omdat het geld er niet was voor een uitgebreidere festiviteit.

Amelie droeg een mooi zwart kleedje, tot onder de knie, Ferdinand een zwart kostuum. Hun gouden bruiloft vierden ze - opnieuw - met een groot feest. Bij hun diamanten bruiloft was het al wat minder en op hun zeventigste huwelijksverjaardag ging het er nog kalmer aan toe. Immers, de vele Ievensjaren begonnen zwaarder en zwaarder te wegen en ook de kring rondom van vrienden en kennissen was praktisch uitgedund.

Ooit sloeg op een kermisbal de vonk over ... heel gebruikelijk in die tijd. Dat was immers the place to be voor al wie jong was en uit een `werkmilieu' afkomstig was. Vele andere ontmoetingskansen waren er niet, tenzij in de kerk.

Iedereen ging toen elke zondag trouw naar de mis, ook Amelie en Ferdinand. Nu en dan ging Amelie ook in de week, als er een `gedachtenismis' was voor iemand van de familie of een goede kennis. En voor hun deur op de Lange Weg hebben ze meermaals de sacramentsprocessie in groot ornaat zien voorbijtrekken, naar het kapelletje van Connebien wat verderop.  Een grootse dorpsgebeurtenis, telkens weer. De bewoners langs het parcours versierden hun huis en knielden eerbiedig bij het voorbijgaan van het `heilig sacrament', mannen met de pet (klak) in de hand. Het zijn van die gewoonten uit lang vervlogen tijden... Een auto hebben ze nooit gehad, de TV kwam er in de jaren zestig. Buitenshuis veel dingen doen was niet aan de orde. Ze vroegen er trouwens niet naar. Hun leven speelde zich af in het dorp en voor hen was leven `werken'. Ze kijken er met tevredenheid op terug.

Ferdinand Desmet en Amelie Buekenhoudt
Er was heel wat meer te vragen over de voorbije 70 huwelijksjaren, maar het terugblikken op zich en het uitdrukken van meegemaakte emoties liggen toch echt wat moeilijk voor wie de negentig voorbij is. Maar het mag gezegd, een platina jubileum is en blijft een grote uitzondering en mag echt uniek genoemd worden.

Eén ding nog was te vragen. Of ze na zovele jaren huwelijkservaring iets `als wijze raad' zouden kunnen meegeven aan wie vandaag bezig is met `het stichten van een gezin'. De vraag klonk nogal ernstig, ze wisten er niet goed raad mee, ze keken even naar elkaar en ergens klonk het heel simpel: `doet uw best'.

Tot slot

Van harte proficiat aan Amelie en Ferdinand en heel hun familie en dat de komende jaren blijvend mogen gezegend worden.

Tegelijkertijd zeggen we `oprecht gefeliciteerd' aan al de bruidsparen van dit jaar, ook aan de koppels die jubileren, met welk getal dit ook omcirkeld wordt.

Natuurlijk gaan onze gedachten en ook ons meeleven naar mensen - mannen en vrouwen - die bij al deze blije dingen pijn voelen in hun hart, omdat het in hun leven anders is gelopen dan ze op hun trouwdag hadden gedroomd.

`Lief en leed' als uitdrukking komt nogal gemakkelijk over de lippen, maar in de praktijk is het een realiteit met vele gezichten. Beide maken volwaardig deel uit van de pastorale zorg. `Kerk-zijn' is er immers voor de gehele mens met zijn allerindividueelste levensgeschiedenis.

Godelieve De Keyser

Ter overweging

VOETSTAPPEN
Op een zomerse dag lag ik op het strand naar de jachtige wolkenvucht te turen.
Zij dreven op de wind elk hun eigen weg...
Toen begon die wondere droom!

Ik zag vele gebeurtenissen van mijn leven zich op het strand afspelen.
Elke gebeurtenis liet twee paar voetstappen na in het zand, één paar was van mij, het andere van Jezus.

Toen de laatste gebeurtenis voor mij oplichtte, keek ik om naar de voetstappen in het zand.
Ik merkte dat er langs het pad van mijn leven, dikwijls maar één paar voetstappen stond.
En dit was steeds zo bij droeve en lastige momenten van mijn leven.

Ik ondervroeg er de Heer over:
"Heer, U zei dat, wanneer ik eenmaal besloten had U te volgen, U met mij mee zou gaan langs heel mijn weg.
Maar nu merk ik dat er in de moeilijkste tijden van mijn leven, maar één paar voetstappen te zien is.
Ik begrijp niet waarom U mij,juist in de ogenblikken dat ik U het meest nodig had, verliet."

Waarop de Heer antwoordde:
"Mijn dierbaar kind, nooit zou ik jou kunnen verlaten in tijden van beproeving en lijden.
Daar waar jij maar één paar voetstappen ziet, daar was het dat Ik jou droeg!"

Jokri
 

EEN EVANGELISCH DOORDENKERTJE

Heer Jezus Christus,
U bent bron van leven.
Wie drinkt van het water dat U hem geeft, krijgt in eeuwigheid geen dorst meer.
U bent brood om van te leven.
Wie bij U komt, krijgt geen honger meer.

K&W-8/2005
 

DANKWOORD VAN RAYMOND VANDOREN

Ik ben zeer getroffen geweest bij de beide vieringen van mijn Diamanten Priesterjubileum. Dat zal ik nooit vergeten. Eerst dank ik God en u allen dichtbij of veraf die met hun hart meegevierd hebben.

Eerstens dank ik God die mij geroepen heeft en mij steeds geholpen heeft met Zijn genade en bijstand gedurende zoveel jaren van mijn priesterschap. Dicht bij mij in de dagelijkse H. Mis heeft Hij mij geholpen om Zijn spoor te volgen. Hij gaf mij de nodige gezondheid en het juiste inzicht om dag na dag Zijn spoor te volgen waarheen het ook leidde. Hij gaf mij Maria, Zijn moeder, om mij bij te staan in blijde en moeilijke dagen.

Tweedens dank ik mijn ouders en familie voor hun voorbeeld van liefde en genegenheid voor mekaar, voor de offers die ze brachten voor mij zodat ik kon studeren.

Ten derde dank ik allen die mij steeds hebben geholpen in het apostolaat door hun gewillige steun en aanhoudend gebed. Het was niet altijd gemakkelijk om het parochiebootje in Gods richting te houden. Daarom dank ik bijzonder zij die zich nog willen engageren in de werking van de parochie: in dienst van de eucharistie en catechese, in het bestuur van de bonden en in het bewijzen van zovele materiële diensten.

De beide vieringen waren een mooie parel van organisatie onder stuwing van zovelen: van pastoor-deken Jos Geyskens, van pastoor Emiel Salens, van parochievivaris Danny Adams, van de parochieploegen, van lectoren, van misdienaars, kerkpersoneel en koster voor de versiering van de kerk met bloemen allerhande. Dank ook aan de priesters die mee concelebreerden in beide jubelmissen. `t Was mooi om te zien. Een bijzonder  pluimpje mag wel geschonken worden aan de beide kerkkoren die de jubelmis opfleurden met hun mooi gezongen liederen. Ik dank ook voor de versieringen met vlaggen aan de ingang van beide kerken en aan de parochiezaal te Everberg.

Bij de hulde van de jubilaris in Everberg werd een huldeplaat van 31 jaar dienst getoond om later aan te brengen in de kerk van Everberg.

Na de jubelmis te Everberg werd in de parochiezaal een receptie gehouden. De fanfare bracht aan de ingang een klinkende serenade. De receptie, aangeboden door de parochieraad, werd keurig verzorgd door de K.V.L.V. met heerlijke toastjes en drankjes en het optreden van Streetdance-meisjes.  Burgemeester Henri Vannoppen loofde mijn families Van Doren en Gellens om hun verdienstelijk leven in de geschiedenis en schonk mij in naam van het gemeentebestuur een blinkende tinnen schotel met embleem van Kortenberg.

Na de jubelmis te Kwerps volgde ook een receptie aangeboden door de Kerkfabriek en verzorgd door kerkpersoneel.  Een bijzondere
dank ook aan Godelieve De Keyser voor haar interview met mij in het parochieblad.

Hartelijk dank voor de vele felicitaties, giften en gebeden. Het zal mij een grote steun zijn in de toekomst. Proficiat voor de mooie vieringen.

Raymond Van Doren

ERFGOEDHUIS KORTENBERG

Het   Erfgoedhuis Kortenberg VZW sectie Cultuur-Historische Vereniging van Erps-Kwerps bezoekt op dinsdag 16 augustus 2005 Winksele.
Samenkomst aan de kerk van Winksele om 18.50 uur. Eerst brengen we een bezoek aan de Romaans-gotische O.L.Vrouw-kerk met het Dullenhuis. Krankzinnigen kwamen in de middeleeuwen op bedevaart naar Winksele om daar genezing te vinden. Vervolgens wandelen we naar de Villa Julienne, gebouwd in 1820, in de 19de eeuw een pachthof met jeneverstokerij. Hier woonde ook een tijd de pauselijke zoeaaf
Brant. Zo komen we aan de pastorie van Winksele. De muurankers geven hier het jaartal 1661 aan. Naast de pastorie vinden we de hoeve Vervoort uit 1762, die mooi gerestaureerd is. Daarna rijden we met auto's naar de Wijthamse hoek. Het grootste pachthof hier was het Hof ter Halvestraete, afhankelijk van de priorij van St.-Ursula of van de 10.000 Maagden in de Halvestraat te Leuven. Daarnaast vinden we de villa van J.B. De Bruyn, huidenvetter te Leuven, die dit kasteeltje bouwde in het midden van de l9de eeuw. Later was het de eigendom van de
familie D'Ancré. Vooral  de sequoiaboom valt op. We zitten op de Vilvoordse baan, de oude weg van Brussel naar Leuven. Hier staat ook het kapelletje gebouwd door J.B. Perdieus en Seraphina Verhuist uit 1838. Het werd in 1938 afgebroken om de Vilvoordsebaan te verbreden. Toen werd er ook een nieuw kapelletje gebouwd, waarin de oude steen opnieuw ingemetseld werd. Daarna wordt traditioneel een drankstop voorzien.De deelname is gratis. (Inlichtingen 02/759.61.19).

ZOMERPROGRAMMA, FOYER ZELLAER, BONHEIDEN

Vrijdagavond   26 augustus tot zondagnamiddag 28  augustus: Ons eigen Zonnelied in navolging van Franciscus van Assisi, o.l.v. Jan De Vleeshouwer of kapucijn Antwerpen en Jo Hanssens.
Inschrijven: Foyer - Gemeenschapsretraites vzw, Zellaerdreef 1,2820 Bonheiden, tel. 015/551445,fax.015/551421,e-mail:
kasteelzellaer@skynet.be


Parochieblad 10 augustus 2005

"Onthaasten" in de Oude Abdij van Kortenberg

Ora et labora, bid en werk. Dat is niet alleen een voorschrift, goed voor monniken. Het is gewoon een kwestie van psychohygiëne. Nadenken over waar je mee bezig bent, onthaasten, mediteren, zijn moderne verwoordingen van dat oude adagium. Zeker ... iemand die wat kan in onze maatschappij is nooit klaar.

Eind augustus is het dus verzamelen geblazen in de Oude Abdij. Praktisch elke dag is er wat leuks te doen en dit onder de hoed van `onthaasten'. Het betekent helemaal niet `niks doen', integendeel, tijdens workshops ga je zelf aan de slag. Er is voor niets een bepaalde voorkennis vereist. Meedoen is wellicht een eerste stap in dat wat je levenslang kan gaan boeien.

Inschrijven vooraf is wel noodzakelijk, kwestie van alles goed te kunnen voorbereiden. Een bijdrage wordt gevraagd om de kosten te helpen dekken en  deze varieert naargelang  het materiaal dat nodig is. Voor sommige workshops wordt gevraagd zelf nog wat gerief mee te brengen. Per groep is het aantal deelnemers beperkt. Je komt meer te weten als je ontact opneemt met
Oude Abdij Kortenberg vzw
Abdijdreef 22, 3070 Kortenberg
Tel 02757 20 22
oudeabdijkortenberg@skynet.be
www.oudeabdijkortenberg.be

Mandela

Een `mandala' tekenen is erg leuk om te doen en het heeft ook nog een helende werking. Je kunt veel dingen uit een mandala opmaken. Het kleurgebruik van de persoon zegt veel over de persoon zelf. Je hoeft niet eens te kunnen tekenen om mee te doen. Door het doen gebeurt er
voldoende.

Mandala is het Sanskriet woord voor cirkel; de cirkel is een oersymbool voor eenheid, heelheid en volmaaktheid. Een mandala is een cirkelvormige voorstelling, die door het tekenen ervan bewuster maakt van processen in het leven. Het leren omgaan met je grenzen, tot jezelf komen, betere concentratie en je persoonlijkheid meer ontwikkelen zijn daarvan enkele voorbeelden.

PROGRAMMA

Dinsdag 16 augustus - 14-16 uur : Bewegingsdans
Beweging brengt je dichter bij jezelf, dichter bij je kracht. Er wordt op ontdekkingstocht gegaan naar wie je bent en wat je kunt. Verschillende muzieksoorten komen aan bod. Hierbij zoek je, meteen minimum aan theorie, naar een natuurlijke manier van bewegen en dansen. De bewustwording van je lichaam staat centraal.
 

Woensdag 17 augustus - 20-22 uur : Mandala's tekenen
Mandala's tekenen is tekenen vanuit het middelpunt van een cirkel. Het middelpunt lijkt daarbij je eigen midden te worden en als je dan intuïtief gaat tekenen, werkt het tekenen van een mandala helend. Je wordt geheeld door de golfbewegingen, de spiraalbewegingen de
rozetten,  de kleuren, de symbolen die je bewust of onbewust verwerkt in je tekening.

Donderdag 18 augustus - 19-20.15 uur : Djembé
Initiatie voor 12 tot 17-jarigen

Donderdag 18 augustus -20.30-21.45 uur : Djembé
Initiatie voor volwassenen

Vrijdag 19 augustus : Initiatie wijnproeven -20 uur
Rondreis door Frankrijk langs de bekendste wijnstreken. Witte wijnen: Loire, Bourgogne, Elzas, Bordeaux; Rode wijnen: Bourgogne, Bordeaux, Côte du Rhône

Zaterdag 20 augustus - 14-18 uur : Fietstocht
Park en Zoniën Route, 33 km

Zondag 21 augustus - 14-18.30 uur : Fietstocht
De ronde om Brussel Nationaal, 30 km

Maandag 22 augustus - 14 uur : Abdijwandeling
4.5 km, langs berijdbare paden voor buggy en rolstoel

Dinsdag 23 augustus - 20-22 uur : StiIteavond
Kennismaken, opzet en duiding, meditatie en stille tijd. Vrijblijvend de uitwisseling van ervaring

Woensdag 24 augustus - 18.15-19 uur : Yoga, voor kinderen
Via leuke spelletjes en bewegingen ontdekken we hoe we rustig en aandachtig kunnen zijn, en goed in ons vel zitten, we werken aan een goede houding en ademhaling en een fijn gevoel van binnen.

Woensdag 24 augustus - 19.30-21 uur : Yoga, voor volwassenen
Spanningen laten afvloeien, een diepere rust en een gevoel van vrede in jezelf ontdekken, deugddoende en harmoniserende oefeningen doen die je totale gezondheid beïnvloeden. De oefeningen zijn eenvoudig en kunnen aangepast worden aan de noden en eventuele beperkingen van de deelenemrs. Voor alle leeftijden.

Donderdag 25 augustus - 20-21.30 uur : Bewegingsdans
Beweging brengt je dichter bij jezelf, dichter bij je kracht. Er wordt op ontdekkingstocht gegaan naar wie je bent en wat je kunt. Verschillende muzieksoorten komen aan bod. Hierbij zoek je, met een minimum aan theorie, naar een natuurlijke manier van bewegen en dansen. De bewustwording van je lichaam staat centraal.

Vrijdag 26 augustus - 20 uur : Initiatie wijnproeven
Verschillende cépages door verschillende wereldstreken.  Wit:  Chardonnay, Pinot Gris,  Sauvignon  blanc Rood: Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz, Pinot noir.

Zaterdag 27 augustus - 14 uur : Boswandeling
Door Warandebos en verder, 6 à 7 km, moeilijk berijdbare paden.

Zondag 28 augustus - 11 uur : Aperitiefconcert
Met David Van Bouwel, clavecimbel; Stijn Saveniers, cello; Luk Callens, hobo; Maddy Lodewyckx, viool. Met sonates en triosonates van barokke grootmeesters als M. Veracini, F. Geminiani en G.F. Teleman. Tijdens het concert gratis kinderoppas.
Na het concert, aperitief en koud buffet voor wie dit wenst. Vooraf te betalen.

Zondag 28 augustus - 12-17 uur : Rommelmarkt
Alle `rommel' uit de kelders wordt aangeboden. In het bijhuis Sjaloom.
 

STILLE ZONDAGEN IN DE OUDE ABDIJ KORTENBERG

Je verlangt tot rust te komen, een plek te vinden waar je op adem kan komen, waar het zoeken naar God vorm krijgt in stilte en rust.
De Oude Abdij van Kortenberg wil voor jou en anderen zo'n plek zijn.

Op zondag 14 augustus, 11 september, 9 oktober, 13 november, 11 december van 14 tot 18.30 u ben je van harte welkom voor een "STILLE  ZONDAGNAMIDDAG".

Een namiddag in een rustige sfeer gedragen door stilte en gebed, een wandeling in het park, een eucharistieviering en een gezamenlijke broodmaaltijd (we leggen onze meegebrachte boterhammen samen).

MEER INFO BIJ

Parochieblad 19 juli 2005
Op adem komen...

Een parabel

Aan een gevaarlijke kust, waar regelmatig schepen vergaan, stond lang geleden een primitieve kleine reddingspost. Het gebouwtje was niet meer dan een hut en er was één boot. Maar de toegewijde leden, die de reddingsploeg telde, waren altijd op hun post en zonder zich om hun eigen leven te bekommeren trokken ze er dag en nacht op uit om onvermoeid te zoeken naar de vermisten.

Vele mensenlevens werden door deze kleine reddingspost gered, en ze werd daardoor beroemd. Sommigen die gered waren en verschillende anderen die in de omgeving woonden, wilden op één of andere manier met de post verbonden zijn en het reddingswerk met hun tijd, geld en moeite steunen.

Er werden nieuwe boten gekocht en nieuwe bemanningen opgeleid. De kleine reddingspost werd groter en groter. Sommige nieuwe leden ging het ter harte, dat het gebouwtje zo primitief en armoedig uitgerust was. Ze hadden het gevoel, dat er een meer comfortabel gebouw moest komen, waar de aan land gebrachte drenkelingen konden worden opgevangen. Dus vervingen ze de houten kribben door echte bedden, vergrootten het gebouw en plaatsten er betere meubels in.

Nu werd de reddingspost een populaire vergaderplaats voor haar leden. Omdat ze deze als een soort clubgebouw gingen gebruiken, werd het gebouwtje steeds keuriger opgeknapt en Iuxueuzer gemeubileerd.

Niet alle leden waren nog geïnteresseerd in het reddingswerk en waren niet in staat of bereid om er zelf met de reddingsboten op uit te trekken. Dus namen zij bemanningen in dienst om voor hen dit werk te doen. Het motief van het reddingswerk overheerste nog steeds in de versiering van het clubgebouw en in de kamer, waarin de nieuwe leden van de club plechtig werden geïnstalleerd, stond een symbolische reddingsboot.

Rond deze  tijd gebeurde het, dat een groot schip bij de kust verging, en de in dienst genomen bemanningen brachten scheepsladingen vol koude, natte en half verdronken schipbreukelingen het clubgebouw binnen. Ze waren vuil en ziek en de prachtige nieuwe club veranderde in een chaos. Daarom besloot het bestuur onmiddellijk naast het clubgebouw een opvangcentrum te bouwen waar de schipbreukelingen eerst konden worden opgeknapt voordat ze werkelijk binnenkwamen. Maar bij de volgende algemene vergadering viel de club in twee partijen uiteen.
De meeste leden wilden met het reddingswerk stoppen omdat het maar onprettig was en erg hinderlijk voor het normale clubleven. Sommige leden hielden aan het reddingswerk vast als hun eerste doel en ze wezen erop, dat de club nog steeds een reddingspost heette. Maar toen het uiteindelijk op stemmen aankwam, bleek de laatste groep in de minderheid te zijn en ze kregen te horen, dat ze maar een eigen reddingspost moesten beginnen als ze dat werk nog steeds wilden voortzetten. Dat deden ze dan ook, een eindje verderop aan dezelfde kust.

Toen de jaren verstreken, gebeurde er met deze nieuwe reddingspost hetzelfde wat er met de oude was gebeurd. Ze ontwikkelde zich tot een club en er werd wéér een andere post gesticht.
De geschiedenis bleef zich herhalen.

En als je vandaag de dag aan die kust een bezoek brengt, dan zul je er een aantal exclusieve clubs aantreffen.

Schipbreuken komen nog veel voor in die omstreken, maar de meeste schipbreukelingen verdrinken. (T.O.W.)

Bijbelse vertellingen...

[10] Hij gaf op sabbat onderricht in een synagoge. [11] Er was daar ook een vrouw die al achttien jaar bezeten was door een geest die haar ziek maakte. Ze was helemaal krom en kon met geen mogelijkheid rechtop staan. [12] Toen Jezus haar zag, riep hij haar bij zich en zei tegen haar: `U bent verlost van uw ziekte,' [13] en hij legde haar de handen op. Meteen ging ze rechtop staan en loofde God. (Lc. 13, 10-13 -tekst uit de Nieuwe Bijbelvertaling)

Haar ogen glansden (dezelfde tekst met woorden van vandaag) Ze liep met haar hoofd in de grond, haar voor haar ogen. Achttien was ze.
"Niemand heeft me ooit al graag gezien," zei ze.
En iedereen spotte met haar: "Trek je niks van haar aan, je raakt haar niet meer kwijt. En er is toch niks aan te doen."
Tot hij op een dag de muziek stillegde, naar haar toeging, haar zacht aanraakte, met twee handen haar hoofd optilde, het haar voor haar ogen wegdeed, haar recht in de ogen keek en zei - terwijl iedereen het hoorde - : "Ik heb je van op de dansvloer zien binnenkomen. Richt je hoofd op en leef; de wereld is groter dan deze spotters. Je bent een mooie vrouw. Trouwens, we hebben nog iemand nodig in de beheerraad van dit jeugdhuis. Ik vertrouw op jou."
Haar ogen glansden. Ze voelde zich onmetelijk dankbaar. (Naar Lucas 13, 10-13 - hefboom zes/Jonge Wegen).
 

BEDEVAART BROEDER ISIDOOR

Woensdag 3 augustus Bedevaart naar Broeder Isidoor te Kortrijk (in de namiddag: rozenhoedje en
een stop in Oudenaarde en Kerselanen.) Vertrek aan de kerk om 7.30 uur. Prijs: 14,50 euro.
Inschrijven bij Vranckx Hubert, Minneveldstraat 145 tel. 02/759.28.60 (tot 28 juli).

ZOMERPROGRAMMA, FOYER ZELLAER, BONHEIDEN


Parochieblad 29 juni 2005

Waar je ook gaat Hij komt tot jou

Lokaal natuurerfgoed

Groene eilanden, panoramische einders, kerkwegels, `Rotte Gaten', het zijn kostbare dingen in een natuurerfgoed.

Begin juni was het feest in de buurt van de pastorie van Meerbeek. Natuurpunt Kortenberg had vele mensen uitgenodigd voor een dagje natuureducatie op zijn best. Kennis en verwondering, goed handelen en respect, ontdekken en uitkijken, vooral stilstaan bij wat de schepping zomaar aanreikt. Met een kinderlijke blik.

En kinderen waren er, vooral de kleintjes. Op het menu stond een leerpad met hier en daar een halte om stil te staan bij iets bijzonders. Ook waren er kabouters, weliswaar op paaltjes die de halteplaatsen markeerden. De kinderen, vele kleuters, waren geboeid tot en met en hadden ogen op steeltjes. Het was terecht een erg kindvriendelijke benadering. Ondertussen waren er dat lekkere briesje en wat zon. Voor sommige kinderen waren het hun eerste stapjes in het zorgend
omgaan met alles wat leeft en groeit in de ruimere leefomgeving, met - en dat is toch belangrijk -  mama en papa als grote promotors. Jong geleerd is oud gedaan, ook hier.

De volwassenen volgden hún leerpad, dwars door de `Meerbeekse landschappen'. In de lange rij wandelaars waren er mensen geboren en getogen in Meerbeek zelf, maar ook gasten van elders
en bezoekers uit de buurgemeenten. Ze waren allen een en al oog en oor voor de zomerse natuur rondom, al pratend langs veld- en kerkwegels. Ondertussen werd er iets verteld over het `mysterie van de Rotte Gaten', de open vuilnisbelt van zovele jaren geleden en de nooit ophoudende zorg voor gezonde bossen. Er was de bewuste overstap van het vlakkere naar het golvende landschap, echt een verrassende vaststelling.

En wie verder wil zien... Wat kan beter initiëren in het mooie van Gods schepping, dan er zelf van te proeven en er genietend mee om te gaan.

Natuurpunt Kortenberg
p.a. Filip Fleurbaey
te!. 02/7598752
filip.fleurbaey@telenet.be
 

Hebben of verliezen - Om over na te denken.

Twee monniken waren samen onderweg. De ene was aanhanger van de filosofie van het verwerven, de andere geloofde in verloochening. De hele dag debatteerden ze over hun verschillende zienswijzen en `s avonds kwamen ze bij de oever van een rivier.

Nu had de aanhanger van het verloochenen geen geld op zak. Hij zei: `we kunnen geen overzet betalen, maar wat zouden we ons zorgen maken? We kunnen vannacht hier blijven en God met gezangen loven, en morgen vinden we wel een vriendelijke ziel die onze overzet betaalt.'

De ander was het hier niet mee eens. `Hier aan deze kant van de rivier is niets, geen dorp, geen gehucht, geen hut of schuilplaats. We zullen door wilde dieren ontdekt worden of worden gebeten door slangen of we vriezen dood.

Aan de overkant kunnen we de nacht comfortabel doorbrengen. Ik heb geld voor de overzet.'

Toen ze veilig aan de andere kant zaten zei de aanhanger van het appeltje voor de dorst: `zie je nu hoe belangrijk het is, wat geld achter de hand te hebben? Nu kon ik jouw en mijn leven redden. Wat zou er met ons gebeurd zijn, als ik net zo'n zelfverloochenend type was geweest als jij?'

`Het is precies jouw verloochening die ons gered heeft,' repliceerde de ander. `Je deed afstand van je geld om de overzet te betalen. En je maakte mij de mede-eigenaar van jouw geld. Ik heb gemerkt dat ik nooit iets te kort kom. Er wordt altijd voor mij gezorgd.'

© Anthony De Mello
 

ZANGKOOR CANTATE UIT ERPS-KWERPS

Het  zangkoor CANTATE uit Erps-Kwerps in samenwerking met het gemeentebestuur van Kortenberg heten u graag welkom op het CONCERT met "BLUE LAKE'S INTERNATIONAL SOUTHERN BAND" uit Michigan U.S.A. en dit op zaterdag 2 juli om 19u30 in het G.C. Colomba te Kortenberg. Nadien is er nog een "social evening" met een drankje.
Informatie en kaartenverkoop: Francis en Hilde Peeters-De Coster (tel 02/759.85.12)
 

KAMPERFOELI

Je kan nu reeds het programma bloemschikken van de lessenreeks voor het werkjaar 2005-2006 bekomen.De lessen gaan door in het Woon- en Zorgcentrum, Dorpsplein 10 te Erps-Kwerps. De prijs van 10 lessen bedraagt 45 euro voor leden van de Bond en
57 euro voor niet-leden. Het aantal inschrijvingen is beperkt tot 20 personen per reeks. Uw inschrijving is pas definitief als het verschuldigde bedrag overgeschreven wordt op rekeningnummer 001-3149981-79 van Kamperfoelie, Stroeykensstraat 22, 3071
Erps-Kwerps.
De inschrijvingen worden afgesloten op 30 juni 2004. Inlichtingen en inschrijvingsstrookjes kan je verkrijgen bij Leen Ceuleers-Van Keymolen (tel.: 02/759.27.69).
 

BEDEVAART BROEDER ISIDOOR

Woensdag 3 augustus Bedevaart naar Broeder Isidoor te Kortrijk (in de namiddag: rozenhoedje en
een stop in Oudenaarde en Kerselanen.) Vertrek aan de kerk om 7.30 uur. Prijs: 14,50 euro. Inschrijven bij Vranckx Hubert, Minneveldstraat 145 tel. 02/759.28.60 (tot 28 juli).

REVIVAL-FESTIVAL: Re-live, Re-joy. Res-pect.

Bonheiden, zaterdag 9 juli 2005, domein Foyer-Bezinningscentrum Zellaer: deuren open vanaf 12 u.
Onze-Lieve-Vrouwkoor Bonheiden staat in voor verkoop van belegde broodjes, ijsjes, hotdogs, koffie, frisdranken en nog veel meer. Jo De Rijck, evangelisch cabaretier uit Mechelen, heet u samen met andere artiesten van Kerugma op originele wijze welkom.

Inkom per persoon is 10 euro; kinderen onder de 12 jaar 2 euro; gezinskaart 20 euro. Meer info en bestellen van tickets via www.revivalfestival.be Foyer-Gemeenschapsretraites vzw, Zellaerdreef 1, 2820 Bonheiden, tel. 015/55.14.45, e-mail: tickets@revivalfestival.be . Initiatief van de Foyer de Charité-Bezinningscentrum Zellaer te Bonheiden i.s.m. Ben van Wymeersch, Other Hand, e-mail:
ben@revivalfestival.be . Revival betekent letterlijk: herleven.
 

ZOMERPROGRAMMA, FOYER ZELLAER, BONHEIDEN

Inschrijven: Foyer-Gemeenschapsretraites vzw, Zellaerdreef 1, 2820 Bonheiden, tel. 015/55.14.45, fax.015/55.14.21, e-mail: kasteelzellaer@skynet.be
Parochieblad 22 juni 2005
Zoeken naar het paradijs, misschien, soms, even .....

Op een dag liep de eekhoorn door de woestijn. Hij had een verschrikkelijke dorst en dacht tevreden: ah, nu weet ik tenminste zeker dat dit de woestijn is. Maar niet lang daarna dacht hij: "Pffft, wat doe ik hier eigenlijk?"
Aan het einde van de middag bereikte hij een spelonk. Daar ging hij in om wat koelte te vinden. Het was een donkere spelonk en in een hoek zat de kameleon aan een tafel.
"Welkom," zei de kameleon vriendelijk.
"Ik ben gaar," zei de eekhoorn.
"Dat komt goed uit," zei de kameleon, "dat zijn de mispels ook. Maar ga toch zitten."
"Ik heb niet zo'n trek in mispels," zei de eekhoorn.
"Nou," zei de kameleon, "dat is nou ook niet weer héél spijtig. Waar heb je dan trek in?"
"In water."
"Wat leuk," zei de kameleon.
"Dat kan. Hoe wil je het hebben?  Kokend,   sissend, als hagelsteen, als sneeuw, als ijspegel, ruisend of verdampt?"
"Gewoon."
"Dat kan ook."
De kameleon ging door het deurtje aan de achterkant van de spelonk en kwam even later terug met een bakje met één druppel water.
"Gewoon water," zei hij en hij zette het bakje voor de eekhoorn neer.
"Is dat alles?" vroeg de eekhoorn, nadat hij de druppel had opgelikt.
"Wil jij  soms veel water?" vroeg de kameleon.
"Ja! Heel veel!" zei de eekhoorn.
"0, maar dat had ik niet begrepen..."
De kameleon ging weer door het deurtje de spelonk uit. Even later kwam hij terug, maar nu gezeten op een vloedgolf die door het deurtje de spelonk in stroomde en de eekhoorn onderdompelde.
"Heel   veel  water," zei de kameleon, op de golf heen en weer deinend.
De eekhoorn stak zijn hoofd boven water en haalde diep adem.
"Smaakt het?" vroeg de kameleon.
"Heerlijk," zei de eekhoorn.
Hij dook weer onder water en begon te drinken. En hij dronk door tot hij de hele vloedgolf opgedronken had.
"Op," zei hij toen.
"Nog wat?" vroeg de kameleon.
"Nee hoor," zei de eekhoorn.
"Het was heerlijk."
"Wil je dan niets anders?"
"Nee, ik ben tevreden."
"Echt niet?"
"Echt niet."
"Ook niet één ander iets?"
"Ook niet één ander iets."
"Ook geen gestoofde beukennoot?"
"Ook geen ... eh ... nou ja als je blijft aandringen?"
De kameleon verdween weer door  het deurtje en kwam terug met een bord waarop een gestoofde beukennoot lag, in een sneeuwbed, met op de achtergrond een volle maan die aan een onzichtbaar koordje uit een grijsblauwe hemel naar beneden hing, terwijl om hem heen talloze sterren flonkerden.
"Eén gestoofde beukennoot", zei de kameleon.
"0," zei de eekhoorn. Hij glom van plezier.
"Wat is er eigenlijk achter dat deurtje?" vroeg hij toen hij de beuken noot op had.
"Het paradijs," zei hij. "Voilà."
De eekhoorn zag een tuin met watervallen en palmen en overal zonnen die schenen, manen die een zacht schijnsel verspreidden, en wazige witte wolkjes. Die avond betrad de eekhoorn het paradijs.
Ik moet goed opletten, dacht hij, want anders vergeet ik de helft.
"Heerlijk weer, hé"  zei de kameleon.
"Ja," zei de eekhoorn.
Er woei een milde bries door het paradijs, en er viel een zachte regen, terwijl overal de zon scheen. Op enkele plaatsen sneeuwde het: onder een palm en tussen het riet langs een lichtblauw meer. En zo nu en dan flitste er een bliksemschicht.
"Mooi, hé?" zei de kameleon.
"Ja," zei de eekhoorn. Hij liep achter de kameleon aan.
"Au," zei hij opeens. Hij had ergens in getrapt.
"Een distel," zei de kameleon.
"Wat jammer. Heb jij je bezeerd?"

Vervolledig dit verhaal met wat in jezelf leeft...
 

Voor wie dit jaar 12 geworden is of nog zal verjaren...

Zaterdag 28 mei was het de f ietstocht van de JOS. JOS wat? Jongeren Ontspannen Samen.
We werden verwelkomd door twee toffe begeleiders: Maarten en Ken. Die twee hadden een parcours uitgestippeld met veel spelletjes onderweg. Keitoffe dingen.

Het was goed weer, maar we waren met zo weinig. Op één hand te tellen: vijf! Ik vond dat spijtig, want ik heb liever meer volk.

We hadden twee stops onderweg, lekkere hapjes en een drankje waren er ook.  En verrassingen dubbel en dik: leuke spelletjes om
elkaar wat beter te leren kennen en iets met de bal. Niks kinderachtig...

En waar we naartoe zijn gefietst? Verklappen doen we dat niet, je  moest er maar zelf bijzijn.

Ik kan alleen zeggen, wie dit jaar 12 geworden is of nog zal verjaren: kom naar de JOS. Want `t is plezant én cool.

Hallo, nog niet gedaan ... Ik verwacht je op donderdag 30 juni van 19 tot 21 uur in de Oude Abdij Kortenberg. Supercool!
Ook Maarten en Ken zullen daar zijn.

Wietse, 12 jaar
Verslaggever  fietstocht van de JOSsers...

Was dit de eindbestemming van de fietstocht van de JOSsers of niet? Ken jij het antwoord op de vraag: waar waren ze op 28 mei?  Laat het Wietse weten of Maarten en Ken, wie weet wat je als beloning  mag ontvangen? Ook de lezers van Kerk en Leven mogen raden ....
 

Ierse pelgrimszegen

Niet dat je weg puur over rozen gaat,
dat je nooit tranen van spijt voelt
of je dagen zonder pijn en smart zijn,
nee, dat alles wens ik je niet toe.

Maar wel is mijn wens
dat je mag groeien in wie je bent,
met de gaven die Godje gegeven heeft.
Dat ze het hart van je geliefden
met blijheid mag vervullen.

Ik wens dat je in vreugde en smart
Gods nabijheid blijft zoeken,
en dat Hij je mag ze genen
overvloedig en rijk.
 

Als geloofsgemeenschap sluiten we graag aan bij deze pelgrimszegen

Dat je mag genieten van wat jou de komende vakantiedagen geschonken wordt.
Dat je omkijkt naar wie niet meekan in de hype van de grote vakantietrek.
Dat je mag juichen en zingen, lachen en dansen, jong en minder jong.
Dat je mensen nabij blijft, die juist en ook nu met een steen in hun hart leven.
Dat je mensen mag danken die voor jou blijven zorgen, thuis, op het werk, op de vakantieplek, in de instelling, op kamp, in de winkel, in de kerk...
Dat je gezegend mag thuiskomen ....
 

GESPREKSAVOND VERLOOFDEN

Binnen afzienbare tijd ga je huwen. Een heel belangrijke onderneming. Elkaar gelukkig maken, een leven lang, eigenlijk niet zo gemakkelijk. Om dit aan te kunnen moet je veel praten met elkaar en met andere verloofden,
want die hebben dezelfde vragen. Of met mensen die al langer getrouwd zijn, want die maken het dagelijks zelf mee. En je trouwt voor God en de kerk. Maak eens een avond vrij en kom naar de ontmoetingen voor verloofden. Daar kan je rustig praten met je partner, met andere verloofden, met gehuwden.

Op vrijdag 24 juni is er in `de Klok", Dekenijstraat 11 in Erps-Kwerps een ontmoetingsavond voor alle paartjes die wensen te trouwen in de kerk. Aanvang 20 uur, einde voorzien rond 22.30 uur. Voor inlichtingen kan je uiteraard terecht bij je parochiepriester of bij L. Quintens,tel.: 02/759.53.69 (`s avonds). Gelieve in te schrijven bij S. Pepermans, tel.: 016/46.17.41.
STERK AANBEVOLEN.
 

KERK EN LEVEN IN VAKANTIETIJD

De vakantieperiode is in aantocht, ook voor de drukkerij. Omwille van de vakantieperiode van het parochieblad moeten de misintenties, mededelingen en eventueel andere teksten die u graag gepubliceerd had in het parochieblad van 20 juli met de teksten van 21 juli en 10 augustus TEN LAATSTE zaterdag 25 juni voor 12 uur binnen zijn bij je parochiepriester of bij de parochieverantwoordelijke. De mededelingen mogen ook rechtstreeks binnen gebracht worden bij Marie-Jeanne Van Dijck, Kwerpsebaan 172 in Erps-Kwerps. (mj.vandijck@belgacom.net). Alvast bedankt!
 

VAKANTIEPRIKKELS

Humor is de beste cosmetische chirurgie voor een lang gezicht!
Goed ruzie maken is niet zo erg als je ruzie ook goed kunt maken!
Wees op je hoede voor vanzelfsprekendheid: ze is de dood van elke liefde.
Een droom kost je niets: het is de beste investering voor je toekomst!
(Durfje nek uitsteken. De Graankorrel)
 

Parochieblad 15 juni 2005
Bewogen worden

Elk jaar eind mei is het feest voor de vele vrijwilligers en `zieke en oudere mensen' van de ziekenzorgwerking CM. Het gewest Kortenberg verzamelt dan meerdere kernen en traditiegetrouw gebeurt dat in Everberg. Ook de kernen van Meerbeek, Erps-Kwerps en Everberg zijn dan present.

De ingrediënten van dit feest zijn een biddend samenzijn in de Eucharistie, een feestelijke maaltijd en een leuke animatie. Vooral oudere en enigszins nog mobiele mensen komen erop af; mensen voor wie deze dag een niet te missen kans tot ontmoeting is. De wat jongere generaties geven dikwijls de voorkeur aan andere activiteiten en weer anderen verkiezen thuis te blijven. Er zijn mensen die niet van huis weg kunnen

Teder en helend omgaan

`Bewogen worden door ...` ligt aan de grondslag van elk engagement. Het is een innerlijk aangesproken worden, een impuls, dat niet te commanderen valt. Het is er op een bepaald moment en men reageert daarop door iets te doen. Elke vrijwilliger doet dat op zijn of haar manier en met de mogelijkheden en talenten die hij of zij heeft.

`Bewogen worden' was het thema van dit feestelijke samenzijn. Kan het beter geïllustreerd worden dan met het openingsgebed van de viering ...

God, Vader en Moeder van alle mensen
Uw zorg gaat uit naar ons, mensen.
Laat ons naar het voorbeeld van Jezus
elke dag opnieuw begaan zijn met elkaar.
Zonder de uitgestoken hand van medemensen
kan niemand van ons verder in dit leven.
Leer ons aandacht hebben voor wat in mensen omgaat
aan verdriet en angst, aan eenzaamheid en twijfels.
Leer ons luisteren naar hun vragen en verwachtingen
en help ons teder en helend om gaan.
Leg woorden in onze mond die mensen bemoedigen.
Geef ons kracht om mensen verder te dragen
waar ze alleen niet verder kunnen.
Geef ons een groot hart en
genoeg moed om bij mensen te blijven.
Dan zullen wij een zegen zijn voor elkaar,
alle dagen van het leven.
Amen.

Ook dit jaar waren er vele bekende gezichte, als het ware de vaste klanten van elke ziekenzorgactiviiteit. Hier en daar waren er legen stoelen, subtiel verwijzend naar mensen die op het laatste nippertje moesten forfait geven. De gevolgen van het ziek zijn laten zich immers niet `orkestreren'

Blije noot

Een blije noot viel zeker te noteren. Pastoor Vandoren, jarenlang `proost' van ziekenzorg, werd in de bloemetjes gezet omwiIIe van zijn diamanten priesterjubileum. Dit zou zeker niet de laatste keer zijn. Maar voor de mensen van Everberg ligt dat toch wel wat gevoeliger, want pastoor Vandoren is daar onafgebroken 31 jaar pastoor geweest. Zij voelen zich nog altijd als zijn troetelkinderen en dat stralen ze ook uit. En de werking van ziekenzorg lag hem altijd al nauw aan het hart. Vandaar dat cadeau...

`Bewogen worden' als thema is echter geen ééndagsvlieg. Het is een blijvende oproep tot omkijken naar elkaar in goede en minder gunstige levensomstandigheden. Niet alleen in ziekenzorgkernen CM maar over de hele lijn van de samenleving. Er gebeurt echt al heel wat aan oprechte en volgehouden solidariteit. Maar altijd opnieuw komen er andere noden en zijn er mensen die alleen komen te staan zonder de `mantel' van familie of een vriendenkring om hen heen.

Zieke en oudere mensen thuis bezoeken en bemoedigen is erg nuttig om zo het contact met de buitenwereld te onderhouden. Het is een aanvulling bij al het andere werk dat nodig is om mensen in hun
vertrouwde milieu te laten wonen en leven als ze het niet meer alleen redden. Daarom is de aandacht die gaat naar de inzet van de mantelzorgers meer dan verdiend.

Dag van de mantelzorg

Zorg dragen voor iemand die belangrijk voor je is, lijkt zo vanzelfsprekend. Je staat er niet bij stil dat op een bepaald moment zorgen voor je ouders, voor je kind met een handicap, je zieke partner of vriendin ... een groot deel van je tijd in beslag neemt. Opeens zegt men dat je mantelzorger bent, terwijl je dit bij geen enkele officiële instantie hebt moeten aangeven. Je beseft het wellicht niet, maar in Vlaanderen zijn er enkele honderdduizenden.

23 juni staat in Vlaanderen bekend als de Dag van de Mantelzorg. 23 juni is de langste dag van het jaar en staat symbool voor de tijd die mantelzorgers besteden aan de zorg voor een ander. Het is een dag van erkenning en waardering voor al wie aan mantelzorg doet.

Mantelzorg is niet alleen begaan zijn met mensen die in hun eigen huis wonen. Ook de extra zorg die gaat naar jongeren en mensen in instellingen, opvang en oppas allerhande horen erbij.

Op donderdag 23 juni is er in het Universitair Centrum Sint-Jozef, Leuvensesteenweg te Kortenberg een ontspannende filmavond voor alle mantelzorgers, dit als dank. `Rabbit-Proof Fence' is het waargebeurde verhaal van drie aboriginal-meisjes die een epische tocht ondernemen door de Australische woestijn ... Na de film is er een drankje en een hapje. Gratis toegang.

Wie er bij wilt zijn, neemt contact op met een van de kernleden Ziekenzorg CM die dan zorgt dat de aanmelding in orde komt. Ook daar dus een rendez-vous van mensen die met hetzelfde begaan zijn. En dat zijn er in onze contreien meer dan je zou denken.
 

Parochieblad 8 juni 2005
Ziekenzalving thuis

Aanwezig zijn

Hij is over de tachtig en hij weet dat het einde nabij was. Als zijn vrouw voorstelt om voor hen beiden de ziekenzalving aan te vragen, stemt hij toe en de kinderen -het zijn er acht - kiezen ervoor om bij de zalving aanwezig te zijn, met hun partners.

In de woonkamer legt de priester de betekenis van dit sacramentele gebeuren uit, waarna zowel vader als moeder wordt gezalfd. Na de zalving leggen de vrouw en de priester de handen op het hoofd van de stervende. Daarna komen de kinderen en de schoonkinderen aan
de beurt. Tijdens de handoplegging, vertelde een van de kinderen ons achteraf, had ik echt die ervaring van hem kracht te geven, hem te beschermen en ook hem uit handen te geven, hem toe te vertrouwen aan Iemand.

En dan gebeurt er iets waardoor voor vele aanwezigen de volle betekenis van ziekenzalving duidelijk wordt. Op de vraag van de priester
of iemand bij wijze van voorbede iets wil zeggen, gaat een van de dochters naar haar vader toe en vertelt kort enkele herinneringen die duidelijk maken wie hij voor haar is geweest. Daarna doen de andere aanwezigen één na één hetzelfde.

Het zijn eenvoudige zinnen zoals:  Je was een idealist en tegelijk stond je met beide voeten in de werkelijkheid. "Je hebt me aangemoedigd om op mijn eigen benen te staan, en je hebt me ook getoond wat het betekent, mild te zijn in mijn oordeel over andere mensen. `Je hebt voorgeleefd wat het betekent te leven als een verantwoordelijke mens, maar je leerde mij net zo goed genieten van een goed glas wijn en
van schalkse humor'. "Je hield van onze mama en je bleef ons oproepen om als getrouwde mensen verantwoordelijkheid voor onze relatie te nemen".

Vader is heel helder en zichtbaar ontroerd als zijn kinderen tot bij hem komen. Waar heb ik dat verdiend, zegt hij en daar gaan we toch een fleske wijn op drinken".

Sterker

Iemand op deze wijze symbolisch "zalven",  door dankbaar en bevestigend terug te kijken op zijn verleden, geeft aan het hele gebeuren een extra sacramentele waarde, naast het ritueel waarin de priester voorgaat. Het gaat hier inderdaad om een teken dat zichtbaar en gewaarborgd is; dat is duidelijk de ervaring van elk van de aanwezige.  Daarenboven voedt het ook sterk elk van de betrokkenen en de band tussen hen. Het is opvallend hoe de zieke na het ritueel veel rustiger is en beter slaapt, wat op zijn beurt de sfeer in huis opvallend anders maakt.

En zo wordt de ziekenzalving, net als alle andere sacramenten, een gemeenschaps- en kerkgebeuren dat alle aanwezigen, ieder op  zijn manier sterker maakt, `vormt' om het heden en de toekomst beter aan te kunnen. Vader wordt duidelijk geholpen om de overstap te maken of, om het met de woorden van zijn vrouw te zeggen: om naar de overkant te zwemmen.

En de kinderen worden geholpen, niet alleen om los te laten, maar evenzeer om in de toekomst een hechte kring rond de moeder te vormen. Zij worden op hun beurt gezalfd voor het heden én de toekomst. Want ook dit sacrament heeft er nood aan, herhaald te worden. In het hier en nu blijven familieleden elkaar zalven, lang na dat ene moment.

Dit is één verhaal; en zo hebben we er heel wat gehoord. Vaak zijn het aangrijpende en beklijvende momenten, voor wie moet gaan én voor wie achterblijft. Ziekenzalving kan, in deze optiek, zoveel meer zijn dan de halfmagische afsluiting van een mensenleven.

Het is, voor wie het erin wil zien, een vormselmoment en een onvermoede bron van kracht, die ons doet ervaren dat verleden, heden
en toekomst één zijn.

Adriaens-Vanderlinden
 

DE PIT EN DE PALMBOOM

De mensen in de landen rond de Middellandse zee die de palmbomen kweken gebruiken de pit ervan en stoppen die op een bepaalde diepte in de grond. Ze wachten dan een zomer, een herfst, een winter lang. In de lente barst die pit. Er komt een klein groen stengeltje door de donkere aarde uit die zijn weg vindt naar het licht bovengronds. Dan vormt zich bovengronds een klein, minuscuul kelkje.

De palmboomkwekers nemen een klein keitje en leggen dat in de palm van dat keikje van de groeiende palmboom. Ze doen dit omdat de palmboom van nature de neiging heeft snel te groeien. Door het tegengewicht van dat keitje gaan de kleine worteltjes zich wat dieper graven en zoeken in de aarde en groeit het palmboompje wat langzamer. Eens een bepaalde grootte bereikt is neemt men dat keitje weg en men legt een steen in de plaats om opnieuw die groei af te remmen en opdat die palmboom zijn wortels alsmaar dieper in de aarde zou gaan zoeken.

Dit herhaalt men een aantal keren tot de palmboom een bepaalde hoogte heeft en dan neemt men alle stenen of keitjes weg. De palmboom schiet dan op zoals wij hem kennen. Dan is de palmboom de enige boom die bij orkaankracht 13 flexibel genoeg is om zich in de wind te leggen en niet ontworteld te worden.
 

God

Jij zoekt mijn stilzwijgen op.
de ruimte binnen mijn hart.

Ik kan enkel stamelend spreken
om te verwoorden
wat eigenlijk niet gezegd kan worden.

Jij bent onzichtbaar, maar zo aanwezig.
Dank omdat Jij er bent,
op dit rustige, stille moment.
 

Aan alle leerlingen en studenten

Als geloofsgemeenschap zijn we in gedachten bij jullie. We wensen je veel moed en alle geduld van de wereld. Een brandend kaarsje thuis en in de kerk herinnert ons eraan dat het voor jullie bijzondere dagen en weken zijn. Dat je een mooi studieresultaat mag oogsten. Dat je mag tevreden zijn over jezelf.
 

VERGEET ME NIETJES

Het enige echte bal in de regio is dit van de Vergeet me nietjes Erps-Kwerps. Zij nodigen u uit op zaterdag 11 juni 2005 vanaf 20.30 uur in de sporthal van Erps-Kwerps met op het podium het "DIXIE DICKS COMBO". Tango - Charleston - Twist - Quickstep - Rock and Roll - Rurnba - Wals - Foxtrot - Jive - Bolero - Chachacha - Swing - Slow komen allemaal aan bod. Een dansavond voor iedereen en een gezellige babbel is mogelijk. Inkom: 4 euro. De opbrengst gaat integraal naar onze plaatselijke mindervaliden. Met dank aan het gemeentebestuur voor hun logistieke steun en medewerking.
 

STILLE ZONDAGEN IN DE OUDE ABDIJ KORTENBERG

Je verlangt tot rust te komen, een plek te vinden waar je op adem kan komen, waar het zoeken naar God vorm krijgt in stilte en rust....
De Oude Abdij van Kortenberg wil voor jou en anderen zo'n plek zijn. Een Oase!

Op zondag 12 juni van 14 tot 18.30 u ben je van harte welkom voor een "STILLE  ZONDAGNAMIDDAG".

Een namiddag in een rustige sfeer gedragen door stilte en gebed, een wandeling in het park, een eucharistieviering en een gezamenlijke broodmaaltijd (we leggen onze meegebrachte boterhammen samen).

Ben je op zoek naar innerlijkheid ? Verlang je naar zo'n dag.. ..tussen woestijn en oase?

MEER INFO BIJ EN GRAAG EEN SEINTJE BIJ

VAN HARTE WELKOM
Abdijdreef 22, 3070 Kortenberg 02/ 757 20 22
abdijkortenberg@skynet.be
Parochieblad 1 juni 2005
Het zo belangrijke dienstwerk van de kerk

Midden april was de Oude Abdij de plek waar rond het `vrijwilligerswerk in de kerk' van gedachten werd
gewisseld. In eerste instantie gebeurde dit niet theoretisch, maar vanuit getuigenissen van mensen die
met hun twee voeten in de praktijk staan. Er kwamen terecht kritische bemerkingen over de huidige gang
van zaken op vele plaatsen. Er werd uitdrukkelijk gepleit voor het kerkelijk updaten van het veelzijdig dienstverlenend vrijwilligerswerk. Enkele weerhouden aandachtspunten...

Even terugblikken

Het begon zo in de jaren zestig, de tijd na het Tweede Vaticaans Concilie. Het kerkelijk leven begon geleidelijk aan in te krimpen; de kerkelijke hoogconjunctuur leek wel voorbij. De iets oudere generaties kunnen hiervan nog meespreken en getuigen; jongere generaties hebben die andere kerkelijke realiteit niet
gekend.

Ondanks deze verschuivingen bleven parochiestructuren ongewijzigd. Men deed verder zoals altijd, echter met minder bedienaars en voor minder mensen (kerkgangers.) Stilzwijgend liet men een aantal sociale functies van de kerk uitdoven. Men ging zich vooral focussen op de liturgie en de sacramenten, op geloofsverkondiging en geloofsonderricht.  Vrijwilligers werden ingeschakeld in functies en taken die daarop waren gericht.

Het kerkelijk dienstbetoon (diaconie) kwam verweesd te staan, los van de vierende en verkondigende gemeenschap. Het gevolg daarvan was dat de lokale kerk meer en meer evolueerde naar een besloten gemeenschap, naar een kerk voor `insiders'.

En dat was en is nog altijd een spijtige evolutie. Het dienstbetoon was immers altijd al de hefboom geweest om de kerk van een gesloten gemeenschap om te vormen tot een open gemeenschap, tot een
plek waar alle mensen welkom waren. Altijd al bezat dit dienstbetoon de kracht om mensen te motiveren en te mobiliseren. Het was voor duizenden vrijwilligers één van de belangrijkste en soms de enige mogelijkheid om zonder veel woorden `zout van de aarde' te zijn. Het was een uiterlijk teken van de evangelische boodschap `Kijk, hoe graag zij elkaar zien!' (brief aan de Romeirien). Het was het gelaat van de kerk, uitgedrukt in hart en handen!

Andere tijden andere gewoonten

De laatste tijd hoort men geregeld klagen dat de kerk geen vrijwilligers meer vindt, met dan meteen de spontane reactie daarop wat met deze uitroep wordt bedoeld. Want statistisch onderzoek geeft aan dat  er evenveel vrijwilligers bezig zijn zoals vroeger, wellicht op een andere manier dan de gekende stijl.

Jarenlang gebeurde de inzet van mensen vanuit `collectief' beleefde en beleden morele of religieuze waarden en normen, in casu de christelijke. Mensen deden dit vanuit de overtuiging dat elke christengelovige opgeroepen werd en wordt om mee te werken aan de opdracht van de kerk. Momenteel doen mensen vrijwilligerswerk vanuit een meer `persoonlijke' aspiratie en inspiratie, vanuit een zelf kiezen voor.

Morele en religieuze waarden en normen spelen zeker nog een rol; maar zijn niet meer zo oriënterend aanwezig. Mensen zetten zich nog wel als vrijwilliger in voor anderen, maar wensen dit te doen op de
manier en het tijdstip en de plek die ze zelf verkiezen. Ze doen dit meestal vanuit een bewogen en aangesproken zijn door een bepaalde groep mensen en situaties en ook vanuit een algemene maatschappelijke bekommernis. Soms is daar de kerk bij, soms ook niet.

In een ruime kring

Het is belangrijk te zien dat een  groot aantal vrijwilligers zich vandaag beweegt in een brede kring rond en voor een groot deel buiten de georganiseerde kerk. Toch blijven het katholiek geïnspireerde gelovigen, want zij brengen een even waardevolle boodschap in de brede maatschappij als de binnenkerkelijk werkenden.

In hun aandachtige aanwezigheid bij mensen, op welke plek dit ook gebeurt, vertegenwoordigen zij Gods aandacht voor elke individuele mens. Men stelt vast dat deze vrijwilligers dikwijls een voorkeur hebben voor mensen die al lang niet meer voldoen aan de `regels' waarmee de kerk vereenzelvigd wordt of dat ze een voorkeur hebben voor mensen die zich achtergelaten en `niet van tel' voelen.

Pleidooi voor een bredere kijk

Heel wat vrijwilligers hebben een waardevolle inbreng in de organisatie en het brede veld van liturgie en verkondiging. Op vele plaatsen houden zij de plaatselijke parochiegemeenschap gaande. Zij verdienen ongetwijfeld alle aandacht en hebben recht op erkenning en ondersteuning van hun kwaliteiten en talenten. Het is echter één facet, het ene been, van de levende kerk.

Er is nog het andere been; de pijler die mede zorgt voor het evenwicht. Het is een `must' om opnieuw breder te gaan kijken, om het dienstwerk niet langer uit het oog te verliezen. De invulling van het (lokale)
vrijwilligersbeleid heeft veel te maken met de prioriteiten van de geloofsgemeenschappen zelf en met name de richting die hun vertegenwoordigers eraan geven.

Terecht mag voor de nabije toekomst een antwoord verwacht worden op vragen als "Waar besteden ze aandacht aan? Is er voldoende inzet voor het opsporen en stimuleren van vrijwilligers die zich focussen op de zorg voor anderen, ook al situeert deze zich buiten de gekende (parochiale) wegen? Is er in het gehele raderwerk een evenwaardige plaats voor vrijwilligers die het zo belangrijk dienstwerk van de kerk op vele terreinen voortzetten? Vindt men als kerk elke vrijwillige inzet belangrijk, ook als deze niet direct onder de koepel of in de zuil van de kerk zelf gebeurt?"

Met andere woorden gaan de beleidsmakers, in casu de structuren zoals de parochie- en federatieploegen, op zoek naar alle mogelijke wegen om Gods zorg voor mensen eigentijds in te vullen, ook als deze niet langer de expliciete naam van `katholiek' dienstwerk draagt. Leidmotief blijft het Evangelie, toch?

Tot slot

Vrijwilligers zijn mensen die een christelijke dimensie geven aan het zorgen voor elkaar, aan hun maatschappelijke betrokkenheid en solidariteit. In hun aandacht voor mensen belichamen ze Gods
nabijheid bij alles wat menselijk is, net zoals Jezus dat heeft gedaan. En welke hoed die inzet ook draagt, het kerkelijk dienstwerk verzamelt vele merknamen.

Kerkelijk dienstwerk, de diaconie, terecht een actie- en agendapunt voor de komende maanden.

GROENE ZOMER IN HERENT

Op 5 juni stelt VELT voor de 11de keer ecologische tuinen open voor het grote publiek. Velt Midden Brabant, Natuurpunt Herent en de Herentse Vlaco compostmeesters nodigen u uit om 3 ecologische siertuinen te ontdekken : een lange smalle tuin met opening naar het achterliggende landschap, een kleine siertuin van een rijwoning en een parktuin met oude bomen. Praktisch : 5 juni, van 10 tot 18 uur. De toegangsprijs per tuin is  EUR 1,5. Het geld gaat integraal naar verschillende milieuprojecten. De tuinen zijn niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Honden zijn niet toegelaten. Parkeren: parking Warotzaal, Warotstraat, 3, 3020 Winksele-Herent  (vlakbij de kerk van Winksele)
De 3 tuinen bevinden zich op wandel- en fietsafstand van de Warotzaal. Op de parking van de Warotzaal
(aan de kerk van Winksele) vindt u:

- de VELT-infostand met informatie over VELT vzw. (de Vereniging voor Ecologische Leef- en Teeltwijze), het jaarprogramma van Velt Midden-Brabant, en een selectie uit de Velt-publicaties. Velt Midden Brabant stippelde een fietstocht/wandeling uit die de tuinen verbindt. U krijgt de wegbeschrjving aan de Veltstand
en kunt er deelnemen aan een gratis tombola.
- Een infostand over thuiscomposteren, met verschillende composteringstechnieken.
Extra:
- bezoek aan reservaat Kastanjebos. Om 14u30 vertrekt de conservatorwandeling aan de kerk van Winksele.
- bezoek aan de compostdemonstratiewerf "Compostela"
Adressen tuinen:
Parochieblad 25 mei 2005
Scherpenheuvel, Banneux, Beauraing, Lieve-Vrouwkapel

God op het spoor

Als klein meisje ging ik vaak met mijn moeder en mijn grootmoeder mee naar een Lieve-Vrouwkapel. Ik leerde er stil worden, luisteren en later ook bidden. Wanneer ik wat ouder was geworden en ik alleen met mijn fiets rondreed, hield ik af en toe stiekem halt bij de kapel. Ja, stiekem, want ik wilde eigenlijk niet dat mijn leeftijdgenoten wisten dat ik gelovig was.

Da kapel was mijn favoriete plekje geworden. Ze lag een eind van de weg af. Het enige wat je er kon horen, was het sjirpen van de krekels en het kwetteren van de vogels. Soms, wanneer het al donker was geworden, kon je er ook een uil horen roepen. Zalig rustig! In deze rustige sfeer kwam ik iets van God op het spoor.

Vertrouwen

Vooral op ogenblikken dat ik met grote vragen zat, ging ik naar de kapel om er wat zitten te denken, ik legde als het ware mijn probleem voor aan Maria, zoals ik thuis bij onze moeder ook wel eens met een probleem kwam aandragen.

Het was raar, maar wanneer ik een tijdje had gezeten, was mijn probleem vaak geen probleem meer. Het was niet opgelost, maar ik had vertrouwen gekregen - een vertrouwen dat Maria zo sterk typeerde. Een vertrouwen en een geloof dat God alles ten goede keert, dat er hoe dan ook een oplossing was voor mijn probleem. Vaak op een onverwachte manier, maar toch... Zo heeft Maria een speciale plaats in mijn leven gekregen.

Spiegelen aan deze vrouw

Net als alle moeders droeg Maria de ervaringen van angst, ongerustheid en verdriet in het hart, maar ook een grote liefde en vertrouwen in haar Zoon. Dat laatste vinden we in de Schrift, in bijvoorbeeld het verhaal van de bruiloft te Kana: `Doe maar wat Hij u zeggen zal'. Het zal voor Maria zeker niet makkelijk zijn geweest om als moeder achter haar zoon te blijven staan, vooral niet wanneer Hij zijn eigen `eigenwijze' weg ging. Wat een geluk dat wij, mensen, ons kunnen spiegelen aan deze vrouw.

CL/B
 

Meimaand - Mariamaand

Wie de voorbije weken de aankondigingen in het parochieblad heeft gelezen, kon er niet naast kijken. Er waren (of er komen nog) groepsuitstappen naar Scherpenheuvel, Beauraing en Banneux, gebedsmomenten aan de Maria-kapelletjes in meerdere parochies. Zeker en vast waren er mensen die op eigen initiatief een of ander Maria-oord opzochten, in het binnenland en zelfs verder weg. Wellicht meer dan we denken.

Ook in onze kerken zagen we de extra zorg voor het beeld van Maria. Vooral voor de iets oudere generaties is en blijft de maand Mei dé periode waar extra aandacht gaat naar Maria, de moeder van Jezus. En het rozenkransgebed komt dan wat meer (of opnieuw) op de voorgrond.

De jongere generaties zijn wat minder vertrouwd met deze manier van bidden, maar zoals zovele dingen vraagt ook dit een inwijding en een groeiproces (zie getuigenis hierboven) Als (rooms-katholieke) christenen is een toewijding aan Maria een extraatje binnen de persoonlijke geloofsweg.

Vandaag woensdag zendt onze parochiefederatie een delegatie `bedevaarders' naar het Maria-oord Scherpenheuvel. We sluiten ons graag aan bij hun `bidden en zingen'. In ons hart weerklinkt mogelijk de echo van één of ander Marialied. Want ook dat heeft de voorbije meimaand weer eens geïllustreerd: `Liefde gaf u duizend namen' kan niet stuk.
 

VOL VAN GENADE

Het was een wonder compliment. Hij zegde niet: "Gij hebt een knap verstand." Of "Gij zijt heel en al gevoel." Hij zegde alleen maar: "Gij zijt vol van genade." "Genade" is een woord dat niet meer thuishoort in ons menselijk jargon. Genade is... gelijk de warmte van de zon. Zij komt van heel ver en is toch zo dichtbij. Een mens kan er in baden, zich in wentelen en keren, kan er zich aan overgeven met de ogen dicht, weerloos, bloot als een kind.

Zo kan een mens zich koesteren in God, zo ver en zo nabij. Dan smijt hij alles van zich af, wat is bezwaard door `t stof van elke dag. Hij doet zijn ogen dicht en leeft van binnen uit. En heel zijn lichaam wordt een grote, open hand, weerloos, vragend als een kind. Maria is een vrouw, die `t wonder heeft beleefd. Haar lichaam was een open hand naar God, een hand die werd gevuld, zo weelderig vol dat Gods warmte doorheen haar lichaam voelbaar werd, voor elk van ons.

"Vol van genade"... Zolang wij vol zijn van onszelf zullen wij dit woord wel nooit verstaan. Maar eenmaal uit onszelf bevrijd en weerloos, als een kind, worden wij open hand als zij, door God gevuld met teer geluk om zijn aanwezigheid.
 

GROENE ZOMER IN HERENT

Op5 juni stelt VELT voor de 11de keer ecologische tuinen open voor het grote publiek. Velt Midden Brabant, Natuurpunt Herent en de Herentse Vlaco compostmeesters nodigen u uit om 3 ecologische siertuinen te ontdekken : een lange smalle tuin met opening naar het achterliggende landschap, een kleine siertuin van een rijwoning en een parktuin met oude bomen.

Praktisch : 5 juni, van 10 tot 18 uur De toegangsprijs per tuin is EUR 1,5. Het geld gaat integraal naar verschillende milieuprojecten. De tuinen zijn niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Honden zijn niet toegelaten.
Parkeren : parking Warotzaal, Warotstraat, 3, 3020 Winksele-Herent (vlakbij de kerk van Winksele). De 3 tuinen bevinden zich op wandel- en fietsafstand van de Warotzaal. Op de parking van de Warotzaal (aan de kerk van Winksele) vindt u:

Extra: Adressen tuinen:
Parochieblad 18 mei 2005
 
Raymond Vandoren 60 jaar priester 1945-2005 :"Ik dien"

MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN BESCHERMT
VOORMALIGE ABDIJSITE TE KORTENBERG

Op 14 februari 2005 werd een ministerieel besluit uitgevaardigd waarin de voormalige abdijsite van Kortenberg wordt opgenomen als beschermd monument.

Door haar bevoorrechte ligging dichtbij  Brussel, Leuven en Mechelen heeft de Oude Abdij Kortenberg een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis. Ze werd gesticht in 1095 door Godfried I, Hertog van Brabant, op de "Curtenbergh", een korte, steile en moeilijk bereikbare heuvel. In de 13de eeuw verhuisde de benedictinessenabdij naar een nieuw abdijgebouw in het Minneveld, waarna een periode van grote bloei volgde. In 1312 werd hier het befaamde Charter van Kortenberg getekend door Hertog Jan II van Brabant. Het was de eerste 'grondwet' voor het hertogdom Brabant.

In de loop van de geschiedenis werd de abdij herhaaldelijk platgebrand, geplunderd en weer opgebouwd. Na de Franse Revolutie werd de abdij openbaar verkocht. Het kreeg in de daaropvolgende periode verschillende functies als woonhuis, buitenverblijf, melkerij, fabriek, gemeentehuis en gemeenteschool. In 1933 werd de abdij aangekocht door kanunnik François Misonne. Hij liet een
aantal belangrijke werken uitvoeren om de abdij terug te laten fungeren als retraitehuis. De huidige abdijkapel, Ridderzaal en het terras dateren uit deze periode. Ook het abdijpark dat lang niet onderhouden geweest is liet hij opnieuw aanleggen.

Dit landschapspark is tot nu bewaard gebleven zonder structureIe veranderingen. In het park bleven naast het 18de eeuws abdijkasteel, ook de toegangspoort uit de l7de eeuw, de hoeven de Bouwerij (1732) en het Veehof (1650), het Louis XV tuinpaviljoen en een deel van de natuurstenen scheidingsmuur tussen bedrijfszone en kloostergebouwen bewaard. De nog bestaande ruïnefragmenten geven een suggestief beeld van een 18de eeuws abdijencomplex. Ook qua tuinkunst heeft het park een historische waarde met relicten van een vroege `Engelse tuin'.

De abdij is nu eigendom van het bisdom Mechelen-Vlaams Brabant, en wordt door de vzw Oude Abdij Kortenberg uitgebaat als spiritueel en seminariecentrum om zo de meditatieve traditie van de abdij verder te zetten. Verenigingen, jongeren, ouderen, families, parochieploegen, religieuzen, bedrijven,.., iedereen wordt gastvrij ontvangen. De catering in de Oude Abdij wordt verzorgd door de vzw Cebob-De Link (Centrum voor opleiding en coaching van personen met een arbeidshandicap). Hun cursisten volgen hier een horecaopleiding en bezoekers genieten van een lekkere maaltijd. Aan de achterzijde van de abdij heeft ook een kleine gemeenschap van Salvatorianen zijn thuis gevonden. De Oude Abdij Kortenberg is blij dat de site beschermd wordt; "we bundelen onze krachten om de abdij  terug tot bloei te laten komen" zo vertelt men, "met de erkenning  van de site als beschermd monument, kunnen we in de toekomst rekenen op overheidssteun om ook de gebouwen in hun oude glorie te herstellen".

Op zondag 29 mei 2005 kan de abdij vrij bezocht worden tijdens de Dijlelanddag, een toeristische opendeurdag georganiseerd door Toerisme Dijleland. Voor nadere informatie: Jo Helsen, Coördinator Oude Abdij Kortenberg, 02/757.20.22,  abdijkortenberg@skynet.be
 

Parochieblad 11 mei 2005
Een nieuw spoor

Mediteren met de bijbel

Je bent bereid in je agenda een bepaald moment van de dag aan te stippen waarop je kunt stilvallen, je kunt terugtrekken, want je weet dat een vast schema je helpt om het vol te houden. Zoiets als de start van je dagelijkse sportieve training. Of je bent iemand die net nu echt meer tijd krijgt om met de diepere dingen van het leven bezig te zijn of verinnerlijking spreekt je al langer sterk aan.

In je buurt is er een van de volgende weken de mogelijkheid om je te laten initiëren in het bidden met de bijbel. Gedurende een week word je ondergedompeld in dat bijzondere, met name het heel persoonlijk omgaan met de bijbel. Je krijgt daarbij persoonlijke begeleiding, zodat dit nieuwe spoor op een goede manier je leven kan verrijken.

Een hele week?

De week begint op zondagavond en je komt voor een drietal uurtjes samen met alle deelnemers. Daar krijg je te horen hoe het weekverloop eruit ziet en op welke wijze je thuis biddend kunt aanwezig zijn bij de bijbel en het evangelie. Je ontmoet dan voor de eerste keer je persoonlijke begeleider die je toelichting geeft over wat van jou mag verwacht worden. Wat als inzet gevraagd wordt is haalbaar voor iedereen, drukke bezigheden of niet, ouder of jong, bijbelse voorkennis of net niet.

Er is elke dag een terugkommoment waar met de begeleider een deugddoend en gebedsbegeleidend gesprek wordt gevoerd. Wat er aan bod komt, blijft tussen jullie. Niets wordt daarvan openbaar gemaakt. Je mag ervan overtuigd zijn dat er een sterke verbondenheid groeit tussen jezelf als leerling en je begeleider als man/vrouw die dit gebedsspoor al langer volgt.

De laatste dag, zaterdagavond, komt de hele groep opnieuw  samen om de gebedsweek af te ronden. Er is dan de mogelijkheid om de ervaringen van de voorbije dagen met mekaar te delen, altijd een vrijblijvende uitnodiging. Ook kan er een antwoord komen op je vragen en je bezorgdheid wellicht over hoe dit nieuwe spoor in de toekomst verder te zetten. Een gezellige noot zet een punt achter deze bijzondere ervaringen.

Om erbij te zijn is geen bijzondere voorkennis vereist, wel openheid en bereidheid om de stappen te zetten die je aangereikt worden en vooral de intentie om het geheel vol te houden.

Gelukkig gevoel

"Gedurende die week leerde ik Jezus kennen als Degene die uitnodigt en oproept tot een beter leven".

"Tot dan was mijn bidden toegespitst op mezelf, mijn eigen persoon, zodat dit gebed steeds weer uitmondde in een vragen en smeken, opdat wij het goed zouden hebben. In deze gebedsweek heb ik evenwel geleerd op een totaal andere wijze te bidden. Door me te verdiepen in het evangeliewoord werd het werkelijk een spreken met God. Tot Hem bidden, en je totaal openstellen
voor Zijn boodschap, geven me een uitzonderlijk gevoel van verbondenheid met de Heer Jezus.'

"Dit te mogen meemaken heeft me een totaal andere omgang met `het evangelie in mijn leven' geleerd."

"Allen hebben we ons die dagen enorm gelukkig gevoeld waar we geen echte uitleg voor hadden, maar één zaak is zeker: de hemel
was die week heel dichtbij".

Praktisch

Het CCV (Centrum voor Christelijk Vormingswerk) organiseert de week `bidden met de bijbel' in de pastorie van Herent. De gebedsweek start op zondag 12 juni van 18.30 tot 21.30 uur en de afronding gebeurt op zaterdagavond 18 juni.

Het begeleidersteam bestaat uit  Marc de a Marche (Jezuïetenhuis Mechelen), Frieda Boeykens, Anne Rotsaert, Jan Goyvaerts (diaken, coördinator gebedsweek).

Bijdrage all-in: 15 euro. Wel zelf een bijbelboek meebrengen.

Aanmelden voor 1 juni is verplicht. Te doen bij Parochiesecretariaat Herent, Onze-Lieve-Vrouwplein 64, Herent, tel. 016/22.91.24,
mail: parochieherent@skynet.be .

Vooraf te doen

Om op een goede manier mee te draaien in eer gebedsweek ben je echt gemotiveerd en ook nieuwsgierig naar wat dit voor je
eigen gebedsleven en je leven in het algemeen aan meerwaarde betekent. Probeer vooraf voor jezelf te formuleren waarom je wenst mee te doen, want dat wordt door de initiatiefnemers ook aan jou gevraagd. Zo kunnen ze zich goed voorbereiden.

Na je aanmelding in Herent, heb je nog contact met de coördinator Jan Goyvaerts. Die zal je vragen enkele gegevens op papier te zetten, zoals je naam, postadres, leeftijd, mailadres, een bondige voorstelling van wie je bent en het aanstippen van wat je in de gebedsweek aantrekt. De gastparochie Herent (maakt deel uit van ons decanaat) zorgt voor het praktische en het onthaal, de begeleiding en opvolging zijn de taak van het gebedsteam. Die twee dingen zijn van elkaar gescheiden.

Jan Goyvaerts, coördinator gebedsweek, is te bereiken in het Pastoraal Centrum Mechelen, Varkensstraat 6, 2800 Mechelen of per mail : jan.vlaamsbrabant@ccv.be .

Wil je vooraf nog iets meer vernemen dan kun je terecht bij mensen uit onze regio die het al elders hebben meegemaakt. Contacteer dan even 02/759.59.29 (GdK).
 

BEDEVAART TE KAMPENHOUT

Op bedevaart te Kampenhout op Pinkstermaandag 16 mei

Omstreeks 1630 werd de gemeente Kampenhout getroffen door opeenvolgende pestepidemieën". Om de plaag te weren besloot de O.L.Vrouwparochie een bedetocht ter ere van haar patroon te houden. Voor zover wij kunnen nagaan is deze processie de voorbije 375  jaren zonder onderbreking uitgegaan: een sobere bidtocht voor de noden van de deelnemers, de Kerk en de wereld.

Naar aanleiding van de renovatie van ons kerkgebouw vieren we in de O.L.Vrouw parochie een "Werk-aan-de-kerk", dat de bedoeling heeft ook aan het plaatselijk  Kerkleven een nieuwe bezieling te geven. Zo groeide de idee voor de editie 2005 alle O.L.Vrouwparochies van het aartsbisdom uit te nodigen om met ons zingend en biddend op te stappen.

De processie vertrekt na de eucharistieviering van 7.30 u en volgt een aantrekkelijk parkoers van ongeveer 13 km. Onderweg wordt aan negen kapellen halt gehouden voor de zegen met het Allerheiligste. Halfweg is er een tweede processiemis in de buurparochie Sint-Jozef Relst, gevolgd door een korte rustpauze. De tocht wordt op het middaguur besloten met een laatste zegen en het Kampenhouts Maria-lied.

Vermits u dan nog huiswaarts moet, biedt de parochie uw delegatie graag broodjes met een kop koffie of een biertje aan. We kregen dan wel graag vooraf uw toezegging en het aantal deelnemers dat u afvaardigt.
Namens de O.L.Vrouwparochie van Kampenhout.

Wij hebben als O.L.Vrouwparochie van Kortenberg, maar ook vanwege de hele federatie, graag onze toezegging verleent. Zij die graag in deze processie willen meegaan, kunnen hun naam opgeven bij pastoor Jos of bij de zusters in Kortenberg, telefonisch of tijdens de weekendvieringen.

KAMPENHOUT'S MARIA-LIED: MOEDER VAN DE DAGELIJKSE ZORGEN

Wees gegroet, Maria Moeder
van het gewone werk,
van de slepende moeheid en
van `t dagelijks sjouwen.
Lieve Vrouw van het naaiwerk
van de afwas en de tuin
en van het huishoudgeld dat niet uitkomt.

Wees gegroet, Maria Moeder
van de vervelende dingen,
van   de  stralende  glimlach
ondanks vermoeidheid,
van de hartelijkheid en de vrede.
Gij die baarde in een stal en
vluchtte naar Egypte.
Moeder van de daklozen.

Wees gegroet.
Grote lieve Vrouw van de angst,
Wie enig kind stierf voor uw ogen
op een kruis.

Moeder der mislukten,
Wees gegroet.

H. Andriessen.

Parochieblad 3 mei 2005
Geloof zichtbaar maken

een verzuchting

Al reikt het parochieblad heel wat initiatieven aan om van ons bewuste gelovigen te maken, toch lijken de suggesties vaak niet op gewone kerkgangers afgestemd. We hebben nogal eens problemen om ons geloof zichtbaar te maken, ook al zouden we dat willen en al worden we ertoe aangespoord.

We willen wel, maar hoe doe je dat als je, zoals de meeste jonge ouders, een dubbele baan hebt? Als kinderen van je vroeg tot laat opeisen? Als je agenda kreunt onder de afspraken en je echt niet weet waaraan eerst te beginnen? Wie heeft nog tijd en interesse om geloofsavonden bij te wonen die letterlijk bovenop de gewone bezigheden komen?

Sterker nog: wat doe je als je niet meer weet of je nog gelooft? Kan je je nog gelovig noemen als je nog maar zelden een voet in de kerk zet? Kan je aan je kinderen religieuze zingeving doorgeven als je er geen woorden meer voor hebt? Hoe kunnen jonge mensen betrokken worden bij de liturgie als ze daarbuiten geen religieuze voedingssupplementen krijgen? Als tieners in kerkdiensten amper worden aangesproken?

nieuwe wegen

Geloof zichtbaar maken ..  met alle respect, maar ik vrees dat er weinig zal veranderen als ieder gezin 'een dobbelsteen met gebedjes voor de maaltijd voor de kindjes bereikbaar heeft'. En of we resultaat zullen boeken wanneer er in onze boekenkast `boeken steken die met geloof te maken hebben, gaande van bezinningsteksten en een bijbel, tot kinderverhalen over Jezus en een boekje met geloofstekstjes (!) van Toon Hermans'? Hoe zoet moet het sap zijn?

`Het evangelie scheurt onze maskers stuk. De bijbel lezen verandert je', lees ik bij père Gilbert (ja, dié, je weet wel). Dat is andere taal!

Maar waarom zien we zo weinig echt veranderen? Waarom zijn we zo braaf, zo futloos en gelaten? Waarom durven we niet krachtdadiger nieuwe wegen gaan? Waarom gaan we, bijvoorbeeld, bij uitvaarten niet regelrecht in tegen starre conventies en commercialisering?

Sommige begrafenissen lijken eerder een laatste beleefdheidsbezoek dan een religieuze viering. Van levensechtheid is weinig sprake als alleen de voorganger zijn best doet om recht te doen aan de overledene. Als mensen op de laatste rijen blijven zitten en schijnbaar onberoerd de hele `dienst' over zich heen laten gaan. Als zelfs de bloemen niet verder komen dan het portaal van de kerk en daar blijven liggen `tot het gedaan is'.

gelukkig maken

In geen enkele viering kan de voorganger in zijn eentje een levensechte liturgie uit zijn voorbereiding
toveren. Hij of zij heeft soms wat geschikt materiaal nodig (mag het iets kosten?) én medewerkers: Een goed koor, goede lectoren, attente misdienaars ... Hij heeft vooral mensen nodig die diep en oprecht aanwezig zijn en willen meevieren en, als het kan, meebidden.

Dan kan het gebeuren dat je als gelovige deelnemer, af en toe, mag ervaren dat echt samenkomen in Zijn Naam  kracht  geeft  en gelukkig maakt. Een illusie? Toch niet beter thuisblijven en iedereen `gerust' laten? De verleiding is groot.

anders leven

Het verhaal van de uittocht uit Egypte dat we tijdens de paasnacht hebben gehoord, is voor alles een geloofsverhaal. We herdenken niet zomaar een   historische gebeuren waarbij een handvol joden het slavenjuk van Egypte kan afwerpen. Het is het verhaal van ieder van ons en van iedere geloofsgemeenschap die wil luisteren naar een vertrouwde stem die ons draagt en op weg doet gaan: die van de Onzichtbare en Nabije God.

De uittocht uit alles wat ons verlamt en klein houdt en moedeloos maakt, zal niet vanzelf gebeuren. Bevrijd worden we als we Zijn stem horen, in lectuur en catechese en liturgische bijeenkomsten, maar ook en vooral, in de tekenen van de tijd. `En ernaar handelen', voegt de bijbel er aan toe.

Moeten ook wij nog jaren zwijgend door de woestijn voor we het Beloofde Land ontdekken?

elkaar vertrouwen

Misschien is gewoon méér spreken met elkaar een goede start voor een authentieke geloofsbelijdenis. Ons niet nog langer in de hoek van `godsdienst is privé-zaak' laten duwen.  Krachten bundelen, elkaar vertrouwen  en opnieuw krediet geven, samen handen uit de mouwen steken...

Nieuw  leven  brengen in onze parochies, het kan. Niet langer meer afwezig zijn, ook niet afwezig aanwezig. Dan houden we elkaar `gaande naar een nieuwe geboorte'.

KD/Wi
 

Van harte proficiat

De komende zon- en feestdagen wemelt het van festiviteiten in ONZE lokale kerkgemeenschappen. De sfeer van de grote dagen hangt in de lucht.  `Eerste communie'  en
`Vormsel' klinken vertrouwd in de oren. Parochies smukken zich op om hun gasten goed te ontvangen. Beide stapstenen in het leven van kinderen en tieners zijn als het ware jaarlijks weerkerende ankerpunten in het samenleven van christengelovigen. Voor de gezinnen en famiIies
die er rechtstreeks bij betrokken zijn, zijn dit hoogdagen.

"Dat we ons allen verbonden mogen voelen bi] deze bijzondere gebeurtenis in het leven van de
nieuwere generaties.

Dat we onze eigen `Eerste Communie' en `Vormsel' dankbaar mogen herinneren.
 

VICTORY-DAY (1945-2005) EN DAG VAN DE VREDE: ZONDAG 8 MEI


De plechtigheid wordt georganiseerd door de Oud -Strijders Erps -Kwerps, de Nationale Strijdersbond Kortenberg, Strijderskinderen en Sympathisanten Kortenberg, Gewestelijke Unie van de Weerstand Kortenberg, Oud-Strijders Everberg, de Vereniging Prins Leopold Meerbeek, Elf November, de Raad der Vaderlandslievende Verenigingen, in samenwerking met het gemeentebestuur van Kortenberg.
 

Parochieblad 27 april 2005
Je ziet hem wel 20 jaar jonger worden!
Voor de eerste keer deze zomer in het woon- en zorgcentrum van Erps-Kwerps
Een JOKA-kamp van zondag 10 tot vrijdag 15 juli 2005

Hoe de bal is gaan rollen

Een heel enthousiaste stem ... het kan niet anders, want waar het hart van vol is daar loopt de mond van over.

Kristien Van der Staey werkt momenteel als `muziektherapeute' in het woon- en zorgcentrum. Zij kent JOKA al vele jaren, begon zelf als 16-jarige studente en heeft de daaropvolgende jaren het hele circuit doorlopen: gewone kamper in Bertem, Sint-Genesius-Rode, Tervuren ... wat later kampverantwoordelijke,  daarna mee in de organisatie...

Kristien studeerde vijf jaren lang `muziektherapie' aan het Lemmensinstituut om via deze discipline `ondersteunend' met mensen om te gaan. Een erg veelzijdige studie en vooral sterk sociaal georiënteerd. Als JOKA-kenner was het haar grote wens om zo een kamp te organiseren in Erps-Kwerps. En dat
gebeurt nu in juli voor de eerste keer.

Ze wil vanuit haar ervaring jongeren aansporen om ook deze weg in te slaan, want onbekend is onbemind. De kampformule staat voorop met de hele sfeer die dat meebrengt als leuke en soms ontroerende dingen meemaken, een keitoffe groep zijn die na afloop nog wat aan elkaar heeft, creativiteit inbrengen en het in elkaar boksen van een animatieprogramma met en door en voor de ouderen... Er is een coördinator, een
soort van go-between tussen de instelling en de JOKA'ers, in dit geval Kristien. Enkele meer ervaren JOKA'ers (studenten) zorgen voor de nieuwkomers en proberen al dat jeugdig geweld een beetje binnen de lijntjes te houden. Aan de foto's (van kampen elders) te zien, één vrolijke bedoening.

Een JOKA-kamp doet in niks onder voor een gewoon kamp, behalve dat in dit geval `het publiek' is samengesteld uit bewoners van een woon- en zorgcentrum. In elk geval wordt het een revelerende ontdekking over het leven aan de andere kant van de muur.

Kampers vertellen

"Met andere jongeren organiseer je de zotste dingen en breng je de zomer helemaal tot bij de bewoners."

"Je kletst met een bewoner over je lief en je ziet hem wel 20 jaar jonger worden."

"Een 90-plusser wordt jouw beste vriend."

"Je gaat frieten eten in het dorp en ligt samen in bed te tetteren tot een kot in de nacht."

"Je hoort ontspannende en ontroerende rimpelverhalen."

"De bewoners nemen je mee op uitstap en je ziet voorbijgangers verbaasd kijken als ze wel zesendertig willen zien passeren."

"Je ontpopt je tot een podiumbeest tijdens een spetterende shownamiddag."

"En de bewoners. Die gaan helemaal uit de bol en praten nog weken na over die vakantie aan huis.

Sommige mensen zijn er niet voor te vinden zomaar werken voor niets". Maar dat is nu juist het misverstand.

Alle kampers zijn het erover eens: je krijgt wel degelijk iets terug voor je inspanning, want je maakt het verschil voor de bewoners van de ouderenvoorziening. Gezichten klaren op wanneer je een kamer binnenwandelt, zwijgzame bejaarden beginnen plots te zingen en zelfs op de afdeling van de dementerenden voel je dat de bewoners het geweldig vinden dat je er bent. Op het einde van het kamp word je wel tienmaal door de  bewoners en het personeel bedankt en ze laten je niet weggaan voor je beloofd hebt dat je zeker eens terug komt.

Op de laatste dag van het kamp zei een  negentigjarige muziekleraar tegen mij: `Wat jij voor mij gedaan
hebt, dat zal ik van mijn leven niet meer vergeten. Ik had in totaal misschien een uur met hem gepraat.
Zijn woorden waren mij veel meer waard dan 6 euro per uur. *" (Nathalie, kampster)

JOKA

Is een landelijke jongerenorganisatie die al een aantal jaren jongerenkampen organiseert in ouderenvoorzieningen, psychiatrische centra en voorzieningen voor personen met een handicap. De kampen gaan door tijdens de paasvakantie en de zomermaanden voor jongeren vanaf 16 jaar. Ze leven een week in de voorziening, geven de bewoners extra aandacht en verzorgen de `animatie'. Vastgesteld wordt dat er de laatste jaren een verhoogde belangstelling gegroeid is voor dit soort engagement en
tegelijkertijd vrijetijdsinvulling bij erg jonge mensen.

Jaarlijks zijn er een 60-tal kampen verspreid over Vlaanderen. Wie meedoet  betaalt niets, krijgt `kost en inwoon' en is verzekerd burgerlijke aansprakelijkheid.

Voor meer info over JOKA en de kampen in het algemeen: JOKA, Leen Van Bockstal, Vanderlindenstraat 17, 1030 Brussel, tel. 02/248.10.43, mail info@jokavzw.be.

Info over JOKA in Erps-Kwerps bij: Kristien Van der Staey, muziektherapeute, woon- en zorgcentrum Erps-Kwerps, tel. 02/759 70 50 (tijdens de middagpauze).
Zie ook: www.jokavzw.be.
 

AMATEURSKUNSTEN

Van vrijdag 29 april tot zondag 1 mei 2005 staat in Kortenberg alles in het teken van de Week van de Amateurkunsten. We plannen een mooie tentoonstelling met beeldende kunstenaars uit Kortenberg. Op zaterdag 30 april willen we ook de podiumkunsten aan bod laten komen. Voor hen organiseren we in de grote zaal van ontmoetingscentrum Berkenhof een freepodium. Elke inwoner uit Kortenberg  of vereniging die
bezig is met muziek, zang, dans, film, poëzie, circus, toneel....en dit graag toont aan het grote publiek is welkom. Meer informatie en inschrijven kan via de gemeentelijke cultuurdienst op het nummer 02/755.22.89 of via cultuur@kortenberg.be.
 

Parochieblad 20 april 2005
 
Chiro Erps-Kwerps

hoe het begon

In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog kenden we in Vlaanderen de `patronaten'. Dat waren groeperingen van jongeren die onder de leiding en vooral het toezicht stonden van de onderpastoor. Die jeugdgroepen waren sterk gekoppeld aan het lokale kerkelijk leven. `Braaf zijn en blijven' leek wel het motto te zijn. De wat oudere  mensen  kunnen daarover heel wat smeuïge verhalen vertellen en er eens bij glimlachen. Die tijd van toen toch!

Uit deze patronaten groeide de Chiro (vertaald als Christus Koning) met alles erop en eraan zoals wij de Chiro vandaag kennen. Dat ging niet zomaar, want er was eerst een `kerkelijke' erkenning nodig die alleen de bisschop/kardinaal kon geven.

Doorheen de jaren kende de Chiro  meerdere `stijl'kenmerken, eigen aan het tijdsbeeld en de cultuur van een bepaalde periode. Elke generatie `chiromensen' heeft zo haar eigen verhaal.

in het Suskeshuis

In Erps-Kwerps stichtte de seminarist Pieter Buyserie ook zo een patronaat. Enkele jaren later, het was inmiddels begin 1945, begon dan de eerste frisse chirogroep de `jeugd van de straten te houden' (dixit de volksmond).

In het begin was er maar één groep, allemaal leeftijdsgenoten, meestal jongeren tussen 15 tot 18 jaar. De groep was wel opgesplitst in vendels. Een vendel telde 5 tot 7 jongeren. Later zijn erde leeftijdsgroepen bijgekomen die elk een specifieke roepnaam kregen.

Waar je in Erps-Kwerps woonde bepaalde in welk vendel je terechtkwam. Het eerste chirolokaal was het Suskeshuis, een soort van cultureel centrum op het Dorpsplein van Erps-Kwerps.

de onderstroom

Bij de start van de plaatselijke Chiro waren er enkele aandachts- en werkpunten: romantiek, tucht en zang (dit volgens de mondelinge overlevering). Wat `romantiek' in die tijd kon zijn, dat blijft voorlopig nog een
vraagteken.

60 jaar chiro Erps-Kwerps 22-23 april 2005

19.00u Misviering
20.00u Bonte Avond
22.00u Kampvuur met optreden van KUSKESSARMA
13.00u Stoet!
15.00u Estaffette
17.00u Voetbalmatch
18.00u BBque
19.00u Kinderdisco met PRUTS EN TIJL
21.00u Fuif met Kezzman, Preacher en Ripper en BUSCEMI ft. Squadra Bossa

Nu staan meer vooraan meer vooraan: 'elkaar gaarne zien', `rechtvaardigheid' en `innerlijkheid'. Ook al dobberde de Chiro mee met de tijdsgeest en de veranderende cultuur, in essentie gaat het nog altijd over hetzelfde: kinderen en jongeren een spetterende zondagnamiddag bieden, met samen spelen, samen leven
één  keer per jaar samen op kamp gaan.

dorp op stelten

Op 22 en 23 april zal het in Erps-Kwerps `op de koppen lopen' zijn. Al wie de Chiro een warm hart toedraagt, wordt daar verwacht. Ook gewezen chiromensen, waar ze ook wonen, zullen van de partij zijn. Chiro ben je immers voor altijd.

De stoet met wel 7 praalwagens opent op zaterdag de feestelijke dag. Kampvuur en bonten avond zijn er al op vrijdagavond. Verder een galafuif, barbecue, voetbal, kinderdisco ... En heel misschien nog een fotomuseum. Dit laatste is best erg leuk om herinneringen op te halen en heel misschien wordt er wel wat afgelachen met de `broekventjes' van toen...

dynamische leidersploeg

Een oprechte proficiat aan de jonge mensen die deze feestelijke tweedaagse in mekaar boksen en vooral dank aan de ganse leidersploeg. Dat zijn: Sofie Bekaert,  Saar Verhoogen, Nicholas Van Laerhoven, Erik
Verdeyen, Annelies Thielemans, Bart Deberg, Nele De Kerf, Wim Lelong, Tom Verdeyen, TessaVerbist, Stephanie Kinot, Julie Kinot, Steve Van Eycken, Ward Van Dyck, Aileen Vanden Bosch, Thomas Moyaert, Gannert Borremans, Stefaan De Greef, Bavo Storms, Annelien   Moyaers, Rebecca Van Hul, Joris Bryon, Noémi Van Hul, Karlien Winnelinckx, Wannes Verhoogen, Evelyne Bekaert, Bert Deckers, Trees Verhoogen, Thijs Spincemaille, en verder Tim Verhoogen, Maarten Richez, Pieter Stroeykens, Eddy   Moyaers  als logistieke ploeg.

Voor verdere info

Chiro Erps-Kwerps
p.a. Kwerpsebaan 229

mail: info@chiro-ek.be
www.chiro-ek.be
 

BEDEVAART TE KAMPENHOUT

Op bedevaart te Kampenhout op Pinkstermaandag 16 mei: omstreeks 1630 werd de gemeente Kampenhout getroffen door opeenvolgende pestepidemieën. Om de plaag te weren besloot de O.L.Vrouwparochie een bedetocht ter ere van haar patroon te houden. Voor zover wij kunnen nagaan is deze processie de voorbije 375 jaren zonder onderbreking uitgegaan: een sobere bidtocht voor de noden van de deelnemers, de Kerk en de wereld.

Naar aanleiding van de renovatie van ons kerkgebouw vieren we in de O.L.Vrouw parochie een "Werk-aan-de-kerk", dat de bedoeling heeft ook aan het plaatselijk Kerkleven een nieuwe bezieling te geven. Zo groeide de idee voor de editie 2005 alle O.L.Vrouwparochies van het aartsbisdom uit te nodigen om met ons zingend en biddend op te stappen.

De processie vertrekt na de eucharistieviering van 7.30 u en volgt een aantrekkelijk parkoers van ongeveer 13 km. Onderweg wordt aan negen kapellen halt gehouden voor de zegen met het Allerheiligste. Halfweg is er een tweede processiemis in de buurparochie Sint-Jozef Relst, gevolgd door een korte rustpauze. De tocht
wordt op het middaguur besloten met een laatste zegen en het Kampenhouts Maria-lied. Vermits u dan nog huiswaarts moet, biedt de parochie uw delegatie graag broodjes met een kop koffie of een biertje aan. We kregen dan wel graag vooraf uw toezegging en het aantal deelnemers dat u afvaardigt. Namens de O.L.Vrouwparochie van Kampenhout.

Wij hebben als O.L.Vrouwparochie van Kortenberg, maar ook vanwege de hele federatie, graag onze toezegging verleent. Zij die graag in deze processie willen meegaan, kunnen hun naam opgeven bij pastoor Jos of bij de zusters in kortenberg, telefonisch of tijdens de weekendvieringen.
 

Parochieblad 13 april 2005
KAV KORTENBERG verjaart

KAV als progressieve vrouwenbeweging

"Yes, we hebben het weer eens geflikt" was enkele jaren terug de triomfkreet bij KAV. Na jaren van voortborduren op een wat versleten stramien en het wat oubollige imago, was KAV klaar voor een vernieuwd bestaan. Na intern overleg op het hoogste niveau werd de nieuwe (vormelijke) look gepresenteerd met ook een vernieuwend aanbod naar vrouwen toe. Rood werd als het ware de basiskleur.

En associëren wij rood niet met PUUR VROUWENVUUR, het jaarthema bij KAV en ook de hoed waaronder de 80ste verjaardag van KAV Kortenberg op zaterdag 23 april zal doorgaan. En dat het een daverend feest zal worden, daarvoor staat de huidige kernploeg garant.
 

Prelude op het feest

Meer dan 25 kernleden waren eind maart verzameld om alles voor het verjaardagsfeest tot in de puntjes te regelen. Bijzonder was dat daar ook de oudste gewezen voorzitsters aanwezig waren om gehuldigd te worden, omdat het grote feest voor hen een beetje 'te druk' zou zijn.

95 jaars Greta Schillebeeckx ondertussen en nog altijd KAV-minded zoals in haar glorietijd. 16 jaar lang droeg zij de fakkel van KAV Kortenberg. Als gewezen kajotster was ze doordrongen van de Cardijngedachte 'vrouwen een beter en waardiger leven te geven'. Greta samen met haar zuster Magda hielden het vele jaren vol, totdat Marthe Van Beneden voorzitster werd, die het evenzeer vele jaren deed, daarna gevolgd door Rosa Spruyt.

Een toch wel bijzondere vaststelling. Ze zijn alle drie kajotster geweest en deze vorming en ervaring hebben hen als het ware voorbereid tot hun inzet bij KAV. Bij het natrillen van de naam Cardijn werd automatisch een stukje vaderlandse en sociale geschiedenis opgeroepen en het was de jongste aanwezige die bijna ontroerend in een paar woorden de vrouwenemancipatie schetste, bijeengesprokkeld via het verhaal van haar moeder.

KAV is en blijft de afkorting van `Kristelijke Arbeiders Vrouwenbeweging', ook al situeert het geheel zich niet langer en uitsluitend  in de wereld van de `arbeid(st)ers'. KAV staat open voor elke vrouw en in de praktijk zijn gestudeerde vrouwen en tweeverdienersgezinnen talrijk aanwezig, zeker bij de jongste generaties.  Uitdrukkelijk, en het behoort trouwens ook tot de missie van KAV, gaan de aandacht en zorg naar vrouwen die op een of andere manier wat minder gunstig in het leven staan. En dat is nog altijd een realiteit, ook bij ons.
 

Andere manieren van doen

Na de pionierende voorzitsters zijn er nog anderen gevolgd, weliswaar voor kortere perioden. Het werd ook bij KAV de gewoonte om een sterk engagement slechts voor een beperkt aantal jaren te laten opnemen, om op die manier permanent te zorgen voor opvolging. Vernieuwing werd weliswaar niet altijd ingevuld als verjonging, maar wel als garantie om het geheel dynamisch te houden. En dat heeft gewerkt.

De drievoorzitsters uit de begintijd hebben elk hun eigen stempel gedrukt op de vrouwenbeweging in Kortenberg. De ene zette 'humor en plezier' voorop, de andere 'zelfgeschreven scenario's en sketches' en de andere weer 'op stap gaan', alles gekaderd in de mogelijkheden van hun tijd. We spreken dan toch van de jaren 1958 tot de jaren tachtig. Blijkbaar waren ze alle drie bijzondere exemplaren want de herinneirng aan hun 'ambtstermijn' leeft nog altijd verder bij de wat oudere kernleden. Anekdotes illustreren dit ten volle. De aanstoker van KAV Kortenberg, pastoor de Landtsheer, was en bleef gedurende de voor- en naoorlogse periode de bezieler. Wel 33 jaar lang!

Jong-KAV

En opeens vol trots wijst de huidige voorzitster Lieve De Doncker naar de hoek waar jong-KAV samentroept. Dit vierspan werd eventjes in de bloemetjes gezet omdat zij er toch maar voor zorgen dat KAV blijft verdergaan, dobberend op de tijdsmogelijkheden en interesses van jongere vrouwen nu. Het is echter geen klein bier om het een en ander te realiseren, want hun eigen (gezins)leven illustreert hoe druk het wel kan zijn voor jonge gezinnen vandaag. Toch trekt KAV hen aan, vooral voor de vriendschap, het groepsgevoel, de ontspannende samenkomsten, de creatieve activiteiten ... En wat zeker ook meespeelt, ook buiten KAV hebben ze iets met elkaar en dat uit zich bijvoorbeeld als ze elkaar elders tegenkomen. KAV schept die surplus.
 

Toekomstdromen

Jong-KAV is ervan overtuigd, via de verwoording van Marleen Colpin, dat de vrouwenbeweging een poort tot integratie kan zijn voor mensen die geboren en getogen `Kortenbergs' zijn. Creatieve activiteiten en de toffe sfeer
van vrouwen onder elkaar maken de samenkomsten voor elke nieuwelinge aantrekkelijk. KAV als opvangnet voor anderstalige vrouwen en mensen vanuit een vreemde cultuur, het is een beetje hun droom voor de komende jaren. Erg eigentijds.
 

Viering in de kerk

PUUR VROUWENVUUR zal ook te ervaren zijn tijdens de eucharistieviering op zaterdagavond 23 april om 17.30 uur in de O.-L.-Vrouwkerk van Kortenberg.

Pastor Lydia Van Hirtum en pastoor Jos Geyskens zijn voorgangers. Katrien Debruyne als jonge moeder is al een
tijdje bezig met de parochiale kindercatechese en -vieringen (7-10-jarigen) en van daaruit zijn haar interesse en ervaring  gegroeid om deze dankviering samen te stellen, in samenspraak trouwens met een hele ploeg KAV-medewerkers. Deze vrouwelijke touch zal sowieso duidelijk voelbaar zijn. Vrouwen in de kerk, er kan nog heel wat groeien, ook in de parochiefederatie Kortenberg.

Deze dankviering is toegankelijk voor alle mensen, in het bijzonder voor alle KAV-vrouwen van vroeger en nu en bij uitbreiding voor alle vrouwen van Kortenberg en ver daarbuiten. KAV als 'parochiale' vereniging is wellicht
weggedeemsterd, maar de K blijft behoren tot de missie van deze vrouwenbeweging.

80 jaar KAV Kortenberg
Zaterdag 23 april 2005
Iedereen welkom om 17.30 uur in de kerk van Kortenberg

Godelieve De Keyser
 

ONTMOETINGSDAG VOOR VRIJWILLIGERS

Aandachtig aanwezig in de wereld vandaag.
Zijn vrijwilligers nog weg te denken?
Hoe zou de samenleving er uit zien zonder vrijwilligers?
Hoe zou de kerk er uit zien zonder hen?
Op veel plaatsen, in tal van functies, zijn vrijwilligers bij mensen aanwezig.
Dat aanwezig-zijn bij het leven van mensen, deze aandacht voor mensen voorkomt in grote mate dat het sociale leven verschrompelt, uit elkaar valt.
Vrijwilligers voorkomen - door hun inzet - dat mensen zelf verkommeren, geïsoleerd raken en op zichzelf terugvallen.  Zij maken het leven wat meer leefbaar.
En juist dat is een opdracht van `kerk': aandachtig aanwezig zijn bij mensen, in de wereld.
Dat is `Gods scheppende aandacht' omgezet in menselijk handelen.
Over `aandachtige aanwezigheid', over `vrijwilligers' gaat het op onze Ontmoetings- en studienamiddag voor vrijwilligers op zaterdag 16 april 2005 vanaf 13.30 tot 17.00 uur in de Oude Abdij te Kortenberg (Abdijdreef
22, 3070 Kortenberg).

Voor informatie kan je terecht bij Desiré Annaert 015/29 8469 desire.vlaamsbrabant@ccv.be of bij Werner Vanhie 015/29 84 29 werner.vlaamsbrabant@ccv.be .

Gelieve in te schrijven, (inschrijving ten laatste binnen op 13 april) bij Greet Denolf op 015/29.84.53 of te faxen op: 015/29.84.13 of per e-mail: pastoraalplan.vbm@kerknet.be .

Wie verwachten we?

Iedereen die, hoe dan ook, als vrijwilliger werkzaam is in het brede kerkverband, is welkom. Al wie vanuit een christelijke inspiratie - met mensen begaan is, wordt hier van harte verwacht.

Om wat te doen?

Zowel in als buiten de kerkelijke organisatie, zijn mensen met mensen begaan, bij mensen aanwezig. Soms is het moeilijk: het vraagt heel wat tijd, heel wat energie. Soms vragen we ons af wat de zin ervan is. Soms hebben we er ook zelf heel wat deugd aan. Vandaag willen we stilstaan bij de betekenis van deze `aandachtige aanwezigheid'. Wat maak dat het deugddoend is om als vrijwilliger te werken? Wat is de betekenis voor diegene waarbij we aanwezig zijn?
We wisselen onderling uit, luisterend naar ervaringen van anderen, delend van onze rijkdom.
Maar evenzeer is het tijd voor een deugddoend moment van erkenning.
Wij, vanuit het Vicariaat willen jullie ontmoeten en danken voor alle inzet, voor die waardevolle nabijheid bij zoveel mensen. En daar willen we ook eens op klinken!
We verwachten jou vanaf 13.30 uur met een tas koffie of thee.
Vanaf 14.00 uur wordt - in een afwisselend programma - ingegaan op de betekenis van 'de vrijwilliger als aandachtige aanwezige hij mensen'. Hierin wordt ook uw inbreng zeer naar waarde geschat.
Rond 16.30 uur sluiten we af met een receptie.
Deelname aan deze studienamiddag is gratis.
 

AMATEURSKUNSTEN

Van vrijdag 29 april tot zondag 1 mei 2005 staat in Kortenberg alles in het teken van de Week van de Amateurkunsten. We plannen een mooie tentoonstelling met beeldende kunstenaars uit Kortenberg. Op zaterdag 30 april willen we ook de podiumkunsten aan bod laten komen. Voor hen organiseren we in de grote zaal van ontmoetingscentrum Berkenhof een freepodium. Elke inwoner uit Kortenberg of vereniging die bezig is met muziek, zang, dans, film, poëzie, circus, toneel....en dit graag toont aan het grote publiek is welkom. Meer informatie en inschrijven kan via de gemeentelijke cultuurdienst op het nummer 02/755.22.89 of via cultuur@kortenberg.be .
 

Parochieblad 6 april 2005
Wereldjongerendagen

De Sterren achterna

Keulen ontvangt putje zomer honderdduizenden tot een miljoen en meer jonge mensen van over de hele wereld. De pronostieken gaan in elk geval die gunstige richting uit. Het wordt een ontmoeting op topniveau.

Dit `christelijke Woodstock'  richt zich in het bijzonder tot jonge mensen, balancerend tussen 16 en 30 jaar. De wereidjongerendagen verzamelen mensen uit vele culturen en dat levert sowieso boeiende contacten op. Tegelijkertijd zijn deze dagen een persoonlijke spirituele zoektocht en elke deelnemer doet dat op zijn of haar manier.

De  internationale ontmoetingen zijn uniek. Elk land ijvert dan ook om jonge mensen af te vaardigen en de Vlaamse bisdommen zetten hun beste beentje voor. De jeugdpastorale diensten van elk vicariaat (bisdom) doen dat op een geëigende manier, elk met een ander motto. Vlaams-brabant kiest voor 'De Sterren achterna', het leidmotief van het voorprogramma.

Het is een feest en er is zeker tijd voor verdieping en gesprek. `Wat staat er voor jou  in de sterren geschreven?' `Hoe kunnen mensen van nu en van toen je op weg zetten?' `Wie zijn voor jou inspirerende figuren?' Dit zijn enkele vragen die zeker aan bod zullen komen en nog veel meer. Inspirerende figuren hebben vandaag zeker iets te zeggen; sterke figuren uit de  bijbel, de geschiedenis of de actualiteit. Voor heel wat jongeren wordt het zeker een zoektocht naar de boodschap van Jezus.

Jeugdpastorale werking van het decanaat Herent

Om een behoorlijke delegatie uit onze geloofsgemeenschappen samen te stellen is er wel wat te doen vooraf. Vandaar een voorbereidende bijeenkomst in Kampenhout op vrijdag 15 april, voor de belangstellenden uit het hele decanaat. Wie interesse heeft komt gewoon eens kennismaken, ook wie door ma of jeugdgroep of school `gepusht' zou worden...

Komen kijken kost geen geld. Opzet is het geheel toe te lichten en zeker en vast zal er al iets van de sfeer van de wereldjongerendagen te proeven zijn. Het is al bij al toch iets uniek en zeker en vast een topevenement.

Norbertijnerabdij Averbode

Er zijn niet alleen de dagen in Keulen, maar er is een heus voorprogramma en dit van vrijdag 12 tot zondag 15 augustus. Voor de deelnemers uit Vlaams-Brabant betekent dat enkele dagen logeren in de Norbertijnenabdij van Averbode met een dagprogramma om duimen en vingers van af te likken, `DE STERREN ACHTERNA'. In Keulen zelf is het `big day' van maandag 15 tot zondag 21 augustus; alles tesamen dus een heuse vakantie van 12 tot 21 augustus. Vragen als `hoe ter plaatse geraken, wat kost het, wie neemt de leiding op zich'  ... krijgen een antwoord tijdens een voorbereidende samenkomst.

  Infobijeenkomst Wereldjongerendagen 
Vrijdag 15 april 2005
Gebouwen OCMW
Dorpsstraat 9 te Kampenhout
20 uur

Contactpersoon: Erik Van Vaerenberg
erik.van.vaerenbergh@skynet.be
0499/21 4482
www.keulen2005.be

KOORATELIER VOOR KOREN EN ZANGLIEFHEBBERS

Het koor Cantate organiseert in samenwerking met Koor en Stem een zangavond. Meerstemmige lente- en Marialiederen, ook ritmische liederen worden er aangeleerd onder leiding van Geert Hendrickx.
Wanneer? Dinsdag 12 april 2005 om 20 uur.
Waar? Sint Amanduskerk te Erps.
Inkom: 2 euro per persoon; meer dan 10 leden: 20 euro.
Inschrijven: voor 8 april bij Mia De Smet-Niemegeers  (tel.: 016/25.93.94) of bij Hilde De Coster (tel.: 02/759.85.12)

CRM KORTENBERG

Op maandag 11 april organiseert CRM-Kortenberg, de seniorenbeweging voor de middengroepen, een voordracht met getuigenissen van moeders van holebi's die lid zijn van de Werkgroep Ouders van Holebikinderen. Waarom dit onderwerp? In onze jeugd was spreken over sexualiteit in veel gezinnen taboe. Over een andere sexuele geaardheid werd  helemaal  niet openlijk gepraat, alhoewel er ook toen holebis waren in onze directe omgeving. Maar velen van hen probeerden hun geaardheid te verbergen. Vandaag  is dat anders, veel homos en lesbiennes `outen' zich, maken hun geaardheid bekend aan vrienden, ouders en grootouders. Wat gaat er in ons om als we daarmee geconfronteerd worden als ouder of als grootouder.
Twee dames komen ons vertellen hoe zij reageerden toen ze het vernamen, hoe hun relatie met zoon en dochter evolueerde, wat de reacties waren van mensen uit hun directe omgeving... Geen sensatie, wel een doorleefd verhaal van gewone mensen. Alle geïnteresseerden zijn welkom in gemeenschapscentrum Berkenhof te Kortenberg om 15 uur. Niet-leden betalen 6 euro." Wij vermoeden dat veel senioren in dit onderwerp geïnteresseerd zijn.
 

STILLE ZONDAGEN IN DE OUDE ABDIJ KORTENBERG

Je verlangt tot rust te komen, een plek te vinden waar je op adem kan komen, waar het zoeken naar God vorm krijgt in stilte en rust....
De Oude Abdij van Kortenberg wil voor jou en anderen zo'n plek zijn. Een Oase!

Op zondag 10 april, 8 mei, 12 juni 2005 van 14 tot 18.30 u ben je van harte welkom voor een
"STILLE  ZONDAGNAMIDDAG".

Een namiddag in een rustige sfeer gedragen door stilte en gebed, een wandeling in het park, een eucharistieviering en een gezamenlijke broodmaaltijd (we leggen onze meegebrachte boterhammen samen).

Ben je op zoek naar innerlijkheid ? Verlang je naar zo'n dag.. ..tussen woestijn en oase?

MEER INFO BIJ EN GRAAG EEN SEINTJE BIJ

VAN HARTE WELKOM
Abdijdreef 22, 3070 Kortenberg 02/ 757 20 22
abdijkortenberg@skynet.be


Parochieblad 30 maart 2005

Festival Oude Abdij Kortenberg

"Ga daarom naar de toegangswegen van de stad en nodig voor de bruiloft iedereen die je tegenkomt" Mt. 22, 19.
Beter  kunnen wij het niet zeggen. Iedereen maar dan ook iedereen is van harte welkom volgende zaterdag 2 april in het park van de Oude Abdij. Een
avond vol ambiance en nog een tikkeltje meer.

Er zijn eregenodigden
We denken op de eerste plaats aan de vele medewerkers en actieve gelovigen in onze geloofsgemeenschappen  op welke manier zij ook bezig zijn, aan de lange rij vrijwilligers actief in het netwerk van het sociaal-pastoraal engagement en het jeugdwerk en het verenigingsleven, ook aan de vele mantelzorgers en werkers in de ouderenzorg en de stille werkers...
Georganiseerd en  minder georganiseerd, zij allen maken een samenleving - de lokale kerk met andere woorden - dynamisch scheppend bezielend ...

Er zijn de nieuwere generaties
De communicantjes en vormelingen en de tieners en pubers en hun begeleiders, de scouts en de chiro en de voetballers... De jong-volwassenen, de jonge gezinnen en hun dopelingen, de studenten... Kortom, honderden jeugdigen die mee de grotere lokale geloofsgemeenschap een gezicht (zullen) geven. En het zijn zij die het feest presenteren op zaterdag 2 april.Als dank en gewoon omdat ze het zelf `keineig' vinden.

Oude Abdij `by night'
De vierde editie van `Feest op Komst' komt er dankzij de samenwerking van de parochiefederaties Bertem, Herent, Kampenhout, Kortenberg (decanaat Herent) en in het bijzonder van de jeugdpastorale werking in deze federaties.
Elk jaar trekt het feest meer en meer feestvierders en vorig jaar werd er gedanst tot in de vroege uurtjes.
Ook dit jaar vanaf 17 uur komt alles op dreef  met enkele volksspelen als publiekstrekker, om zo rond 22 uur het vreugdevuur aan te steken...

Veel te doen
Voor elk wat wils. Geen verplicht parcours, maar vrij rondlopen en snuffelen en meedoen en genieten van zovele dingen.
Volksspelen dus om 17 uur, gevolgd door een hapje (spaghetti à 5 euro).
Daarna verschillende initiaties: improvisatietheater, djembé, bibliodrama, dans...  Zo rond 21 uur start het echte avondprogramma met standjes in het park: verhalen vertellen, solidariteitskoor, poppentheater, vuuranimatie ... En dan het kampvuur rond 22 uur met Ierse volksmuziek `Failte'.
Om erbij te zijn: 2 euro (kinderen -6 jaar gratis).

De week na Pasen...

`Oef, de Goede Week en Pasen zijn weer voorbij, de kerkdeur mag terug dicht.' Zo denken heel wat mensen; echter niet iedereen.

Voor enkele parochiale verenigingen uit onze parochiefederatie is het de week na Pasen een drukke tijd, want in die periode houden zij hun jaarlijks paasfeest, een feest in een eerder intieme kring. Het hoort een beetje bij de `coleur locale' van die lokale groepering. Het gebeurt niet op elke plek en ook niet elke vereniging stapt in deze traditie mee.

Ziekenzalving
In Meerbeek gebeurt dat wel. De plaatselijke ziekenzorgkern CM verzamelt al enkele jaren op de woensdagnamiddag na Pasen haar leden en sympathisanten voor een eucharistieviering in de kerk. Dit jaar is dat op woensdag 30 maart, vandaag dus, om 14 uur. Deze viering is toegankelijk voor iedereen die wil mee komen bidden en zingen en getuige zijn bij de `ziekenzalving' van enkele zieke en oudere mensen. Natuurlijk en op de eerste plaats zijn de leden zelf er present én de vrijwilligers van de ziekenzorgkern.
Het feest in de parochiezaal is wel `voor eigen volk'. Zoals altijd staat er iets lekker op tafel, is er spel en animatie en wordt er wat afgetaterd.
Natuurlijk over Meerbeek en een hele rij toestanden van de man in de straat.
Het is een goede zaak, de beide te koppelen. Enerzijds nog eens blijven stilstaan bij  het Paasgebeuren, de eigen opstanding en groeikansen, met gebed en gedenken en vieren, en anderzijds iets leuk meemaken en elkaar ontmoeten in een ongedwongen sfeer. Een onderonsje.

Zien, oordelen en handelen
Kom eens kijken en meedoen in de kerk van Meerbeek, ook al woon je niet in dit kleine dorp. Het zal je misschien verrassen, de hele sfeer, de mensen die er zijn.
Weet dat de zorg voor zieke en ook hoogbejaarde mensen één van de kerntaken is van een gelovige gemeenschap. Het gaat echt niet alleen om mensen met een acute aandoening, maar ook om mensen met een chronische ziekte of fysieke hindernis, over gezinnen met een psychiatrische zieke thuis en zeker ook over mensen die leven met een levensbedreigende ziekte, met een depressie of rouwenden ... En vergeet niet, ook jonge(re) mensen!
De parochiale ziekenzorg van de toekomst zal nog sterker evolueren naar een christengelovige benadering van mensen die omwille van een fysieke, mentale en/of psychische aandoening het moeilijker hebben dan anderen. Een samenleving kan niet zonder.
Dus, woensdag 30 maart, 14 uur, kerk Meerbeek.

WERELDJONGERENDAGEN
Deze zomer, van 16 tot 21 augustus, zullen een miljoen jongeren verzamelen in Keulen. Christenen uit de hele wereld worden uitgenodigd om samen de 20ste Wereldjongerendagen mee te maken. Uit alle continenten komen jongeren samen om te feesten, de wereld te ontmoeten. te vieren, zoekend woorden te vinden voor geloof, voor hoop en liefde.
Ook vanuit Vlaanderen trekken we op pelgrimstocht om dit unieke gebeuren mee te maken. Voorafgaand, van 12 tot 15 augustus, kan je deelnemen aan één van de voorprogramma's.
Jongerenpastoraal voor het vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen biedt je abdijdagen aan, te Averbode. Samen stappen, zingen, bidden, lachen, praten, zoeken, schrijven, dansen, creëren, ontmoeten, verkennen. ... Welke sterren bepalen je richting? Waarop ben je gericht? Door wie laat je je leiden? Hoe zetten inspirerende mensen je op weg?
Met deze vragen gaan we op weg. Je zal in goed gezelschap vertoeven:  leeftijdsgenoten, geïnspireerde begeleiders én figuren uit bijbel, geschiedenis en actualiteit. Laat je meenemen naar wat zij te vertellen hebben en vooral naar hoe je zou kunnen begeesteren...
Je kan je nu reeds inschrijven via de website www.keulen2005.be of je kan het hele gebeuren verder leren kennen door folders en het infokrantje aan te vragen Jongerenpastoraal Vlaams-Brabant en Mechelen, Varkensstraat 6, 2800 Mechelen, 015/29.84.68. Vragen, ideeën en eventuele aanbiedingen om mee te werken zijn welkom elsvd.ijd.vbm@kerknet.be

ACTIE BROEDERLIJK DELEN
Met de actie `Stemmen voor Congo' voegen we onze stem bij die van Congolezen. We brengen hun plannen op de voorgrond en laten hun roep naar democratie horen bij de Belgische en Europese politici. Het jeugdkoortje van Kwerps zong op 18 maart in deze zin het campagnelied van Broederlijk Delen en andere Afrikaanse liederen. Iedereen zong mee in alle toonaarden dat Congo recht heeft op een waardige toekomst.

K.V.G. AZALEA'S
Op zaterdag 2 april 2005 is er onze jaarlijkse huis aan huis verkoop van azalea's ten voordele van onze Katholieke Vereniging van Gehandicapten. Op vrijdag 1 april mag je vanaf 13.30 uur zelf je azalea komen uitkiezen in "de Klok". Ten zeerste aanbevolen!


Parochieblad 23 maart 2005

Paasvreugde

Terugblik

Van de drie perioden waarin het kerkelijk jaar is ingedeeld, is die rond PASEN de oudste. Al in de 2de eeuw werd er een speciale dag aangewezen om Christus' opstanding uit de dood te gedenken. Die verrijzenis werd weliswaar iedere zondag gevierd - het was immers de eerste dag van de week, waarop Christus opstond - , maar nu werd er één bepaalde zondag uitgekozen, die geheel aan dit mysterie werd gewijd. Deze kreeg dezelfde naam als de dag waarop de Joden de uittocht uit Egypte vieren, namelijk Pasen (van Hebreeuws Pascha = uittocht).

De datum van dit christelijke Paasfeest werd gesteld op de eerste zondag na volle maan in het voorjaar, - een dag die in de huidige tijdrekening op zijn vroegst op 22 maart valt en op zijn laatst op 25 april. Vanwege deze veranderlijke datum vallen ook de met Pasen verbonden dagen ieder jaar op een andere dag. Dat geldt bijvoorbeeld voor Aswoensdag, de dag die de tijd van boete en inkeer vóór Pasen inluidt, Beloken Pasen en Pinksteren, de dag die de tijd van vreugde na Pasen afsluit.

Zalig Paasfeest

Doorheen de tijd bleven mensen Pasen `vieren'. Tijdsgebonden probeerden ze verbeeldend uit te drukken wat dit bij hen opriep en -roept, in woorden, in poëzie, in beelden, in bijbelse taal. Roos Maes, kersverse algemeen pastor van KAV drukt dit paasgebeuren uit in `Wit in de sneeuw', vanuit haar aanvoelen en vanuit het gezichtspunt van Maria Magdala, één van de vrouwen bij het lege graf. Enkele e-cards bij www.rorate.be illustreren beeldend en bijbels dit feest van de Opstanding.

Als geloofsgemeenschap van Meerbeek, Everberg, Kwerps, Erps en Kortenberg sluiten we gaarne aan bij deze evocatie. Aan iedereen een Zalig Paasfeest.
 


BROEDERLIJK LEVEN

Dit weekend is er in onze federatie de tweede omhaling voor Broederlijk delen. Nu reeds hartelijk bedankt voor uw gulle giften!

We zullen pas broederlijk delen als we in staat zijn broederlijk te leven!
Je bent mijn broeder niet
    als je alleen maar van je overvloed geeft en ik nergens je hart voel kloppen,
    als ik in je gave geen vriendschap vind.
Je bent mijn broeder niet
    als je denkt dat ik arm ben omdat ik de dingen niet heb die jij zo belangrijk vindt,
    als je denkt dat ik lui ben omdat ik jouw tempo niet volg,
    als je denkt dat ik gekluisterd lig omdat jij je eigen ketens niet ziet,
    als je denkt dat ik onderontwikkeld ben omdat ik jouw diploma's niet heb.
Je kunt alleen mijn broeder zijn
    als ik je vader, je moeder, je kind,je broer en je zuster mag zijn.
    Als ik familie mag zijn!

CHRISMAVIERING

Op maandag 21 maart , tijdens de Chrismaviering in de St.-Romboutskathedraal te Mechelen, werden drie heilige oliën gewijd:

De Chrismaviering is tevens een viering van de bisschop met zijn priesters die op Witte Donderdag hun priesterwijding herdenken.

WERELDJONGERENDAGEN

Deze zomer, van 16 tot 21 augustus, zullen een miljoen jongeren verzamelen in Keulen. Christenen uit de hele wereld worden uitgenodigd om samen de 20ste Wereldjongerendagen mee te maken. Uit alle continenten komen jongeren samen om te feesten, de wereld te ontmoeten, te vieren, zoekend woorden te vinden voor geloof, voor hoop en liefde.

Ook vanuit Vlaanderen trekken we op pelgrimstocht om dit unieke gebeuren mee te maken. Voorafgaand.van 12 tot 15 augustus, kan je deelnemen aan één van de voorprogramma's.

Jongerenpastoraal voor het vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen biedt je abdijdagen aan, te Averbode. Samen stappen, zingen, bidden, lachen, praten, zoeken, schrijven, dansen, creëren, ontmoeten, verkennen, ... Welke sterren bepalen je richting? Waarop ben je gericht? Door wie laatje je leiden? Hoe zetten inspirerende mensen je op weg?

Met deze vragen gaan we op weg. Je zal in goed gezelschap vertoeven:  leeftijdsgenoten, geïnspireerde begeleiders én figuren uit bijbel. geschiedenis en actualiteit. Laat je meenemen naar wat zij te vertel1en hebben en vooral naar hoe ie zou kunnen begeesteren. Je kan je nu reeds inschrijven via de website www.keulen2005.be of je kan het hele gebeuren verder leren kennen door folders en het infokrantje aan te vragen: Jongerenpastoraal Vlaams-Brabant en Mechelen, Varkensstraat 6, 2800 Mechelen, 015/ 29.84.68. Vragen, ideeën en eventuele aanbiedingen om mee te werken zijn welkom elsvd.ijd.vbm@kerknet.be

'T AKKOSJEKE

Op zaterdag 19 maart tussen 11 .30 uur en 15 uur is er de 45ste tweedehandsmarkt - kinderkleding tot 16 jaar.

Info: akkosjeke@tiscalinet.be
Er worden geen cheques meer aanvaard.

K.V.G. AZALEA'S

Ten zeerste aanbevolen!

GESPREKSAVOND VERLOOFDEN
Binnen afzienbare tijd ga je huwen. Een heel belangrijke onderneming.  Elkaar gelukkig maken, een leven lang, eigenlijk niet zo gemakkelijk. Om dit aan te kunnen moet je veel praten met elkaar en met andere verloofden,
want die hebben dezelfde vragen.
Of met mensen die al langer getrouwd zijn, want die maken het dagelijks zelf mee. En je trouwt voor God en de kerk. Maak eens een avond vrij en kom naar de ontmoetingen voor verloofden.
Daar kan je rustig praten met je partner, met andere verloofden, met gehuwden.
Op vrijdag 25 maart is er in "de Klok", Dekenijstraat 11 in Erps-Kwerps een ontmoetingsavond voor alle paartjes die wensen te trouwen in de kerk. Aanvang 20u., einde voorzien rond 22.30 u.
Voor inlichtingen kan je uiteraard terecht bij je parochiepriester of bij L. Quintens, tel.: 02/759.53.69 (`s avonds) Gelieve in te schrijven bij S. Pepermans, tel.: 016/46.17.41. STERK AANBEVOLEN.
 

Parochieblad 16 maart 2005
Genezende kracht van het geloof - vrijdag 18 maart 2005-20 uur - Wollemarkt 15, Mechelen (bisdom)
met KARDINAAL DANNEELS
vrije bijdrage

Je komt ze geregeld tegen: mensen die op een of andere manier gekwetst zijn in het leven. Soms gaat het om klein kwetsuren, die met enige zorg en aandacht weer helen. Maar het kan ook om diepe kwetsuren gaan, die zelfs na lange tijd nog open wonden blijven en de levenskwaliteit van mensen blijvend aantasten. Sommigen lijken vast te zitten in een kooi van een blind, koud en hermetisch afgesloten universum.

Heel wat `gekwetste' mensen zoeken tegenwoordig hun heil in allerlei therapeutische en psychologische modellen. Vaak komen ze terecht bij het alternatieve - niet zelden oosters getinte - aanbod: yoga, reiki, aromatherapie, geluidstherapie, steentherapie, euthonie ... om er maar enkele te noemen. Met uiteenlopende technieken beogen ze fysieke en geestelijke harmonie.

Maar hoe kun je vanuit het geloof komen tot genezing van innerlijke kwetsuren? Hoe kunnen we mensen die in `crisis' verkeren, nabij zijn? In hun persoonlijke lijdensverhaal voelen gekwetste mensen zich vaak verlaten door God'. Hoe kunnen we God een plaats geven in het leven van mensen op zoek naar innerlijke genezing? Welke rol spelen geloof, hoop en liefde hierbij?

Zin om erbij te zijn? Gezamenlijk vervoer? Neem even contact op, tel. 02/759 59 29 (GdK). Het samen beluisteren en er nadien eventjes over napraten, het maakt alles eens zo krachtig. Bijzonder aanbevolen voor wie  zorgend pastoraal omgaat met medemensen.
 

Vastencampagne 2005 - BROEDERLIJK DELEN - Congo wil groeien!

Vrijdag 18 maart 2005 -20 uur
Solidariteitsfonds
Cultuurzolder Erps-Kwerps

Swahili is de moedertaal van Isabelle Ntumba, een Congolese jonge vrouw die met haar twee kinderen bij ons woont. Op onze vraag `Ken je Bongo en de pédaleurs?' kwam een spontane `ja, want ik heb daar gewoond.' Ze stuurt ons de volgende groet: HAKUNA MATATA.

Om in de sfeer te komen, een lied in het Swahili dat stem geeft aan de sterke wens `doe alles beter voor onze kinderen'...

Watoto Wetu

Mungu huwaisaidia wale wanaojisaidia wao wenyewe
Mungu huwaisaidia wale wanaojisaidia wao wenyewe
Ni kweli ni kweli ni kweli ni kweli
Watoto Wetu wote tuligawanya
Matabu za dunia tulizopata
Mwaka hadi mwaka tunateseka
Mke wangu nilishindwa kukuvalisha na nilizoea kuhazirika
Ukweli sasa katunyoshee mambo
Wandugu na jamaa wapate kula

Voor meer info vastencampagne 2005 - www.broederlijkdelen.be

Een half mensenleven

25 jaar hebben ze het volgehouden, deze dames van de KAV Erps-Kwerps. Ooit zijn ze met veel enthousiasme gestart; `handwerk' was
immers al langer hun hobby en tegelijkertijd was het een gewaardeerde vrijetijdsinvulling in de beginjaren `80. Via via kwamen ze in contact
met het Solidariteitsfonds van Ons Tehuis-Brabant en van het een kwam het ander. Al het mooie dat zij met hun handen tot stand brachten, werd
elk jaar opnieuw tijdens de opendeurdagen in de herfst verkocht aan de bezoekers. En het bracht heel wat op.

Omwille van die inzet, omwille van de financiële bijdrage al die jaren, ontvingen zij tijdens het jaarlijks feest voor alle vrijwillige medewerkers eind februari van de directie de hartelijkste felicitaties. Een warm handgeklap van de andere aanwezigen ondersteunde dit alles. Al die aandacht deed hen als het ware eventjes blozen.

Ook andere mensen van bij  ons zetten  zich vrijwillig en in alle stilte in voor de bewoners van dit `tehuis voor volwassenen met een  handicap'. Pleeggezin zijn voor één van de bewoners `zonder eigen familie', is er zo eentje. Op weekend gaan bij Mirjam en Guy is voor Erik (zie foto) elke keer opnieuw één groot feest. Lucienne, Marie-Louise, Liske, Danielle en Chris doen om de zes weken het verstelwerk van zovele dingen die na een wasbeurt wachten op handige handen. Wie zou het anders doen?

Al deze mensen doen nuttig werk, maar zeker en vast hebben zij er zelf deugd aan. Ze komen immers geregeld samen als kleine werkgemeenschap en dat schept een heel speciale band. En die verbondenheid doet het volhouden en maakt gelukkig.

Nieuwe generatie

Inmiddels staat een nieuwe generatie `handwerkliefhebbers' klaar. Meer dan ooit geniet `patchwerk', `breien', creatief bezig zijn met de handen, van een stijgende populariteit. Ook bij jong-volwassenen met een druk druk leven. Want wat blijkt ... Door op die manier `ingetogen' en creatief bezig te zijn, komt ook de geest tot rust, schept men de tijd om even tot bij zichzelf te komen, creëert men zelfs een sfeer van meditatie en stilte. Op andere momenten staat dan weer het sociaal contact vooraan, bij de uitwisseling en het aanleren van nieuwe technieken.

De beide, stil bezig zijn bij zichzelf en het sociaal contact, maken dat zulke inzet en hobby vele jaren kunnen duren Bravo voor de dames van Erps-Kwerps. De opvolging is verzekerd. Nu nog de richting wijzen naar Ons Tehuis-Brabant of  een andere gelijkaardige instelling of dienst.

Meedoen

Info bij Marie-Louise Debien (KAV. Erps-Kwerps). Haaggatstraat 88, tel.02/759 87 19.
Ons Tehuis-Brabant vzw, Solidariteitsfonds, Perksesteenweg 126, 1910 Berg, tel.0l6/65 91 10.
 

VIJFDE ZONDAG VAN DE VEERTIGDAGENTIJD
omdat het zuiden plannen heeft.
Vele tijdsgenoten in het Westen staan hij het graf van Lazarus Kongo. We jammeren want Kongo is dood. Dat heb je met die aids en slechte politiekers. We jammeren en wenen over het stervende continent. We hebben de steen voorin gerold. Over en Out.
En Jezus staat bij het graf van Lazarus. Rol de steen weg. Lazarus komt naar buiten. Doe zijn windels los. Geef hem leven en geef hem toekomst. Laat hem groeien.
En Jezus staat bij de kleine Kongolese mens. In de dorpen en de steden. Rol de steen weg van uitbuiting en van een onrechtvaardige wereldeconomie. Kongo kom naar buiten. En tot ons: geef ze een stem. Geef ze toekomst. Maak de verstikkende windels los. Laat Kongo leven. Geef ze recht op hoop. In Kongo en overal in het Zuiden. En wij zullen zelf vrijer ademen.
Geloven in de opwekkende kracht van Jezus is in dit opstandingverhaal - een vroege Pasen - ook een opstandig verhaal. En zelf opstandeling worden   tegen dodende machtshebbers. We gaan naar Pasen.
Dit is een geloofsverhaal, een bevrijdingsgeschiedenis, een verrijzenis van een volk. Dit is een verhaal van toekomst.
Daarom ademt heel de actie Broederlijk delen de sfeer van Pasen, diep in en uit.
Kongo is Lazarus. Maak de windels los, duw de steen weg en laat Kongo groeien. En zie: wij zullen vrij worden. En hoop vinden. Want iedereen heeft recht op hoop. En dan zullen wij groeien.

FEEST WIJZER PALMZONDAG
Op Palmzondag herdenkt de kerk de intocht van Jezus in Jeruzalem. Vanaf de vierde eeuw ontstond in Jeruzalem de gewoonte om deze zegetocht elk jaar op de laatste zondag van de vasten over te doen. De priester of bisschop nam symbolisch de plaats in van de Heer en werd langs de weg door
jong en oud toegewuifd met palmen en olijftakken. Dit gebruik verspreidde zich geleidelijk naar het Westen, waar het in de negende eeuw vrij algemeen was. Palmen en olijftakken kende men in het Noorden niet en werden vervangen door de groene takken van de buksboom. (De plechtige palmwijding is later toegevoegd.) Niet overal nam de priester de plaats in  van Jezus. Soms werd gewoon een kruis meegedragen of een beeld van Jezus op een (palm)ezel gezeten. In de middeleeuwen werd per stad maar één processie georganiseerd. Vanuit een kerkje buiten de stad trok men
naar de hoofdkerk. Aan de stadspoort werd de stoet verwelkomd, zoals men ook bij de blijde intrede van een koning deed. Toen later in alle kerken een palmwijding plaatsvond, verwaterde de intrede en de processie meestal tot een symbolisch gebeuren. Soms ginngen alleen nog de priesters naar buiten. De kerkdeur werd gesloten en weer geopend nadat met het kruis op de deur was geklopt. Het binnenkomen van de kerk verving de intrede in de stad. De kerk werd vergeleken met hemelse Jeruzalem.
Palmzondag is ook het begin van de Goede Week. Het komende lijden van Jezus staat met de lezing van het lijdensverhaal in schril contrast met de feestelijke intocht.

CHRISMAVIERING
Alle medewerkers van parochieploegen en werkgroepen uit onze parochies en instellingen zijn van harte uitgenodigd voor de chrismaviering waarin Kardinaal Danneels voorgaat. Deze viering gaat door op maandag 21 maart 2005 om 19.30 uur in de Sint-Rombautskathedraal te Mechelen. In dit werkjaar met als thema 'Gezonden om te vieren' worden in het bizonder alle gelovigen uitgenodigd die zich inzetten voor de liturgie in onze kerk. Na de lering is iedereen uitgenodigd voor een ontmoetingsmoment in het Diocesaan Pastoraal Centrum.

`T AKKOSJEKE
Op zaterdag 19 maart tussen 11.30 uur en l5 uur is er de 45ste tweedehandsmarkt - kinderkleding tot 16 jaar. De verkoop van de zomerkleding gaat door in G.C. Colomba, Wijngaardstraat 1 in Kortenberg.Binnenbrengen en nazicht: vrijdag 18 maart tussen 15.30 uur en 20 uur. Afrekening: zondag 20 maart tussen 9.30 uur en 10.30 uur. Info: akkosjeke@tiscalinet.be. Er worden geen cheques meer aanvaard.

K.V.G. AZALEA'S
Op zaterdag 2 april 2005 is er onze jaarlijkse huis aan huis verkoop van azalea's ten voordele van onze Katholieke Vereniging van Gehandicapten. Op vrijdag 1 april mag je vanaf 13.30 uur zelfje azalea komen uitkiezen in "de Klok". Ten zeerste aanbevolen!

ORGANISTIEK
Organistiek is een groep jonge organisten. Zij organiseren voor de zevende maal een orgelconcert ten voordele van het goede doel. Dit jaar schenken zij de inkomsten aan de Organisatie KOPP (Kinderen van ouders met Psychische Problemen ) van het universitair centrum Sint-Jozef in Kortenberg. Het concert gaat door op zondag 20 maart om 15 uur in de kapel van het centrum te Kortenberg.

VERLEG JE EIGEN GRENZEN EN KOM TOT NIEUWE INZICHTEN
Ook op een keerpunt
Wel eens mijmerend bezig met je eigen geleefde leven, je bezigheden, je gezin, en alles waar je zo naar verlangt? Ben je op zoek naar meer zingeving, een sterker fundament voor je leven? Wil jij je persoonlijkheid verder ontplooien, je zelfvertrouwen, je gezond gevoel van eigenwaarde? Vele mensen zijn je al voorgegaan op een heel specifieke weg naar levensverdieping, ook mensen die van kop tot teen betrokken zijn in het lokale kerkwerk, in het welzijnswerk,  in het al dan niet rustig `gelovend' zoeken, in het staan op de drempel van heel wat veranderingen.
Wel willen maar niet durven
Je krijgt de kans om je grondig te informeren. Dinsdag 22 maart 2005 van 20 tot 21.30 uur in `t Groeihuis, Sint-Jozefsdreef 7 te 3020 Herent komen mensen met interesse samen, gewoon vrijblijvend om de begeleiders te bevragen over wat men zoal kan en mag verwachten als men in dit vormingsproces instapt. En zeker ook om geboeid te luisteren naar het levensverhaal van mensen...
Info vooraf en liefst aanmelden:
Bij de begeleiders van `t Groeihuis, via Lieve Fierens. tel./fax 016/20.87.94 en lieve.fierens@prh.be en Godelieve De Keyser, tel./fax 02/759.59.29 en godelievedekeyser@scarlet.be als lid van het promotieteam PRH regio Kortenberg/Leuven. Of ... kom gewoon eens kijken. Van harte welkom.

LEZINGEN
Organisatie: Openbare Bibliotheek Kortenberg in samenwerking met KAV Erps-Kwerps, KAV Kortenberg en Erfgoedhuis Kortenberg VZW.


Parochieblad 9 maart 2005

Pédaleur van beroep

Meer dan een theoretische toelichting illustreert het verhaal van Fiston waar het deze keer in de vastenactie Broederlijk Delen om draait.

De campagne vraagt onze aandacht en inzet om mensen in Congo te bemoedigen bij hun inspanningen om te werken aan hun lotsverbetering. Maar om iets op te starten en om het te laten groeien is er geld nodig.
Met dit geld kunnen de Congolezen zelf de handen uit de mouwen steken, want daar gaat het bij Broederlijk Delen om. Mensen het zelf laten doen, al blijven technische bijstand en vorming hard nodig. Het kapitaal dat via de vastencampagne verzameld wordt, dient als startkapitaal of wordt in de vorm van een kleine lening gegeven aan wie iets begint. Zonder middelen immers kan niets groeien.

Tussen Bongo en Kananga

Ik heet Fiston en ben 16 jaar. Thuis ben ik de oudste en ik heb nog drie zussen en een broer. Als oudste zoon help ik mijn vader Stanis. Hij is een maïsboer. Elke dag is er heel wat te doen: onkruid wieden, zorgen dat er water is, zaaien, oogsten. Er is zoveel werk thuis en op het veld dat mijn vader en moeder het niet alleen kunnen bolwerken, daarom help ik.

Soms droom ik om naar school te kunnen gaan, maar dat kan niet. Het is voor mijn ouders veel te duur om me naar de stad te sturen waar die school is. Ze zouden bovendien een paar helpende handen missen. Gelukkig heb ik wel leren lezen en schrijven in het schooltje van het dorp.

In de boerengroep

Ik werk thuis en ik ben ook bij de boerengroep van ons dorp. Deze werd enkele jaren geleden opgericht door mijn vader en een aantal andere boeren. De boerengroep heeft een veld in eigendom dat ze samen bewerken.

Met de opbrengst van de oogst heeft de groep al een aantal dingen kunnen doen. Zo hebben ze dat kleine schooltje kunnen bouwen. Mijn jongere zusje Aveline kan daar nu leren lezen en schrijven. Om de juf te kunnen betalen, moeten de ouders zelf iets bijdragen, want van de staat krijgen we niets.

Als pédaleur

In de boeren groep ben ik als jonge vent vooral pédaleur. Dat wil zeggen dat ik zware vrachten vervoer met de fiets. Op die manier kunnen we de mais zelf  verkopen in Kananga, de dichtstbijzijnde stad, wat voor ons beter Maar zonder sterke fietsen kan dat niet omdat de weg van Bongo naar Kananga vol putten zit en er geen vrachtwagens kunnen rijden. Trouwens in ons dorp hebben we zelfs geen vrachtwagen. We moesten dus de maïs verkopen aan opkopers die de oogst dan naar de stad brachten. Maar de prijs die zij voor onze maïs gaven was veel lager dan de prijs die we krijgen als we het zelf doen.
 

Zelf maïs verkopen

Sinds enkele jaren is een oude spoorlijn tussen Bongo en Kananga terug in gebruik. Enkele keren per jaar huren we nu een wagon om onze maïs te transporteren naar de stad. Het treinstation ligt echter op enkele kilometers van het dorp. Dat is te ver om de zakken vol maïs tot daar te dragen. Daarom schakelt de boerengroep op het moment dat de oogst gedaan is een aantal mannen in, waaronder ik, om de zakken op fietsen tot aan het station te brengen.

We leggen de zakken op de fiets en duwen dan tot aan het station. Omdat ik redelijk sterk ben, ben ik een van die vaste pédaleurs. De fietsen konden we kopen dankzij een lening van Broederlijk Delen. Een lening, want we moeten dat geld teruggeven. Op die manier konden we starten. We doen ons werk graag en we hebben nog heel wat plannen om vooruit te komen.

Dit verhaal laat ons zeker niet onberoerd. Hebben we niet allemaal een of andere affiniteit met dit land, al is het vanuit ons gemeenschappelijk verleden, vanuit verhalen van mensen die er hebben geleefd, van de nieuwsberichten elke dag...
 
 

JAMBO-UITNODIGING
Vrijdag 18 maart 2005-20 uur - Cultuurzolder Erps-Kwerps - gratis toegang
Voor iedereen bij wie Congo Nauw aan het hart ligt

Een keitoffe bijeenkomst. Met sfeerbeelden uit Congo, over `Bongo en de maïsboeren en de pédaleurs',
het door de parochiefederatie gekozen project.
Jos Verhoogen uit Erps-Kwerps geeft toelichting.
Hij is in Bongo geweest en heeft
het hele project in prachtdia's samengebald.
En er is muziek, Afrikaanse songs en djembé.
Ook een hapje uit de Congolese keuken.
En er is zeker nog wat meer achtergrondinformatie over het opzet en de concrete doelstelling van de vastencampagne `Congo wil groeien!'
Alles tesamen, een samenkomst die heel wat verrassends in petto heeft.

De parochiefederatie Kortenberg en de werkgroep Broederlijk Delen/Welzijnszorg
heten jullie van harte welkom.

Wie Broederlijk Delen en in het bijzonder het project `Bongo' financieel wil steunen,
kan dit doen tijdens de omhalingen in de kerk.
Het kan ook gebeuren met een gift tijdens deze bijeenkomst of
door te storten op het rekeningnummer 000-0000092-92 van Broederlijk Delen, met de vermelding `Bongo'.
Wie een `storting' doet van 30 euro en meer, geniet van een fiscaal voordeel.















































VIERDE ZONDAG VAN DE VEERTIGDAGENTIJD:

omdat het zuiden plannen heeft.
Wij zijn blind. Stekeblind. Want we zien niet met de ogen van ons hart. Voor velen van ons heeft Congo geen toekomst meer. Wat zou je dan blijven geven. Nog maar eens. En als Jezus tijdgenoten staan we met ons oordeel klaar. Daar was het de schuld van de blindgeborene. Of van zijn ouders. In Congo zijn ze lui, of dom of verkeerd bezig. En we zien het kleine niet. Dat stilaan groeien gaat. Van onderuit. Boeren in Bongo of vrouwen in Kasai. Of een volk dat een stem wil krijgen en een kerk die dat heeft begrepen en zelf haar stem verheft.

God kijkt anders naar de werkelijkheid. Hij kijkt naar de ziel. Jezus ziet de blindheid bij hen die (ver)oordelen. God ziet in Davïd, onaanzienlijk en onbeduidend, leven en toekomst.

Laat Congo groeien. `Broederlijk Delen moedigt ons aan beter te kijken en de groeikansen te zien, de nieuwe wegen die mensen gaan."
Wie is ten dode? Wie is blind geboren?
Jezus opent ons de ogen. Om leven te zien.

We vragen geld. Geld voor Congo. We geven het aan hen. Want zij hebben recht op hoop.
 

CHRISMAVIERING
Alle medewerkers van parochieploegen en werkgroepen uit onze parochies en instellingen zijn van harte uitgenodigd voor de chrismaviering waarin Kardinaal Danneels voorgaat. Deze viering gaat door op maandag 21 maart 2005 om 19.30 uur in de Sint-Rombautskathedraal te Mechelen. In dit  werkjaar met als thema 'Gezonden om te vieren' worden in het bizonder alle gelovigen uitgenodigd die zich inzetten voor de liturgie in onze kerk. Na de viering is iedereen uitgenodigd voor een ontmoetingsmoment in het Diocesaan Pastoraal Centrum.

ORGANISTIEK
Organistiek is een groep jonge organisten. Zij organiseren voor de zevende maal een orgelconcert ten voordele van het goede doel. Dit jaar schenken zij de inkomsten aan de Organisatie KOPP (Kinderen van ouders met Psvchische Problemen) van het universitair centrum Sint-Jozef in Kortenberg. Het concert gaat door op zondag 20 maart om 15 uur in de kapel van het centrum te Kortenberg.

VERLEG JE EIGEN GRENZEN EN KOM TOT NIEUWE INZICHTEN
Ook op een keerpunt
Wel eens mijmerend bezig met je eigen geleefde leven, je bezigheden, je gezin, en alles waar je zo  naar verlangt? Ben je op zoek naar meer zingeving, een sterker fundament voor je leven? Wil jij je persoonlijkheid verder ontplooien, je zelfvertrouwen, je gezond gevoel van eigenwaarde? Vele mensen zijn je al voorgegaan op een heel specifieke weg naar levensverdieping. ook mensen die van kop tot teen betrokken zijn in het lokale kerkwerk, in het welzijnswerk, in het al dan niet rustig `gelovend' zoeken, in het staan op de drempel van heel wat veranderingen.
Wel willen maar niet durven
Je krijgt de kans om je grondig te informeren.
Dinsdag 22 maart 2005 van 20 tot 21.30 uur in `t Groeihuis, Sint-Jozefsdreef 7 te 3020 Herent komen mensen met interesse samen, gewoon vrijblijvend, om de begeleiders te bevragen over wat men zoal kan en mag verwachten als men in dit vormingsproces instapt En zeker ook om geboeid te luisteren naar het levensverhaal van mensen...

Info vooraf en liefst aanmelden:
Bij de begeleiders van `t Groeihuis, via Lieve Fierens, tel./fax 016/20.87.94 en lieve.fierens@prh.be en Godelieve De Keyser, tel./fax 02/759.59.29 en godelievedekeyser@scarlet.be als lid van het promotieteam PRH regio Kortenberg/Leuven.

Of ... kom gewoon eens kijken. Van harte welkom.
 

SPREUKEN

Beter thuis vriendelijk zijn, dan op een afstand wierook branden. (Chinees spreekwoord)

Dikke nekken kunnen moeilijk het hoofd wenden naar een ander. (Anoniem)

Geen misdaad zo brutaal en schaamteloos als de uitbuiting van de vrouw. (Mahatma Gandhi)

Als afgunst geluid maakte zou het lawaai oorverdovend zijn.(J. Vermeulen)

 Sober leven is geen somber leven. (Anoniem)

 De onrust des Heren zij altijd met ons. (Martin Luther King)

 Denk niet dat ge dicht bij God staat als ge ver van de mensen blijft. (Anoniem)

 De prins van de vrede kreeg geen Nobelprijs maar een doornenkroon. (Walter Lütki)

 Geen nacht is zo donker of er volgt een morgen op. (Anoniem)


Parochieblad 2 maart 2005

Een wereld van religies

Het is niet de eerste keer dat de drie verenigingen - KWB en KAV en Davidsfonds - voor een aantal initiatieven de handen in elkaar slaan. Dit trio uit Erps-Kwerps doet dat al jaren en met succes want `samen maakt sterk'.

De vormingsreeks `de vijf wereldgodsdiensten' kreeg heel wat enthousiaste mensen verzameld, niet alleen om
te luisteren maar tevens om vragen te stellen aan iemand die er veel van afweet. En dat gebeurde ook die dinsdagavond in februari wanneer het Boeddhisme als laatste uit de reeks aan zet was. En het mag gezegd: een uiteenzetting `life' meemaken heeft toch altijd dat ietsje meer ... men kan tenminste iets terugzeggen, interactief!

Verenigingen van christelijke signatuur
We stelden de vraag waarom KWB en KAV en het Davidsfonds, als parochiale verenigingen, de wereldgodsdiensten op de agenda hadden geplaatst.

In de verklaring van de KWB, de hoofdinitiatiefnemer, vinden we het antwoord:

Zin en betekenis

Het is een gegeven van alle tijden en alle culturen dat de mens op zoek is naar het waarom van zijn bestaan.
Wat ligt er aan de natuur ten grondslag? Hoe kan de mens vat krijgen op hetgeen hem omringt en zich dikwijls als een onbegrepen iets buiten of boven hemzelf laat aanduiden. Is de wereld om hem heen eindig en vergankelijk of is er iets dat bljvends is in het geheel? Hebben de dingen die de mens overkomen zin of betekenis, of is dat alles slechts schijn, een voorbijgaand hersenspinsel?

Deze zoektocht heeft zich over vele duizenden jaren afgespeeld en is nog niet ten einde. Iedere cultuur ontwikkelde stukje bij beetje een idee hoe de wereld achter de zichtbare dingen er uitziet.

Onbegrepen natuurverschijnselen kregen een betekenis en een gezicht. Langzaamaan ontstond er een ontwerp. Maar die culturen zijn niet geïsoleerd ieder tot hun eigen ontwerp gekomen. De culturen stonden met elkaar in contact. Verhalen werden doorverteld over grenzen heen.
De mensen trokken van het ene gebied naar het andere en hoorden nieuwe verhalen. Ervaringen, zowel individuele als van een heel volk, werden in de verhalen op genomen.

Culturen kwamen en gingen. En daarmee ging ook een aantal ontwerpen verloren. De Grieks-Romeinse religie
kennen we nog slechts uit de boeken. Van de godsdienst van de Perzen en de Inca's is weinig meer over.

Een stamboom

In de reeks `Een wereld van religies' is voorrang gegeven aan de vijf grote levende religies: het Hindoeïsme, het
Boeddhisme, het Jodendom, het Christendom en de Islam. Deze volgorde is niet willekeurig maar ingegeven door de idee dat de religies door hun geschiedenis sterk met elkaar verbonden zijn. Er is zoiets als een stamboom.
Hindoeïsme en Jodendom gaanver in de historie terug maar zijn ook niet uit het niets ontstaan.
Maar hoe verder we teruggaan in de tijd, hoe moeilijker het wordt om de herkomst en de verbanden te zien.
De wortels van het Hindoeïsme reiken ver in het verleden terug, die van het Jodendom eveneens.
Het Boeddhisme is later ontstaan als reactie op een hervormingsbeweging binnen het Hindoeïsme.

Het Christendom is gestart als een beweging binnen het toenmalige Jodendom maar ontwikkelde zich, toen het
besloot zich ook tot de niet-Joden te richten, al snel in de richting van een nieuwe religie.
De Islam nam bij zijn ontstaan veel elementen uit het Jodendom en het Christendom over maar kreeg door
zijn grote gebondenheid aan de Arabische cultuur een heel eigen gezicht.

Tot zover de rode draad in het hele verhaal. Boeiend om weten om zo de hele puzze beter te kunnen verstaan.
Want meer en meer komen we allemaal in direct contact met mensen van een andere cultuur en met een andere
religie dan de onze.
En dan kan achtergrondinformatie uitstekend van pas komen.

Nu al noteren in je agenda:

Vrijdag 18 maart 2005
20 uur
Cultuurzolder Erps-Kwerps
Happening Broederlijk Delen
`Congo wil groeien!'

Iets goeds ontdekken uit de Vastenkalender `Congo wil groeien!'

Iedereen heeft van tijd tot tijd eens een opkikker nodig. Dat kan van alles zijn: een schouderklopje, een bemoedigend woord. Mevrouw Terruwe, een Nederlandse psychiater, schreef eens: Het kan zijn dat je jarenlang met bittere pijngevoelens in je hart hebt rondgelopen, omdat je niet of te weinig gewaardeerd werd. En zie, plots is er iemand die je tot op de bodem toe waardeert. Een mens kan dan vreugdetranen schreien die opwellen uit het diepst van zijn wezen. Die vreugdetranen brengen de boodschap dat je toch met jezelf tevreden mag zijn.
Dat je een mens hebt ontmoet die liet blijken dat hij iets goeds in je ontdekt heeft. Hij vindt je waardevol, en straalt dat op allerlei manieren uit. En je voelt ineens dat je er best mag zijn. En je vindt, na zo'n ervaring, ook de ander waardevol zoals nog nooit tevoren. Dan kunnen wij weer verder met nieuwe moed.

Vastentijd is een tijd om elkaar meer te bevestigen. Wij hebben elkaars geluk in handen.

SPREUKEN


VASTENPROJECT: BONGO IN CONGO

We luisterden op een werkgroepvergadering naar het verhaal van Jos Verhoogen uit Erps-Kwerps, die in opdracht van Broederlijk Delen, een prachtige fotoreportage maakte en er tussen de mensen leefde. Vooral  zijn getuigenis over het leven in Bongo vonden we heel sterk.., het leven zoals het is in Bongo: hoe vrouwen om zes
uur `s morgens samen naar de bron vertrekken, 2 uur te voet; er zichzelf en ook hun kleren wassen, en dan met 25 liter water op hun hoofd babbelend en zingend terugkeren... hoe hun kinderen getraind worden om water te dragen.. Hoe trots hun mannen zijn over hun resultaat met het gezamelijk veld, en het toekomstperspectief voor de lokale gemeenschap. Voor ons was het duidelijk: de maïsboeren van Bongo willen we helpen. Met de eerste omhaling in de kerken van onze federatie tijdens het weekend van 5 en 6 maart, willen we Broederlijk Delen helpen bij hun engagement:

We geloven er in dat vele mensen uit onze federatie deze plannen daadwerkelijk willen steunen! We nodigen nu reeds iedereen uit op een info-avond op 18 maart, om 20 uur in het OC Cultuurcafé De Zolder in Erps-Kwerps, met de fotoreportage en een getuigenis van Jos Verhoogen.
Parochieblad 23 februari 2005
Pater Jan Geerits : Salvatoriaan & Congo

Pater Jan Geerits is Salvatoriaan en woont sinds september met een aantal medebroeders in de Oude Abdij Kortenberg. Hij is net geen 20 jaar  missionaris geweest in Congo en wel in de regio waar  Broederlijk Delen een aantal projecten op stapel heeft staan. In het kader van de campagne `Congo wil groeien!' gingen we luisteren naar wat hij ons over Congo te vertellen heeft, weliswaar als missionaris.
Het was al bij het eerste woord duidelijk: pater Jan is en blijft een missionaris in hart en nieren, met eigenlijk een onuitgesproken en stil verlangen om opnieuw te vertrekken, niet terug naar Congo maar naar een andere plek ergens op de aardbol.
Ondertussen is hij meewerkend priester in de parochiefederatie Zaventem. Zijn favoriete inzet echter is Salvast, het studentenhuis van de Salvatorianen in Heverlee.

Pater Jan begint zelf en heel spontaan met te zeggen: Ik ben misvormd door Congo! Dat roept natuurlijk een aantal vragen op en ik luister naar zijn relaas.
"Vier jaar geleden kwam ik hier aan met mijn ervaring als pastoor in Congo. Een schok. Ik had in mijn missiegebied een levende kerk gekend, groeiend en bloeiend, met veel jongere mensen en er was sfeer en ik ging daarin op. Over God en de bijbel spreken was voor niemand een probleem. Congolezen zijn van nature uit immers religieus en laten dit ook duidelijk en in alles blijken. Mijn eerste contacten met de lokale kerk hier waren voor mij ontgoochelend: over geloven wordt er niet openlijk gepraat, tijdens een viering zitten mensen achteraan in de kerk, er is een houding van laat me gerust en stel niet teveel voorwaarden..."

Terug naar Congo, wat gebeurde daar?

Ik ben een aantal jaren in Kolwezi (streek kopermijnen) geweest, daarna in het binnenland (brousse) en een jaartje in Kalamba, een kleine parochie in een godverlaten gebied. Het was een totaalwerking, zowel onderwijs en praktische scholing, dispensarium, werken met vrouwengroepen, zorgen dat mensen hun brood konden verdienen, vervoer, ... En natuurlijk en zeker zo belangrijk catechese, zorg voor zieken en armen, liturgie,

Ik `bediende' op een bepaald moment 40 dorpen (parochies), wel niet te vergelijken met de dorpen hier, en dat kon ik natuurlijk niet allemaal alleen. Ik schakelde catechisten in, vond vrouwen voor het werken met moeders, er was jeugdwerking, er volgden gebedsdiensten en de mensen deden dat allemaal zelfstandig. Ik had met hen wel wat kunnen voorbereiden met de schaarse middelen die ik had. En dat ging

Als ik na enkele maanden in een parochie kwam deed ik navraag over hoe het was gegaan en ik deed wel eens controle over het resultaat. Geen eerste communie" als er te weinig inzet was geweest of te weinig kennis en ik ging de catechist  gevragen over hoe hij of zij het had aangepakt. Ik deed voorstellen voor in het vervolg. Ook geen sacramenten zoals doopsel en huwelijk zonder voorbereiding. En de mensen namen dat aan en deden er iets voor.

Het is een groot contrast met hier en nu en zoveel jaren ben ik toch niet weggeweest. En dat wringt. Hier mag men aan mensen niks vragen ... en er kan zoveel zonder echte voorbereiding en engagement.

Kan men de twee situaties zomaar naast elkaar zetten?

Ik zie zeker een verschil. In Congo hebben mensen niks anders dan wat de plaatselijke kerken te bieden hebben, toch zeker in de ontwikkelingsgebieden. Een beetje te vergelijken met wat wij hebben gekend, enkele decennia terug. Hier hebben kinderen en ook volwassenen nu een overvolle agenda, ze kunnen tussen zovele dingen kiezen, zodat bijvoorbeeld een wat langerlopende catechese en een wat intensere werking met misdienaars een brug te ver is. En dat doet zeer.
Ik stond er bij mijn thuiskomst echt verweesd bij en voelde me enigszins buitenspel staan. Dat gevoelen groeide eigenaardig genoeg ook de laatste jaren in Congo. Ik voelde aan dat ik hun diepste diepe ziel niet echt kon peilen. Er waren zoveel `krachten en machten' die bleven meespelen en waar ik als christen en priester niet bij kon en ook niet echt kon in meestappen.
Ik was en bleef een blanke man die het Westerse denken en doen niet kon verloochenene. En dat begon me te ergeren.
In die periode stond er een equipe van goedgevormde zwarte Salvatorianen klaar en die konden het gebaande werk verderzetten, vanuit hun cultuur. Dat zal zeker anders zijn dan hoe ik het ooit droomde. Maar ik kon met een gerust gemoed vertrekken.

Missionaris, iets bijzonder?

Als missionaris is men pastor, herder van mensen, dat is het in wezen. Het engagement en de zending zijn duidelijk evangelisch onderbouwd. `Ik was naakt, hongerig, zat gevangen en ... en dat heb je aan Mij gedaan.' Men kan niet alleen verkondigen en bidden, het materieel-economische en zorgende horen erbij, volwaardig. Het hele reilen en zeilen van een groep mensen wordt opgenomen en ondersteund, ook structureel.
Als pastor heeft men geduld. Lukt iets niet dan blijft men toch ter plaatse en probeert men het een volgende keer anders. Dat alles uit liefde voor mensen, een liefde die gevoed wordt door Gods liefde en in navolging van Jezus.
Ervoor zorgen dat mensen het goed hebben, bijdragen tot hun persoonlijk geluk, dat is de diepste drijfveer van een missionaris met inzet  van heel zijn leven.

 `Congo wil groeien!', hoe dit te verstaan?

Dit land heeft veel natuurlijke rijkdommen waarmee heel wat kan gebeuren, ook al toont de geschiedenis dat er met die rijkdom in het verleden heel speciaal is omgegaan.
Dat moet anders. Ik durf suggeren om het thema "Congo wil groeien" te verstaan als 'de meest eenvpudige Congolees van de straat groeikansen geven'. Dat kan door mensen sterker te maken - 'samen sterk' - zowel sociaal-economisch als gelovend/spiritueel.
Zeker ook door mensen langs voorlichting en scholing bewust te maken en te stimuleren om met alle mogelijke middelen zelf iets te doen aan hun levensomstandigheden.
Niet langer zomaar blijven afwachten om te krijgen en te blijven krijgen, zonder iets terug te doen.
Zeker ook investeren in praktische scholing, in het vormen van geschoolde handarbeiders.
Iets opbouwen is ook letterlijk werken met de handen en dit lijkt men wel eens te vergeten in de roep naar onderwijs en scholing en ontwikkeling.
Wat me zeer ter harte gaat, zijn de consequenties van een oproep als 'Congo wil groeien'. Wij in het 'Noorden' leven immers op `grote voet' en dat ervaar ik sinds mijn thuiskomen elke dag opnieuw. Dat botst met mijn Congo-ervaringen en met heel mijn persoonlijke levensinstelling. Het kan allemaal eenvoudiger.

G. De Keyser

SPREUKEN
Niemand is christen die zich het leed van het volk niet aantrekt. (Camillo Torres)
In heel wat landen duurt de vasten een leven lang. (F.G. Menen)
Ik kloeg dat ik geen schoenen had tot ik iemand zag die geen voeten had. (Anoniem)
Er is genoeg voor ieders behoeften, maar niet voor ieders hebzucht. (Mahatma Gandhi)
Praatjes  vullen geen gaatjes. Anoniem
Het gouden kalf is reeds een grote koe geworden. (Michel Verstraeten)
Mensen vechten voor rechten maar zwichten voor plichten. (Roger Vanhopplinus)
De ene generatie bouwt de straat waarop de volgende rijdt. (Chinees spreekwoord)

CRM-KORTENBERG
CRM-Kortenberg nodigt alle belangstellenden uit op een voordracht over "Europa, een verhaal van sprookjes en volkse wijsheid" gebracht  door  sociologe en woordkunstenares Hilde Maelstaf. De laatste 15 jaar voerde mevrouw Maelstaf diverse opdrachten uit in de nieuwe lidstaten van de Europese Unie, als medewerkster van een Europese organisatie. Wij verwelkomen u graag in de feestzaal van de home in Erps-Kwerps op maandag 28 februari om 15 uur. Leden betalen 2 euro, niet-leden 4 euro.

Parochieblad 16 februari 2005
Congo wil groeien!

Broederlijk Delen 2005 - Bongo een positief" verhaal uit de Congo
Bongo is één van de vele dorpen aan de belangrijkste spoorlijn van Congo in West-Kasaï. De mensen hebben er geleerd om voor zichzelf in te staan. Ze dromen geen onmogelijke dingen: een land om in vrede te wonen, onderwijs voor de kinderen, gezondheidszorg, een beter inkomen, ... Kort na het afbranden van onkruid en onderbegroeiing plant men de mais. Voorzichtig probeert men de boeren ervan te overtuigen om in rijen en met minder korrels per put te zaaien.
Jos Verhoogen uit Erps-Kwerps maakte in opdracht van Broederlijk Delen voor deze campagne een kleurrijke
fotoreportage. Je ziet hier enkele sfeerbeelden. Meer vind je op zijn website www.verhoogen.be. Hij is ook te
bereiken via jos@verhoogen.be.

Verleg je grenzen en kom tot nieuwe inzichten

Ook op een keerpunt
Wel eens mijmerend bezig met je eigen geleefde leven, je bezigheden, je gezin, en alles waar je zo naar verlangt? Ben je op zoek naar meer zingeving, een sterker fundament voor je leven? Wil jij je persoonlijkheid verder ontplooien, je zelfvertrouwen, je gezond gevoel van eigenwaarde?

Vele mensen zijn je al voorgegaan op een heel specifieke weg naar levensverdieping, ook mensen die van kop tot teen betrokken zijn in het lokale kerkwerk, in het welzijnswerk, in het al dan niet rustig `gelovend' zoeken, in het staan op de drempel van heel wat veranderingen...

Wel willen maar niet durven

Je krijgt de kans om je grondig te informeren. Dinsdag 22 maart 2005 van 20 tot 21.30 uur in `t Groeihuis, Sint-Jozefsdreef 7 te 3020 Herent komen mensen met interesse samen, gewoon vrijblijvend, om de begeleiders te bevragen over wat men zoals kan en mag verwachten als men in dit vormingsproces instapt. En zeker ook om geboeid te luisteren naar het levensverhaal van mensen...
Info vooraf en liefst aanmelden.
Bij de begeleiders van 't Groeihuis, via Lieve Fierens, tel./fax 016/20 87 94 en lieve.fierens@prh.be en Godelieve De Keyser tel./fax 02/759 59 29 en godelievedekeyser@scarlet.be als lid van het promotieteam PRH regio Kortenerg/Leuven.
Of ... kom gewoon eens kijken. Van harte welkom.
 

Parochieblad 9 februari 2005 Parochieblad 2 februari 2005 Parochieblad 26 januari 2005 Parochieblad 19 januari 2005 Parochieblad 12 januari 2005
 


Parochieblad 5 januari 2005
 

KERKFABRIEK-KERKRAAD-KERKBESTUUR

Er kwam een officieel document van het `Vicariaat Vlaams Brabant en Mechelen' dat toelichting geeft bij de werking in de toekomst van de kerkfabrieken, -raden en -besturen.

Dit document verwijst naar het decreet (een wet) van 7 mei 2004 dat de materiële organisatie en werking regelt van de erkende erediensten in het Vlaamse Gewest. Dit decreet is bindend. Het vervangt de bijna tweehonderd jaar oude regeling die nog dateert van n de tijd van Napoleon; een regeling als gevolg van het concordaat met de rooms-katholieke kerk.

Vlaamse gewest

In het Vlaamse gewest zijn zes erkende erediensten: de roomskatholieke, protestantse, anglicaanse, Israëlitische, orthodoxe en islamitische. De erkenning van erediensten is echter een federale bevoegdheid, zoals dat ook het geval is voor de wedden en pensioenen van de bedienaars van deze erediensten.

De toezichthoudende overheden (vooral dan de gemeenten) die de tekorten van de kerkfabrieken financieren, drongen er herhaaldelijk op aan om deze oude wetgeving te moderniseren. Na de regionalisering van de kerkfabrieken, als gevolg van de overheveling naar de regio's van de gemeentewetgeving, kwam in Vlaanderen de vraag naar hervorming van de bestaande wetgeving steeds sterker aan de orde.

Aan het indienen van het ontwerp van decreet ging er heel wat overleg aan vooraf tussen de overheid en de betrokken erediensten. Hoewel het decreet wijzigingen aanbrengt in de werking van de kerkfabrieken, is het geen radicale breuk met het verleden.

Beheer van het tijdelijke voor de rooms-katholieke eredienst

Het decreet regelt dus het beheer op lokaal vlak. Per parochie is er een kerkfabriek met een kerkraad en per gemeente komt er een centraal kerkbestuur wanneer er vier of meer parochies zijn. Dat is dus bij ons van toepassing.

OP HET EERSTE NIVEAU : KERKFABRIEK EN KERKRAAD

De kerkfabriek zorgt op parochiaal niveau voor de eigenlijke materiële Organisatie en de werking van de erkende eredienst. Deze taak bestaat uit het onderhoud en de bewaring van de kerk of kerken; het beheer van de goederen en gelden die eigendom zijn van de kerkfabriek of die bestemd zijn voor de uitoefening van de eredienst.

De kerkraad bestuurt de kerkfabriek. Deze kerkraad bestaat uit vijf leden en de vertegenwoordiger van de bisschop.


OP HET TWEEDE NIVEAU : CENTRAAL KERKBESTUUR

Het centraal kerkbestuur is het centraal aanspreekpunt voor de gemeente in alle aangelegenheden van kerkfabrieken op het grondgebied van de gemeente. Het zorgt voor het gemeenschappelijk indienen bij het gemeentebestuur van alle documenten inzake financieel beheer van de kerkfabrieken. Het staat in voor administratieve en technische ondersteuning bij de werking van de kerkfabrieken.

Het centraal kerkbestuur bestaat uit leden gekozen door de leden van de kerkraden en de vertegenwoordiger van de bisschop en een expert die door de leden wordt verkozen.


Nog dit voorjaar

Het decreet treedt in werking op 5 maart 2005, met als gevolg dat reeds de daaropvolgende maand, in april dus, de kerkraden moeten zijn samengesteld overeenkomstig de beschikkingen van dit decreet.

De eerste installatie gebeurt door de bisschop op voorstel van de aangestelde verantwoordelijke van de parochie, concreet pastoors Geyskens voor de parochies Kortenberg en Erps-Kwerps en pastoor Salens voor de parochies Meerbeek en Everberg. Deze verantwoordelijken richten een oproep tot kandidaten voor het lidmaatschap van de kerkraad.

Deze oproep komt in het parochie/federatieblad (met dit artikel dus). Dezelfde oproep wordt begin januari  schriftelijk en toegankelijk uitgehangen in de kerk van elke parochie.

De verantwoordelijke zal uit de kandidaten vijf kandidaten voordragen aan de bisschop. Om kandidaat te zijn moet men minstens 18 jaar oud zijn, rooms-katholiek zijn en de leeftijd van 75 jaar niet bereikt hebben.

Na de aanstelling van de leden van de kerkraad moet het centraal kerkbestuur worden samengesteld en de hele procedure moet afgerond zijn eind juni.

Onderscheid VPW en kerkfabriek

De Vereniging Parochiale Werken (VPW) biedt als vzw aan de parochie de mogelijkheid juridische handelingen te stellen binnen de doelstellingen van de vzw en die zijn vastgelegd in haar statuten. Zo kan de parochie binnen het kader en ter ondersteuning van haar opdracht via de vzw zelf activiteiten organiseren.

Een vzw is een privaatrechtelijke rechtspersoon waarvan het statuut geregeld is door de wet van 2 mei 2002. De leden dragen in principe geen aansprakelijkheid voor de verrichtingen van de vzw.

De kerkfabriek is een openbare instelling (opgericht door de overheid) die een wettelijke opdracht heeft. De kerkfabriek moet instaan voor de materiële voorwaarden die nodig zijn voor de uitoefening van de eredienst.
 

Oproep kandidaten KERKRAAD
Meerbeek, Everberg,
Kortenberg, Erps-Kwerps

Kandidaturen - schriftelijk - ten laatste zondag 16 januari 
bij pastoor Geyskens of pastoor Salens


























































 Naam en voornaam 
....................................................................................... 
....................................................................................... 
(Eigen formulering) 
....................................................................................... 
....................................................................................... 

 datum en handtekening 
.......................................................................................

Bijkomende info is te bekomen bij de respectievelijke verantwoordelijke van elke parochie. Dit artikel is slechts een samenvatting.

Raadpleeg zeker en vast ook het `decreet van 7 mei 2004 betreffende de materiële organisatie en de werking van de erkende erediensten - B.S. 6september 2004', voor iedereen toegankelijk via www.vlaanderen.be.

DANK

Veel dank aan de voorgangers, lectoren, misdienaars, kosters, parochieploegen en koren. Ook aan de mensen die zich vrijmaakten om onze kerken te kuisen. Dank ook aan hen die weer de mooie kerststallen hebben geplaatst (foto : kerststal in de kerk van Erps) en die onze kerken mooi hebben versierd met bloemen en groen en ook aande leden van de werkgroep Welzijnszorg die zorgden voor zinvolle teksten tijdens de vieringen van de advent. Maar zeker ook aan de talrijke aanwezigen in de kerstvieringen; het was mooi!
 
 

Parochieblad 29 december 2004
 
NIEUWJAARSBRIEF AAN DE LEZERS VAN HET PARCHIEBLAD

2004 een jaar om nooit te vergeten? Of een jaar om zo vlug mogelijk te bannen? Veel zal afhangen van de gebeurtenissen die je deel waren in het voorbije jaar.

Kwam de liefde langs, kwam een baby'tje je leven gelukkig overhoop halen? Vond je werk, een betere job? Genas je van een zware ziekte? Hadden de kinderen behoorlijke uitslagen op school? Kwam de verliefdheid over jou heen en voelde je diep gelukkig om jouw vriend(in)? Heb je een schat van een mens ontmoet in wiens handen je jouw leven hebt neergelegd?

Of had je pech? Liep alles verkeerd! Ging het bedrijf waar je werkte failliet en werd je afgedankt! Heeft je partner je verlaten? Slikt je zoon of dochter drugs, spuiten zij zich de ellende in! Hebben je ouders voor jou geen tijd, geen interesse! Laten ze jou aan je lot over? Ben je door het leven bedrogen en misbruikt? Heb je een geliefde verloren in de dood die op tijd, te laat of te vroeg is komen aankloppen!

Wat je ook meemaakte, op het einde van een jaar maak je een balans op. En bij het begin van het nieuwe jaar wens je de medemensen, dichtbij of veraf, het allerbeste toe.

Deken Jos

LIEFSTE MAMA EN PAPA

In het kleinste hoekje van mijn hart
bewaar ik voor jou een plaatsje apart
en ik vul het met lieve gedachten.

Ik schenkje het kleurtje rood van de liefde
en daarbij het groen van de hoop;
het geel van het geloof in andere mensen
en het zuivere wit dat je nergens kan kopen.

Ik toon je het blauw van de lentelucht
en het paars van de zomerse hei.
Je krijgt ook nog het bruin van de herfstgloed
en oranje brengt je licht in de donkere nacht.

Kleur met die tinten elke dag van het jaar
en maak het zo tot een bijzonder exemplaar.
Breng kleur in het leven, zorg voor sfeer,
dan wordt alles supercool en nog heel veel meer.

Vele warme zoentjes

Van je kindje Marthe

Geborgen zijn

Als geloofsgemeenschap sluiten we graag aan bij de wensen van deze kleine meid. Een jaar met rood, groen, geel en wit, blauw, paars, bruin en oranje... Het zijn zovele dimensies die ook ons levensjaar kleur zullen geven. 2005. Welkom.

`Geborgen zijn' komt niet vanzelf. Het is het geschenk van een heel groeiproces. We wensen dat iedereen toe en zeker de mensen voor wie die veiligheid en warmte er op dit ogenblik niet zijn. Onze geloofsgemeenschap leeft met hen mee en wilt temidden van al het feestelijk gejoel ook daar aandacht voor hebben. Nabij zijn, gezien worden, met name genoemd ... het zijn evangelische oproepen en tevens concrete werkpunten voor het komende jaar.

Geborgen zijn in God ... de ultieme droom, doorheen stilte, tederheid,  bemoediging, menselijk samenzijn.
 

HALT

Stilstaan bij de dingen.
Even recapituleren.
Even halt.
Waar sta ik nu?

Steeds verder,
steeds vooruit,
leidt mij helemaal mis.

Even sti1 dus,
even vragen,
is dit nu jouw Weg?
Zit het goed zo?
Mag ik verder?
En dan gaat het weer.

Maar regelmatig
moet het even.
Even vragen aan de Heer.

MDK
 

Parochieblad 22 december 2004
Zalig Kerstgebeuren
Gezinsvriendelijk hartverwarmend diep godsgeheim. Het is onze sterke wens dat het `feest' mag worden, ten diepste in uzelf en bij alle mensen die u omringen.

Een prachtcadeau
Een   materialenkoffer vol verrassingen, bestemd voor mama's en papa's van peuters en kleuters, ook voor omas en opa's, peters en meters, kortom voor alle volwassenen die met erg jonge kinderen omgaan. Een hebbeding voor wie de allerkleinsten vertrouwd wilt maken met onze geloofsschat en dat op een uiterst kindvriendelijke en  pedagogisch verantwoorde manier.

Beginnen maar!
In deze koffer zit heel wat bagage om ouders (volwassenen) en kleine kinderen te helpen stapsgewijs de weg in het geloof te gaan. Met verhalen, rijmpjes, liedjes en gebeden, symbolen en spelletjes. Met een prentenboek, plafondmobile, minikinderbijbel, vloerpuzzel, memoryspel, een handleiding 'Geloven thuis, hoe doe je dat?', een luisterboek/cd met verhalen, versjes en liedjes.. . Kortom , een schat die jarenlang mee kan gaan. Niet alleen super voor kinderen, maar zeker ook voor volwassenen die op deze manier voorzichzelf een eigen traject uittekenen.

De koffer heeft kleurrijk kindvriendelijk materiaal en dat bevordert zeker en vast het spelend samenzijn. Tegelijkertijd is `Geloven thuis' een project dat volwassenen iets aanreikt waarmee ze op een goede manier aan de slag kunnen. En daar is veel vraag naar. De Vlaamse Bijbelstichting is een van de meewerkende partners. Het is bijzonder mooi catechesemateriaal.

Nog niet aan gedacht
Dit materialenkoffertje is spiksplinternieuw en is te bekomen via de goede boekhandels en de liturgische centra (De Peerle/Mechelen, Keizersberg/Leuven). Voor de bestelling: ISBN 90 6173 920 9. Kostprijs: 25,50 euro.

Een beetje nieuwsgierig geworden? Ga dan naar www.geloventhuis.be en je bent zo verkocht. Niet alleen dat, maar met deze site ben je de eerstkomende vakantie)dagen zowieso een tijdje zoet.

KERSTWENS

Van harte aan al onze lezers: een Zalig Kerstmis!

OPEN BRIEF VAN MARIA AAN ALLE MENSEN
Beste mensen,
Ik zie hoe, tweeduizend jaar na de geboorte van onze zoon, vele mensen zijn boodschap misbruiken. De echte gelovigen zijn snel geteld... Daarom deze begeleidende brief bij het evangelie dat u in deze kerstnacht straks zult beluisteren. U moet me niet geloven. maar er was die nacht in Bethlehem in feite niet veel bijzonders aan de hand. Er was eigenlijk alleen maar een familie-aangelegenheid: onze zoon werd geboren en we noemden hem Jezus. Het werd pas een wereld-aangelegenheid dertig jaar later, toen hij als een volwassen mens de moed had om voor zijn geloof te sterven. Dat geloof hadden we hem zelf doorgegeven, zoals sommigen onder jullie bij hun kinderen ook doen. En Hij had het allemaal zo goed begrepen dat Hij het ook in daden wou omzetten. En toen er op een sabbat in de synagoge van Nazareth werd voorgelezen uit de profeet Jesaja, die sprak over de tijd dat de Messias zou komen, zei Hij: "Die tijd moet dan maar eens aanbreken, vandaag begin ik eraan!" En toen Hij drie jaar lang consequent had gedaan wat Hij die keer gezegd had, maakte men een einde aan zijn leven. Hij stierf voor wat Hij overal had uitgeroepen, en daar heb ik deze woorden het best van onthouden: "Wie zijn leven niet afstemt op een kind, zal geen toekomst zien!" Ik was erbij toen Hij stierf. Het was de meest verdrietige en tegelijk de grootste dag van mijn leven, want ik wist: een Zoon van God is opgestaan. Toen, met Pasen in Jeruzalem: toen werd het voor mij pas echt Kerstmis. En ik zou u, die vannacht naar de kerk gekomen  zijt om  zijn geboorte te vieren, willen zeggen: Vergis u niet in de datum, want zijn echte geboorte is onvoorstelbaar zonder zijn sterven en verrijzen.

Bethlehem,  middernacht  25 december 2004.
 

Parochieblad 15 december 2004
JEUGDPASTORALE WERKING KORTENBERG - GOD IN DE LOGEERKAMER

KORTVERHAAL

Marie en Heleen komen tot een gesprek. Marie had de grootmoeder van Heleen kunnen zijn. Je merkt het vaker dat tieners of twens makkelijker fundamentele vragen voorleggen aan hun grootouders dan aan hun eigen ouders. Het is een verhaal over de ontmoeting tussen twee zeer verschillende  mensen die, door de omstandigheden gedwongen, in gesprek geraken over God, geloof, hoop en liefde.

Natuurlijk is het vreemd dat ik als zestigjarige vrouw zo goed kan opschieten met mijn buurmeisje Heleen van achttien. `Even kletsen met Marie', zegt ze tegen haar moeder, en dan komt ze binnenvallen en praten we over van alles en nog wat. Over de verschillen tussen mannen en vrouwen bijvoorbeeld. Ik vind dat je een man zijn vrijheid moet laten. `Waarom zou een vrouw daar niet evenveel recht op hebben?' roept Heleen dan verontwaardigd. `Mannen zijn daarin anders dan vrouwen', zeg ik hardnekkig, maar we worden het nooit eens.

Ook over God hebben we het regelmatig. Voor mij is die er gewoon, bij alles wat ik in mijn leven doe en meemaak. Heleen weet niet goed wat ze van God moet vinden. Ze twijfelt of hij er is. Ze heeft er ook rare ideeën over, vind ik.

Een poosje geleden hadden we het over klonen. `Daar ben jij zeker tegen, Marie', veronderstelde ze. `Dat vindt jouw God vast niet goed.' Ik haalde mijn schouders op. `Dat hangt er helemaal van af', antwoordde ik. `Ik weet er niet veel van, maar als ze door dat klonenonderzoek een paar lelijke ziektes uit de wereld kunnen helpen, is God daar helemaal voor, denk ik.' Heleen keek me nadenkend aan. `Jij weet altijd precies wat God denkt', lachte ze. `Soms lijkt het wel alsof je hem in je logeerkamer hebt wonen!' Ze zuchtte.

`Ik wou dat mama er ook zo over kon praten. Ze gelooft wel in God, in tegenstelling tot papa, want als ik examens heb, steekt ze een kaarsje aan en ze gaat graag elk jaar naar dat bedevaartsoord hier in de buurt. Maarals ik er iets over vraag, begint ze gauw over iets anders. Haar God is niet om over te praten.'

Toch kan Heleen het best goed vinden met haar ouders. Vaak zie ik ze samen met haar vader de kruiswoordpuzzel uit de krant oplossen. Daar zijn ze allebei erg goed in. Met haar moeder kijkt ze soms naar van die stomme Amerikaanse films, waarin de spelers elkaar van die ongelooflijk voorspelbare antwoorden geven. Ze lachen zich dan samen slap en dat is heel gezellig.

Ze kunnen ook wel serieuzer met elkaar praten. Maar Heleen klaagt erover dat ze altijd zo `ouderachtig' reageren. `Als ik het louter theoretisch  heb  over hoe een alleenstaande vrouw best een kind kan opvoeden, begint mijn moeder meteen zenuwachtig heen en weer te lopen. In gedachten is ze dan al bijna bezig onze bovenverdieping opnieuw in te richten voor mij en de baby!' lacht Heleen. `Hopeloos gewoon! En als ik zeg dat journalist zijn me best een leuke baan lijkt, schraapt mijn vader zijn keel en zegt voorzichtig dat het voor een vrouw wel een heel veeleisend beroep is. Altijd passen ze alles wat ik zeg op mezelf toe. Terwijl ik echt niet alleen maar over mezelf praat. Ik vind het juist leuk om over dingen te fantaseren die ik nooit zelf zou willen doen. Gewoon een beetje vrijblijvend. Maar met mijn ouders in de buurt is dat niet mogelijk!'

Dus praat ze met mij en met haar vriendin Rosanne. Met Rosanne bijvoorbeeld over jongens. Over hoe ze er moeten uitzien en hoe ze zich moeten gedragen. Daar kunnen ze eindeloos over doorgaan.

Met mij praat ze over het leven en over God. Heleen stoort nooit, want ik heb veel tijd. Mijn man is al twaalf jaar dood en mijn zoon woont met zijn vrouw in Engeland. Het klinktvreemd, maar Heleen en ik zijn gewoon vriendinnen.

Niet lang na schooltijd stormt Heleen mijn keuken binnen. Haar gezicht staat strak en er stoomt iets donkers uit haar poriën. `Ik heb net thee gezet. Wil je een kop?' vraag ik. Haar hand wimpelt mijn simpele vraag weg. `Rosanne heeft een auto-ongeval gehad', zegt ze hees. `Ze ligt in coma.' Ik loop naar haar toe en leg mijn hand op haar schouder. `Mijn God, Heleen, wat erg!' stamel ik geschrokken. Ze rukt zich los. `Niks God!' roept ze uit. `Waarom
heeft hij Heleen dan niet beschermd? Hij bestaat niet, die God van jou!'

Hij is niet van mij alleen, denk ik, maar ik antwoord niet. Heleen heeft verdriet en ze is bang, en dus schopt ze naar wie ze kan raken. Daar kan God wel tegen.

Ik schenk een kop thee in en zet hem vlak voor haar op tafel. `Vertel eens hoe het gebeurd is', vraag ik. Heleen hangt een warrig verhaal op over hoe Rosanne op de fiets moest uitwijken voor een hond en zo geschept werd door een auto. God heeft er zo te horen niet veel mee te maken, denk ik, maar ik zwijg. `Ze moet beter worden, dat moet gewoon!' zegt Heleen tenslotte. `Op zo'n stomme manier kan je leven toch niet eindigen?' Ze kijkt me
rade loos aan, omdat ze zelf best weet dat het kan: elke dag sterven er zoveel mensen een zinloze dood. Ik leg mijn hand op de hare. `Mensen zijn sterk', zeg ik. `Rosanne zal vechten om te leven.' `Ja', knikt Heleen.

`Vind je het goed als ik voor haar bid?' vraag ik. Heleen kijkt me wantrouwig aan. Ze heeft net God de laan uitgestuurd en nu begin ik over bidden? 'Denk je dat het helpt?' vraagt ze stuurs. Ik haal mijn schouders op. `Wie weet?' zeg ik. Ik kan het niet bewijzen. `Als je voor Rosanne bidt, denk je met liefde aan haar. Je stuurt de goede krachten in jou naar haar toe. Je vraagt God om hetzelfde te doen. Ik denk niet dat er daardoor een of ander medisch gegeven zal veranderen. Maar misschien geeft het haar eigen levenskrachten met dat duwtje in de rug, dat ze nodig hebben...'

`Goede krachten', mompelt Heleen. 'Die heeft ze zeker nodig. Bid maar voor haar, Marie.'

`Jij kunt het ook doen', stel ik voor. Heleen trekt een gezicht. `God en ik kennen elkaar niet zo goed. Jouw gebeden hebben vast veel meer effect', zegt ze. Met een diepe zucht staat ze op en loopt de deur uit. Haar thee laat ze onaangeroerd op tafel staan.

Om een uur of negen `s avonds, ik het net mijn lievelingsmuziek opgezet (Vangelis) daar word ik heerlijk rustig van), is Heleen er weer. Deze keer heeft ze goed nieuws, zie ik meteen. `Ze is uit coma!' roept ze al van in de deuropening. `Ze heeft alleen een  zware hersenschudding en twee gebroken polsen.' Niet niks, denk ik, maar in vergelijking met bijna-dood verbleekt alles. Heleen ploft neer op een stoel alsof ze doodmoe is. En dat is ze waarschijnlijk ook. Niets is zo vermoeiend als intense gevoelens, herinner ik me. Dan lijkt alsof je twee of drie levens tegelijk leeft.

Heleen kijkt om zich heen. `Heb je nog thee?' vraagt ze. `Die van vanmiddag is al lang koud', lach ik. `Maar ik heb iets veel beters. Iets voor speciale gelegenheden als er iets te vieren valt.' Uit de kast haal ik een fles Liebfraumilch en schenk ons allebei een glaasje in. Heleen bestudeert het etiket. `Jakkes,' zegt ze na een poosje, 'willlen ze ons doen geloven dat dit Maria's moedermelk is?' Ik schiet in de lach. `Mensen die al hun hele leven in God geloven, maken er soms ook grapjes over', leg ik. `Dit is zo'n grapje.'

Mag je wel lachen om je geloof?' vraagt Heleen sluw. `Het is altijd gezond om regelmatig met jezelf te lachen', antwoord ik. `Met je geloof net zo goed als met de rest.'

Heleen drinkt een slok en sluit haar ogen. `Lekker', zegt ze. `Nu Rosanne beter wordt, ken ik misschien toch in God geloven', zegt ze voorzichtig. `En als ze het niet had gehaald?' vraag ik bot.

Heleen schudt haar hoofd. `Dat zou  niet eerlijk geweest zijn', zegt ze hardnekkig. Ik glimlach weemoedig. Waar is de tijd dat ik ook vond dat alles eerlijk moest zijn? En dat God daarvoor moest zorgen?

`Het leven is niet eerlijk', zeg ik kortaf. `Het is niet eerlijk dat mijn man gestorven is op zijn negenenveertigste.' Heleen kijkt me verrast aan. Zo kent ze me niet. Maar ik glimlach alweer. `Toch denk ik niet dat het Gods schuld was', zeg ik. `De wereld is niet volmaakt. Er gebeuren verschrikkelijke dingen. Wij mensen maken er soms ook een potje van. Maar we kunnen ook veel goeds doen, gelukkig.'

Heleen knikt. `Je bedoelt dat Rosanne gevallen is door de schuld van mensen. Maar dat ze ook dankzij de zorg van mensen weer beter is geworden.' `Dat ook', zeg ik. `Je mag de schuld niet te gauw op God steken.' Heleen neemt nadenkend een tweede slok van haar Liebfraumilch. `Maar wat als Rosanne niet beter was geworden? Als er zomaar opeens een einde was gekomen aan al het goede en vrolijke in haar? Dan zou alles wat ze tot nu toe is geweest; zinloos zijn geworden...'

`Wie zegt dat?' roep ik uit. Zou jij haar ooit vegeten zijn? Zouden haar ouders haar ooit hebben willen missen? Elk leven heeft zin, en dat hangt niet van de lengte af!'

Heleen denkt na. `Maar als zoiets niet de schuld van God is,' zegt ze, `en hij ziet het toch allemaal gebeuren, dan moet het wel heel moeilijk zijn om God te zijn.' `Dat denk ik ook', lach ik. `Gelukkig heeft hij heel wat mensen die zijn armen en voeten willen zijn.'

Heleen lacht ook. `Dat heb ik ooit ergens gelezen: God heeft geen handen dan de onze', zegt ze. `Maar voorlopig heb ik mijn handen nog voor iemand anders nodig.' Ik kijk haar vragend aan. `Voor Rosanne', legt ze uit. `Ik zei je toch dat ze twee gebroken polsen heeft?'

Ik kijk haar na als ze even later de deur uitloopt. God heef in haar een dapper stel handen. Ook al heeft ze een hoofd vol vragen.

Kolet Janssen

Met toestemming overgenomen muit TGL (Tijdschrift voor Geestelijk Leven), jaargang 56. nummer 4 : juli - augustus 2000, www.tgl.be
 
Reageren?
Bezorg je bedenkingen eigen ervaringen en eventuele vragen aan de Jeugdpastorale Werking - erik.van.vaerenbergh@skynet.be en/of Volwassenencatechese - parochiefederatiekbg@scarlet.be

Parochieblad 8 december 2004
Welzijnszorg / Advent 2004  - Hoog tijd voor een beter woonbeleid
't Sleutelke vzw - Kampenhout

Genomineerd voor ondersteuning

Op de lange lijst van projecten die Welzijnszorg voor deze campagne heeft geselecteerd, zien wij dat `t Sleutelke vzw uit Kampenhout erbij staat. Door
vele buurparochies is dit initiatief wellicht niet zo goed gekend en dat is spijtig. Want het vraagt heel wat inzet en ook volhouden om daadwerkelijk mensen in armoede te helpen en dit op een constructieve manier. Niet met aalmoezen, niet met oplossingen voor één dag, maar structureel, werkend aan een toekomst die anders en beter zal zijn.

Het is bemoedigend en tegelijkertijd verbazend te zien hoeveel mensen er zich vrijwillig toe aangetrokken voelen en ook, hoe zij op deze manier een
kring vormen, een gemeenschap doen groeien, die garant staat voor iets diepchristelijk.. " Je hebt me te eten gegeven, je hebt me een dak boven het hoofd aangeboden, je hebt naar mij om gekeken,..."

De parochies Onze-Lieve-Vrouw Kampenhout en Sint-Servaas Berg mogen terecht fier zijn dat ze voor dit initiatief het vuur, aan de lont hebben gestoken en wel in het jaar 1994.

Woning in erfpacht

Het was de parochieploeg van Berg die opmerkte dat er geen opvangnet was voor de zwaksten uit de omgeving. Uit contacten met de toenmalige sociale assistente van het OCMW en uit een plaatselijke studie kwam naar voor dat huisvesting aan betaalbare prijzen meer en meer een probleem vormde. Vooral voor crisisopvang had men quasi geen of te weinig mogelijkheden.

Er werd beslist een vzw opte richten die volledig autonoom zou werken en die met sterke, vooral financiële, ruggensteun vanuit de parochies Onze-Lieve-Vrouw Kampenhout en Sint-Servaas Berg haar steentje zou bijdragen tot een oplossing voor deze problematiek.

Beide parochies gaven een woning in erfpacht (een huis waarover ze konden beschikken), voor een periode van 27 jaar en ze zorgden voor een behoorlijk startkapitaal. Dit leidde tot de oprichting van `t Sleutelke. De naam verwees naar de campagne van Welzijnszorg die toen het thema meekreeg: "Sleutelen aan wonen".

Met als doel

En men ging aan de slag. In de statuten van de vzw werd geformuleerd voor wie `t Sleutelke bestemd zou zijn. Dat was een hele mond vol: "De vereniging heeft tot doel opvang en/of ondersteuning en/of begeleiding te bieden aan mensen in nood, op een integrale en emancipatorische wijze, en   dit in samenwerking met de daartoe aangewezen hulpverleningsinstanties". Het was goed dat het zo ruim werd geformuleerd, want dit wilde zeggen dat
men verder wilde gaan dan alleen onderdak bieden.

Crisissituatie

De sociale begeleiding van de bewoners was immers even belangrijk als het dak boven  het hoofd, omdat op deze manier samen kon gewerkt worden aan een betere toekomst. Er waren meerdere mensen bereid om `vriend-aan-huis' te worden en om zo, op een informele wijze, ondersteuning te geven. Elke nieuwe bewoner kreeg een peter of meter toegewezen en deze relatie kon dan op termijn uitgroeien tot een vertrouwensrelatie. De vrijwilligers zelf
konden op hun beurt rekenen op ondersteuning, want zo een inzet was op zich niet simpel. Het ging immers elke keer opnieuw over mensen in een al of niet tijdelijke crisissituatie. Dit systeem werkt nog altijd zo tot op de dag van vandaag.

Heel netwerk en concreet

Van bij de aanvang werd gesteld dat dit project een breed maatschappelijk draagvlak zou moeten hebben om te kunnen overleven. Want indien men
niet zou kunnen rekenen op begrip en ondersteuning van de bevolking zou zoiets niet blijven duren. Er werd werk gemaakt van een netwerk van sympathisanten en bevriende organisaties en contacten met de gemeentelijke overheid. `t Sleutelke is op deze manier kunnen uitgroeien tot een `begrip' in de wijde omgeving, iets waar men terecht fier mag over zijn.

`t Sleutelke werkt ook aan structuren, aan continuïteit in de zorg voor mensen in armoede. Zo wil men het overleg met het gemeentebestuur levendig houden, door bijvoorbeeld deel te nemen aan het Permanent Armoede Overleg / Sociaal lmpulsfonds. Dit is en blijft een sterk aandachtspunt in de hele werking van `t Sleutelke. Door op dezelfde nagel te blijven kloppen, wil men het gemeentebestuur wijzen op zijn eigen verantwoordelijkheid inzake armoedebeleid en gelijke kansen.

Een heel huis

De vzw `t Sleutelke beschikt over een grote woning, in erfpacht gekregen dus van de eerder genoemde parochies. Het zwaar vervallen pand werd met de hulp van vele vrijwilligers omgebouwd tot zes totaal autonome studio's, geen echte luxe, maar met alles erop en eraan om goed te leven.
Een  hele rij mensen zijn  inmiddels gepasseerd en hebben na hun kortverblijf (noodsituatie) een bestemming elders gevonden. Alleenstaande mannen en vrouwen, uit Kampenhout en omgeving, opvallend veel mensen jonger dan 30, met een gemiddelde verblijfsduur van 10 maanden. Het mag gezegd worden: hoed af voor de visie en de inzet van de geloofsgemeenschappen van Kampenhout en dit gedurende de voorbije 10 jaar.

Getuigenis

"Denk niet, daar kom ik nooit terecht. Want je staat op straat zonder het werkelijk te beseffen. En waar naartoe? Geen dak boven je hoofd, niets meer. Dan maar met een hevig kloppend hart naar het O.C.M.W, want daar had je toch al van gehoord. Die mensen weten wat te doen. Een vraaggesprek, inlichtingen dus.

Over alles en nog wat en voor je het weet sta je voor de deuren van 't Sleutelke, een tijdelijk opvangtehuis voor daklozen. Of is het nu omgekeerd, het doet er allemaal niet toe, want voor je het beseft heb je weer een dak boven je hoofd. Na een korte maar doelgerichte rondleiding sta je weer met beide voeten op de grond. Kleding opbergen, wat keukengerief, enz.

Als neofiet ben je de eerste dagen wat onwennig, maar erna kom je eigenlijk tot de conclusie dat alle medewerkers van t Sleutelke, voor jou (en ieder
ander), bergen werk verzet hebben om iedereen die er terechtkomt een gezellig en knus appartementje ter beschikking te stellen. Doe het maar eens na!

Iedereen leeft er apart, en toch voor een stuk tezamen: in de hall, aan de trap, buiten op het terras. Zo leer je dan eens iemand kennen, scherm je jezelf niet meer af van de buitenwereld, of tegen wie of wat dan ook. Een woord hier, een goeiedag daar: weer een stap vooruit in plaats van achteruit. Ik spreek uit ervaring: een paar maanden heb ik er verbleven!

Alle medewerkers van `t Sleutelke staan steeds ter beschikking wanneer je met een probleem kampt, of andere dingen die aandacht vragen. Daarom zeg ik, als gewezen bewoner van 't Sleutelke: bedankt voor alles."
 

Contact: 
`t Sleutelke, Sint-Lambertusstraat 20, 1910 Kampenhout, tel. 016/65 75 32 
Jan Convents, jean.convents@pandora.be

De omhaling voor Welzijnszorg dit weekend (11-12 december) gaat naar `t Sleutelke uit Kampenhout!

ADVENT
De advent is niet alleen een tijd om je voor te bereiden op de komst van mijn Zoon - zegt God -,
het is ook een tijd om je hart open te stellen voor arme en gekwetste mensen in je eigen omgeving.
Durf solidair te zijn met hen en ervaar hoe die solidariteit je leven rijker maakt.
In kleine en eenvoudige mensen, met een warm hart en met handen vol liefde, wil Ik geboren worden,
om door hen de wereld een stukje mooier te maken en mijn droom van vrede werkelijkheid te laten worden.

WOON-EN ZORGCENTRUM O.L.VROUW VAN LOURDES: 10 jaar kerstmarkt
Het woon- en zorgcentrum O.L.Vrouw van Lourdes nodigt u uit voor een eigentijdse kerstmarkt die doorgaat op zaterdag 11 december en zondag 12 december, telkens van 14 uur tot 19 uur.
Men vindt er sfeervolle decoratie gemaakt door creatieve bewoners, bloemstukken met kerstkleedje en in het cafetaria kunt u genieten van huisbereide verrassingen.
Hartelijk welkom. Inkom gratis.

CRM- KORTENBERG
CRM-Kortenberg nodigt alle belangstellenden uit op een voordracht: `De plaats van Vlaanderen in het toekomstig Europa'. Spreker Hans De Belder schreef zopas een boek over dit onderwerp. Hij vertrekt daarbij vanuit zijn ervaringen als beroepsdiplomaat, senator voor de Volksunie, directeur-generaal van de Vlaamse Dienst voor Buitenlandse Handel, secretaris-generaal van de Vereniging van Europese Regio's en raadgever van de Vlaamse minister-president.
Wij verwelkomen u graag in Gemeenschapscentrum Colomba te Kortenberg op maandag 13 december om 15 uur. Leden betalen 2 euro, niet-leden 4 euro.
 

Parochieblad 1 december 2004
Een olifantencircus over globalisering - Op initiatief van KWB en KAV, Davidsfonds, ACV & Wereldwinkel

     Zaterdag 4 december 2004
               20 uur
    OC Feestzaal Everberg

GLOBAAL GENOMEN, theaterstuk over globalisatie.
Met Mong Rosseel en John Vanbaele van De Vieze Gasten

Kleine geschiedenis
Een Nederlands maandblad over internationale samenwerking laat de Maleisische econoom Jomo Sundaram aan het woord en die citeert de Amerikaanse dichter John Godfrey Saxe die rond 1860 een gedicht schreef over 6 blinde Indische mannen en een olifant. Meteen hebben twee Vlamingen een leuke invalshoek om een voorstelling te maken over globalisering.

Verhaal van de blinden en de olifant
Zes blinde mannen zouden voor het eerst van hun leven kennismaken met een olifant. Zij hadden geen idee wat een olifant was. De eerste blinde naderde de olifant en kwam vlak bij de olifant ten val. Hij viel tegen de zijde van de olifant en riep verbaasd: `Die olifant dat is een muur'. De tweede blinde legde zijn handen rond een slagtand en zei: "Wel nee, zo'n olifant lijkt wel een speer". "Ben je mal' zei de derde blinde, die net de slurf te pakken had. `Het lijkt wel een slang'. De vierde blinde strekte zijn handen uit en voelde aan een poot. "Het doet mij vooral denken aan een boom", zei hij.
De vijfde blinde streek met zijn handen over een oor van de olifant en zei:" Ik vind dat zo'n olifant lijkt op een tapijt'. "Hoe kom je erbij", zei de zesde blinde, die de staart in zijn handen had. " Een olifant is net een stuk touw". De blinden discussieerden nog lang over wat een olifant nou eigenlijk was. Hoewel ze allemaal een beetje gelijk hadden, had geen van hen helemaal gelijk, doordat geen  van hen het geheel kon zien. Bij globalisering gebeurt precies hetzelfde.

Zanzibar en Gibraltar
De plaats waar men leeft, de situatie waarin men zich bevindt, dat alles en nog veel meer zijn bepalend voor de manier waarop de globalisering het  leven beïnvloedt. Gaandeweg krijgt de olifant een nieuw uitzicht. In het grote lijf wordt de wereld zichtbaar. Is die wereld nu kleiner geworden door de
 globalisering of integendeel juist groter?

 De een vliegt voor een verlengd weekend naar Zanzibar, de ander geraakt niet eens de straat van Gibraltar over. Multinationals hebben bij manier van
 spreken de wereld in hun broekzak, de kleine man of vrouw ziet zijn/haar bedrijf naar de andere kant van de wereld verdwijnen...

Tomatensoep met balletjes
In ware Harry Potter-stijl toveren Mong en John de hele wereld uit een blikje tomatensoep met balletjes. Tomaten, uit Marokko, bespoten met secticiden en herbiciden uit Duitsland, varkensvlees uit Vlaamse industriële kwekerijen, gevoerd met soja uit Brazilië die op haar beurt bespoten is met producten uit de Verenigde Staten, smaakversterker uit Japan, citroenzuur uit China, zout uit Bolivië, maniokzetmeel uit Centraal Afrika, aardappelzetmeel van Nederlandse aardappelen die echter geteeld werden in Algerije, ijzererts uit Chili voor metalen platen die in Polen worden gemaakt en in Frankrijk tot conservenblik geplooid, gevuld en dichtgelast worden.

Naar het einde toe wordt duidelijk gemaakt wat onder ANDERS globaliseren kan verstaan worden.

En om dat te weten, moet je zelf komen kijken en meepraten. Mong en John gaan in gesprek met de aanwezigen. Je zult zeker heel wat bekende mensen ontmoeten. Tegelijkertijd krijg je een leuk avondje cadeau.

KWB
In het vormingsaanbod van KWB Kwerps staat `De   wereld ons dorp' geregeld op de agenda. En omdat `samen' sterker maakt, spreekt deze  beweging  meerdere  partners aan. In dit concrete geval zijn dat KAV, Davidsfonds, Wereldwinkel en ACV... en alle lezers van Kerk en Leven.

Ik zoek een land
Ik zoek een land waar vrede is
waar haat en nijd verdwenen is
en waarde mensen hand in hand
tezamen leven in dat land.

Ik zoek een stad waar vrede is
waar eenzaamheid te dragen is
en waar de mensen zorgen dat
er niemand doodloopt in die stad.

Ik zoek een huis waar vrede is
waar liefde ons tot woning is
en waarde mensen last en kruis
tezamen dragen in dat huis.

Ik zoek een mens die vrede is
die ons een weg tot leven is
en die de mensen op doet staan
de handen aan de ploeg doet slaan.

Ik zoek een land dat niet bestaat
een droom die haast verloren gaat
een stad, een huis, een luchtkasteel
0 God, vraag ik misschien teveel?

(Bron: H. Jongerius)

Nu ik de onbewuste weerstand
overwonnen heb om even stil te worden
tussen al mijn drukke bezigheden door,
overvalt mij een groot stilzwijgen.
Wat zal ik zeggen, Heer?

U weet waarmee ik bezig ben.
Mag ik rekenen op uw kracht om al mijn
doen en laten op U af te stemmen.

Ik vertrouw op U.

ADVENT
    Hoe zal het ooit zichtbaar zijn
    dat God met ons verbonden is.
    als er geen mensen gevonden worden
    die voor elkaar willen instaan?
    Mogen wij zulke mensen zijn!

    Hoe zal God ooit onder ons kunnen wonen,
    als er geen mensen gevonden worden
    die voor elkaar ruimte maken,
    ook al hebben ze elkaar niet uitgezocht?
    Mogen wij die mensen zijn!

    Hoe kan Gods Woord tot ons spreken,
    als er geen mensen gevonden worden.
    die elkaar daarop ook durven aanspreken?
    Mogen wij dat doen!

    Hoe kan in deze wereld
    geloofwaardig worden dat God met ons meegaat,
    als er geen mensen te vinden zijn
    die het met elkaar willen uithouden
    en elkaar houden aan Zijn Woord?
    Mogen wij zulke mensen zijn!

    Hoe kan God mensen rechtop doen gaan
    als er geen mensen te vinden zijn,
    die te maken willen hebben met hen
    die zijn temeer gedrukt.
    Laten wij ons vinden!
    Mogen wij de komende tijd op elkaar rekenen?

INZAMELING WERELD-MISSIEHULP
Wanneer we samen delen, wanneer we zwakken helpen zijn we onderweg naar de Heer. Investeren in dienst van de armen dat is een belangrijke opdracht dat wij hebben te vervullen. Deze boodschap hebben zeer velen uit onze parochies van de federatie begrepen. De oproep voor de inzameling van goederen was een succes. De organisatie van Wereld-Missiehulp dankt jullie allen voor de milde bijdrage.
 

Parochieblad 24 november 2004


Parochieblad 17 november 2004

Parochieblad 10 november 2004

Parochieblad 3 november 2004